黑暗中的光束 Sinag sa Takip silim

【2015年菲律賓文入圍佳作欣賞】2015/5/26 / M.E Osan / Sinag sa Takip silim / Pilipinas 菲律賓 / Pinoy Across 《黑暗中的光束》 我的故事彷彿是連續劇或電影裡的情節。主角被無情壓迫,但在劇終成功出色。當我正享受著此刻的富裕生活前,我也是在台灣工作的外籍勞工,因錯誤的決定和父母親賭氣而離家。我小時候的生活品質比一般家庭好,三個兄弟姊妹有保母和傭人照顧我們,替我們做家事。爸爸和媽媽兩人都在上班,父親在菲律賓民答那峨島的國家鋼鐵公司當主管。母親曾經是公立學校的導師。父母教我們三個兄弟姊妹要虔誠、要謙卑和對人有禮貌。 儘管如此,家裡的情況還是一團糟。我們不是一般正常的家庭。父親在世時是位嗜酒的風流公子。母親和我們一家人為此抬不起頭來。記得從我三歲起到青春期時,父母經常鬧得全家雞犬不寧。有次爸爸還帶了他情婦回家,害得母親幾乎失去理智。好在情婦羞恥的離開,天啊!電影「正房,兩個妻子與我另外一個女人」 (The Legal Wife, Two Wives and My Other Woman)都還沒演出,我家就在上演。因此我失去讀書的興趣,整天在外頭混就是不想回家。母親越是罵我打我,我就越不聽話也變得更叛逆。進了大學以後,假如下午五點還沒回到家,還是會被母親打罵,她也不准我去參加任何聚會或派對。 我也不能怪母親管教嚴格,可能是因為父親的問題,讓她怒氣衝天,想洩恨才會打我。我交了男朋友後就跟者男朋友私奔結婚。父母親得知消息時憤怒不已,雖然我嫁給一位很有錢的人,但他們不喜歡他的人格。夫家雖有錢高高在上,可他們會瞧不起別人,生意也做的不老實。他的父親是建築師,曾負責蓋一棟房子但施工時出了問題。 可能因為我違背父母親的關係而被懲罰,我結婚卻不快樂。我逃避亂糟糟的家庭卻陷入地獄。丈夫非常懶惰、忌妒心又重,是個「靠爸給的支援族」。我們幾乎天天為些小事吵架,甚至有家暴。他不斷侮罵凌辱我。 我老爸的往日公主千金小姐現在變成他人家奴。一身疲憊,一大早就起床上市場買菜。要洗煮賣收銀、還要當侍者,在丈夫家擁有網球場的小賣部裡。還要當他爸辦公室的秘書,一日領菲幣五十元薪資,偶而晚上兼職英文家教,收入才會雙倍。只有我在賺錢,我賺錢他花錢。他負責看時間打網球,或參加建築師的座談會。 我應該可以忍,要堅持我的決定,可是連岳父岳母都看不起我,因為我沒有職稱頭銜。不如他們的子女,有設計者、飛航者、工程師、法律師等等。他們常拿我跟他們比較。別人的媳婦是美國念書畢業的,他們就說我應該再去讀法律系。糟糕…日常生活費都不夠用,哪來的學雜費?除非他們那懶惰的兒子能幫我。他們現在視我如眼中沙粒,待我如家傭一樣,在親戚好友前羞辱,無時無刻無盡無休地做,他們就是無法接受一隻小蒼蠅飛上他們大牛一般兒子。我不能用爸爸媽媽叫她們,只能稱呼先生太太夫人。 為什麼受過教育的人卻不懂得做人的道理,我腦海裡想。文書獎狀文憑無法衡量一個人, 要怎麼對待人才重要,但是講歸講,沒有實際的佐證,沒人聽你講。十三年的虐待酷刑直到一天我們又吵架,他兇猛地打我的頭,我氣得差點用烤肉用的竹籤插進他的眼睛。當時「皇帝」要吃晚餐,我肚子也很餓。他吵著不讓我吃,因為調味料還沒配齊 (醋、醬油、辣椒,沒辣椒自己去找),罵我動作慢吞吞。我受夠了,家裡吵吵鬧鬧,我一生就是無止盡的吵鬧聲,沒有平靜和睦。我決定跟他離婚。謝天謝地,我們沒有生小孩,因為他說過他不要責任,不要有孩子。 我不願意和母親一樣忍了一生,放棄自己的幸福,不願意一生以淚洗面。我要遠遠的離開菲律賓,重新開始。我申請到台灣去做看護工,任何事我都願意做,只要能離開菲律賓。沒想到過來台灣完全改變了我的命運。我在這裡認識了我的真愛,也認識了真實的我。 我們倆相戀,也歷經過很多的考驗,但他不屈不撓地愛護者我。有次我生病住進醫院,因為認識的朋友無暇日照顧陪伴我,安頓(Antoine) 耐心的照顧,陪伴我至我康復出院。又因為我常常生病,安頓叫我停止工作,再幫我安排手續回去菲律賓。