Recca / Realisasyon at mga karanasang humubog sa akin sa pagaasawa ng banyaga / Wala / dayuhang asawa 婚姻移民
Ang pag aasawa ng banyaga at ang pagtira sa banyagang bansa ay isang hamon ng buhay na may kaakibat na pagsasakripisyo,kailangang bukas ang ating isipan at tandaan na ang pagsasama ng mag asawa ay hindi lahat sarap at saya may mga pagkakataong mahaharap tayo sa mga pagsubok, kaya kinakailangang handa nating labanan at harapin anumang unos o problema ang dumating.Bago ako nagpakasal sa aking asawang Taiwanese naranasan kong magtrabaho bilang OFW(overseas filipino worker)ng 3 taon.Pagmamahal ang puhunan at nagudyok sakin para pakasalan ang aking asawa. Hindi siya perpekto pero nakikita at nadarama ko ang kanyang sensiridad sa pagsusumikap at pagtatrabaho para maibigay sa akin at sa aming mga anak ang aming pangangailangan.
Panatag ang aking loob noon dahil akala ko hindi ko na mararanasan ang culture shock na tinatawag ngunit lingid sa aking kaalaman marami pa palang mga bagay bagay akong matutuklasan at dito ko napagtanto na tama ang kasabihang “Everyday is a learning process”. Marami ang aming pagkakaiba gaya ng wika, relihiyon at sa paraan ng pagdidisiplina sa mga bata.Idagdag natin na uso dito ang extended family, sa isang bahay minsan may 2 o 3 pamilya.In my stay here,naranasan ko din ang diskriminasyon laging tanong sa akin “ni semo ren ni tsai nali ren?”(anong lahi mo?)minsan may magtatanong pa bakit karamihan maiitim at matataba ang pinay?but because I am a positive person I gave them a good answer with a genuine smile.
Isang mahalagang bagay na dapat huwag nating isantabi ay dapat matuto tayo ng salitang Chinese/mandarin maging dalubhasa kung kinakailangan para malaya nating naipapahayag ang ating mga hinaing at saloobin lalo na sa ating asawa para lalo nila tayong maunawaan. Ika nga ang bukas na pakikipag usap(open communication)ay mahalagang sangkap sa matatag na pamilya.Noong una balewala sakin ang matuto ng salitang mandarin dahil nasa isipan ko marunong naman akong mag English and that what’s matter ngunit nagbago ang aking pananaw dahil habang lumalaki ang aming mga anak dumarami ang aming nakakasalamuha at lumalawak ang aming naaabot na kapaligiran. Aking napagtanto na kelangan kong matuto dahil hindi nawawala ang pakikipagusap saan man ako mapunta, halimbawa na lang kailangang kausapin ang doctor kapag check up ng mga bata, kailangang kausapin ang guro ukol sa performance ng bata sa paaralan sa madaling salita malaki ang maitutulong sa akin sa katulad kong may asawang Taiwanese.kailangan kong matuto hindi lang para sa aking mga anak kundi para na rin sa akin para hindi ako matawag na mang mang o bobo at iba sa pakiramdam kapag makita kong umiiling iling ang taong kumakausap sakin kapag Ako’y may hindi naiintindihan.
Ang mahirap na naranasan ko ay ang tumira sa isang bahay na may extended families.Noong una, tatlong pamilya kami sa isang bahay bale labing-limang tao(15), byenan kong babae,2 kapatid ng asawa ko, 2 hipag,6 na pamangkin at kaming 2 mag asawa kasama ang aming 2 anak. Mahirap…dahil pakiramdam ko wala akong privacy,mahirap..dahil minsan hindi maiiwasan na may maririnig akong hindi maganda tungkol sa akin,mahirap.. dahil kinailangan kong makisama sa ilang taong may kani kaniyang ugali, mahirap..dahil minsan namimiss ko ang buhay sa Pilipinas,mahirap..dahil pagod kapag maraming tao sa isang bahay,mahirap..dahil minsan hindi maiiwasang mag away away ang walong bata sa bahay,mahirap..dahil minsan may mga bagay bagay akong hindi maintindihan.Ilang beses din akong umiyak at humingi ng tulong sa maykapal na sana makayanan kong makisama.Sa awa ng Dios natapos din ang aking paghihirap dahil ang aking sandata ay PAGMAMAHAL at PAGTANGGAP.Mahal ko ang aking asawa’t mga anak kaya kailangang mahalin ko at tanggapin ang pamilya ng asawa ko. Salamat at may matatag at matibay akong paniniwala at pananampalatya kaya nalalagpasan ko anumang hirap at pagsubok ang dumating.Salamat at naniwala ako na ang pamilya ay pamilya sila ang unang tutulong at pwede nating matakbuhan sa oras ng pangangailangan.Salamat dahil noong mga panahong kailangan ko ng makakausap my mother never failed me, salamat at mayroon akong ina na hindi nagkulang sa pagpapaalala sakin, lagi niyang bukambibig na makisama ng maayos sa kapwa lalo na sa pamilya ng asawa ko, ayon sa Kanya huwag dapat mawala ang respeto sa kapwa tama nga naman kasi di ba respect begets respect.Naniniwala ako na “no man is n island” kaya mahalaga ang pakikipagkapwa.Salamat dahil anumang oras pwede akong tumawag sa pinas through fb,Skype,Viber or direct call at higit sa lahat salamat at maayos ang pagsasama ng aming pamilya dito,kung tatanungin niyo kung kumusta ang aking kasalukuyang estado masaya at kontento dahil sa pagtanggap at pagmamahal.Nakasanayan ko na rin ang buhay dito, sa araw araw marami akong natututunan gaya ng paghanda ng Taiwanese cuisine, pamilyar na rin ako sa mga mahahalagang pagdiriwang or festivities dito sa Taiwan.
Sa pangkalahatan Taiwan is indeed a better place to live in. As immigrant I saw the goodness and the beauty of Taiwan. Maraming benipisyong binibigay ang pamahalaan. Isa sa aking pinanalangin na sana maging mura ang pabahay so that every family can avail.