他也幫我辦手續赴瑞士讀德語和旅館企業管理。我畢業後在一家聲望很高的卡鄧旅館當客服助理。我在瑞士住了三年的時間,也到歐洲其他國家去遊玩。真正生活360度大轉變。上帝沒睡著,上帝保佑我。我從頭到尾,沒失去希望。我常對我自己講,所有煎熬會過去,明天會更好,黑暗中曙光會來。我不屈服人生,我要勇敢奮鬥到底。 「沒有上帝沒有我」為了改變我的生活,我不忘記祈禱。之前我是個不孝順的孩子。現在的我,如果有祈求或遇到煩惱問題時,我就禱告,找上帝幫我解決問題。因為過去我的決定帶來的只有痛苦和悲傷。 現在,我是一位任職於台灣華航的義大利籍航空飛行員的人妻,也當個快樂的家庭主婦。幸福快樂因為我懂得珍惜我擁有的一切,不管是大是小,我都是心滿意足,尤其是被關愛的感覺。回憶往日的生活和目前相差很多。上帝給我特別優厚的待遇。我把一切都交給祂,比只靠自己要好得多。 當我從歐洲返回家鄉時,幾乎人人認不出我。那時還沒有臉書,少數人用Friendster 全球首家社交網站 (哈哈,那貌似好久以前了)。我以前長得瘦小,現在稍有肥肉了。我想模仿電影「借來的面貌」情節裡的「你們不認識我了嗎?」但我心知肚明,沒有這樣做。我心裡想,要不是有我經歷的苦難,我也不會到台灣來,也就不會碰到我永恆的愛。嘻嘻嘻 … 萬分感謝上帝時時讓我記得要腳踏實地。我也沒忘了要分享我的福氣,給家人、給母親,讓她晚年過得愉快與忘了過去的艱難。人家給我的苦命,我從來不記恨。反之,我在上一段婚姻的小姑,現在是我的好友。2015年的春節後,他們來台灣玩。我帶他們到處環遊台灣的美麗景點,如野柳地質公園。我已原諒往日的丈夫,現在和前任岳父岳母和睦相處。 很有趣的是,有一次我們在一家附有餐廳的洗車中心見面。那時我剛好在等車子洗完。他們在餐廳裡用餐,就招呼我和他們一起吃飯。我本來不知道要怎麼辦,但出於禮貌我就過去了,不過沒有用餐,因為已經吃過飯。 往日的岳父開口問:「妳好嗎,夫人。」 我嚇一跳,「夫人?」好尷尬。我馬上回覆:「叫我麥師(Miles) 就好,生活改變,我人還是一樣。」我非常開心,心裡無恨地微笑面對他們。我覺得輕鬆,沒有仇人,生活燦爛。 說實在的,上帝和我的愛人,是我在「黑暗中的光束。」 *** 【2015 Pagpapahayag ng mga Pangalan … Continue reading “黑暗中的光束 Sinag sa Takip silim”

【2015年菲律賓文入圍佳作欣賞】2015/5/26 / M.E Osan / Sinag sa Takip silim / Pilipinas 菲律賓 / Pinoy Across 《黑暗中的光束》

我的故事彷彿是連續劇或電影裡的情節。主角被無情壓迫,但在劇終成功出色。當我正享受著此刻的富裕生活前,我也是在台灣工作的外籍勞工,因錯誤的決定和父母親賭氣而離家。我小時候的生活品質比一般家庭好,三個兄弟姊妹有保母和傭人照顧我們,替我們做家事。爸爸和媽媽兩人都在上班,父親在菲律賓民答那峨島的國家鋼鐵公司當主管。母親曾經是公立學校的導師。父母教我們三個兄弟姊妹要虔誠、要謙卑和對人有禮貌。
儘管如此,家裡的情況還是一團糟。我們不是一般正常的家庭。父親在世時是位嗜酒的風流公子。母親和我們一家人為此抬不起頭來。記得從我三歲起到青春期時,父母經常鬧得全家雞犬不寧。有次爸爸還帶了他情婦回家,害得母親幾乎失去理智。好在情婦羞恥的離開,天啊!電影「正房,兩個妻子與我另外一個女人」 (The Legal Wife, Two Wives and My Other Woman)都還沒演出,我家就在上演。因此我失去讀書的興趣,整天在外頭混就是不想回家。母親越是罵我打我,我就越不聽話也變得更叛逆。進了大學以後,假如下午五點還沒回到家,還是會被母親打罵,她也不准我去參加任何聚會或派對。
我也不能怪母親管教嚴格,可能是因為父親的問題,讓她怒氣衝天,想洩恨才會打我。我交了男朋友後就跟者男朋友私奔結婚。父母親得知消息時憤怒不已,雖然我嫁給一位很有錢的人,但他們不喜歡他的人格。夫家雖有錢高高在上,可他們會瞧不起別人,生意也做的不老實。他的父親是建築師,曾負責蓋一棟房子但施工時出了問題。
可能因為我違背父母親的關係而被懲罰,我結婚卻不快樂。我逃避亂糟糟的家庭卻陷入地獄。丈夫非常懶惰、忌妒心又重,是個「靠爸給的支援族」。我們幾乎天天為些小事吵架,甚至有家暴。他不斷侮罵凌辱我。
我老爸的往日公主千金小姐現在變成他人家奴。一身疲憊,一大早就起床上市場買菜。要洗煮賣收銀、還要當侍者,在丈夫家擁有網球場的小賣部裡。還要當他爸辦公室的秘書,一日領菲幣五十元薪資,偶而晚上兼職英文家教,收入才會雙倍。只有我在賺錢,我賺錢他花錢。他負責看時間打網球,或參加建築師的座談會。
我應該可以忍,要堅持我的決定,可是連岳父岳母都看不起我,因為我沒有職稱頭銜。不如他們的子女,有設計者、飛航者、工程師、法律師等等。他們常拿我跟他們比較。別人的媳婦是美國念書畢業的,他們就說我應該再去讀法律系。糟糕…日常生活費都不夠用,哪來的學雜費?除非他們那懶惰的兒子能幫我。他們現在視我如眼中沙粒,待我如家傭一樣,在親戚好友前羞辱,無時無刻無盡無休地做,他們就是無法接受一隻小蒼蠅飛上他們大牛一般兒子。我不能用爸爸媽媽叫她們,只能稱呼先生太太夫人。

為什麼受過教育的人卻不懂得做人的道理,我腦海裡想。文書獎狀文憑無法衡量一個人, 要怎麼對待人才重要,但是講歸講,沒有實際的佐證,沒人聽你講。十三年的虐待酷刑直到一天我們又吵架,他兇猛地打我的頭,我氣得差點用烤肉用的竹籤插進他的眼睛。當時「皇帝」要吃晚餐,我肚子也很餓。他吵著不讓我吃,因為調味料還沒配齊 (醋、醬油、辣椒,沒辣椒自己去找),罵我動作慢吞吞。我受夠了,家裡吵吵鬧鬧,我一生就是無止盡的吵鬧聲,沒有平靜和睦。我決定跟他離婚。謝天謝地,我們沒有生小孩,因為他說過他不要責任,不要有孩子。
我不願意和母親一樣忍了一生,放棄自己的幸福,不願意一生以淚洗面。我要遠遠的離開菲律賓,重新開始。我申請到台灣去做看護工,任何事我都願意做,只要能離開菲律賓。沒想到過來台灣完全改變了我的命運。我在這裡認識了我的真愛,也認識了真實的我。
我們倆相戀,也歷經過很多的考驗,但他不屈不撓地愛護者我。有次我生病住進醫院,因為認識的朋友無暇日照顧陪伴我,安頓(Antoine) 耐心的照顧,陪伴我至我康復出院。又因為我常常生病,安頓叫我停止工作,再幫我安排手續回去菲律賓。他也幫我辦手續赴瑞士讀德語和旅館企業管理。我畢業後在一家聲望很高的卡鄧旅館當客服助理。我在瑞士住了三年的時間,也到歐洲其他國家去遊玩。真正生活360度大轉變。上帝沒睡著,上帝保佑我。我從頭到尾,沒失去希望。我常對我自己講,所有煎熬會過去,明天會更好,黑暗中曙光會來。我不屈服人生,我要勇敢奮鬥到底。
「沒有上帝沒有我」為了改變我的生活,我不忘記祈禱。之前我是個不孝順的孩子。現在的我,如果有祈求或遇到煩惱問題時,我就禱告,找上帝幫我解決問題。因為過去我的決定帶來的只有痛苦和悲傷。
現在,我是一位任職於台灣華航的義大利籍航空飛行員的人妻,也當個快樂的家庭主婦。幸福快樂因為我懂得珍惜我擁有的一切,不管是大是小,我都是心滿意足,尤其是被關愛的感覺。回憶往日的生活和目前相差很多。上帝給我特別優厚的待遇。我把一切都交給祂,比只靠自己要好得多。
當我從歐洲返回家鄉時,幾乎人人認不出我。那時還沒有臉書,少數人用Friendster 全球首家社交網站 (哈哈,那貌似好久以前了)。我以前長得瘦小,現在稍有肥肉了。我想模仿電影「借來的面貌」情節裡的「你們不認識我了嗎?」但我心知肚明,沒有這樣做。我心裡想,要不是有我經歷的苦難,我也不會到台灣來,也就不會碰到我永恆的愛。嘻嘻嘻 …
萬分感謝上帝時時讓我記得要腳踏實地。我也沒忘了要分享我的福氣,給家人、給母親,讓她晚年過得愉快與忘了過去的艱難。人家給我的苦命,我從來不記恨。反之,我在上一段婚姻的小姑,現在是我的好友。2015年的春節後,他們來台灣玩。我帶他們到處環遊台灣的美麗景點,如野柳地質公園。我已原諒往日的丈夫,現在和前任岳父岳母和睦相處。
很有趣的是,有一次我們在一家附有餐廳的洗車中心見面。那時我剛好在等車子洗完。他們在餐廳裡用餐,就招呼我和他們一起吃飯。我本來不知道要怎麼辦,但出於禮貌我就過去了,不過沒有用餐,因為已經吃過飯。
往日的岳父開口問:「妳好嗎,夫人。」 我嚇一跳,「夫人?」好尷尬。我馬上回覆:「叫我麥師(Miles) 就好,生活改變,我人還是一樣。」我非常開心,心裡無恨地微笑面對他們。我覺得輕鬆,沒有仇人,生活燦爛。
說實在的,上帝和我的愛人,是我在「黑暗中的光束。」

***

【2015 Pagpapahayag ng mga Pangalan na Napiling Kasali sa Preliminary Eliminations】2015/5/26 / M.E Osan / Sinag sa Takip silim / Pilipinas 菲律賓 / Pinoy Across

Ang kwento ng aking buhay ay maihahalintulad ko sa mga napapanood ko sa Teleserye o di kaya sa mga Pelikula, kung saan ang Bida ay api at naging tagumpay sa huli. Dati din akong manggagawa dito sa Taiwan bago ko narating ang maginhawang buhay ngayon, umalis ako sa amin dahil sa maling desisyon at pagsuway ko sa aking mga magulang. Maalwan ang aming pamumuhay, tatlo lamang kaming magkakapatid may yaya at maid sa bahay dahil kapwa nagtatrabaho ang aking mga magulang, ang Tatay ko ay isang dating Tagapangasiwa sa isang Departamento ng nooy sikat na “National Steel Corporation “ sa Iligan City Lanao del Norte (Mindanao), at ang Nanay ko naman ay isang dating Guro sa pampublikong Paaralan ng Suarez High School. Pinalaki kaming magkakapatid ng may takot sa Diyos, maging mapagkumbaba at maging magalang kahit kanino man.
Subalit sa kabila ng mga ito, magulo ang aming tahanan, kami itong tinatawag sa Ingles na “dysfunctional family” o di normal. Nakakahiya mang sabihin, ”Alcoholic” o Lasenggero ang aking Ama noong siyay nabubuhay pa, kasama sa pag-iinom niya ay ang pambababae , na naging kalbaryo ng aking Ina at ng buong mag-anak. Na-aalala ko pa mula ng ako’y tatlong taong gulang hanggang sa magdalaga lageh nalang nag aaway ang aking mga magulang, minsan pa nga dinala ng Tatay ang kanyang babae sa aming bahay, muntik ng masiraan ng bait si Nanay noon, buti nalang at nadala sa dasal at tinablan yata ng hiya ang “the other woman” ng aking ama dahil doon daw sana patitirahin sa amin, Diyos na mahabagin!!! di pa pinapalabas ang “the legal wife, two wives at my other woman” showing na kami. Dahil dito nawalan na ako ng ganang maging seryoso sa pag aaral at mas gusto ko pang laging nasa labas kaysa nasa bahay, tumigas ang ulo ko sa pamamalo ng aking Ina hanggang sa akoy magKolehiyo palo pa rin ang inaabot ko tuwing lalagpas ng alas singko ng hapon ang aking uwi at bawal dumalo sa kahit ano mang party.
Hindi ko rin masisisi ang aking Ina sa pagiging strikto at mainitin ang ulo kaya siya namamalo, dahil na rin siguro sa problema sa Tatay ko. Kaya noong magkaboyfriend ako ng seryoso, sumama na akong makipagtanan sa kanya at nagpakasal sa Huwes, ng malaman ng aking mga magulang galit na galit sila dahil kahit galing sa angkan ng mayayaman ang aking napangasawa, hindi nila gusto ang pag uugali nito at ng kanyang pamilya na kilalang matapobre at magulang sa negosyo (dati kasi naming Arkitekto sa isa naming bahay ang kanyang Ama noon, at tagapangalaga sa Konstruksyon na nagkaroon ng problema).
Hindi din ako naging masaya, siguro parusa ito sa pagsuway ko sa aking mga magulang. Tumakas nga ako sa magulo naming Tahanan mas lalo namang naging impyerno ang buhay ko sa aking napangasawa na seloso, at Uuuuubod (prolonged U) ng batugan, umaasa lang kung ano ang binibigay ng kanyang Ama. Lageh kaming nag- aaway at may kasama pang bugbogan (kung hindi tungkol sa pagseselos niya, ay sa mga walang kakwenta kwentang bagay), sa araw araw na lang na ginawa ng Diyos puro pambubulyaw at insulto ang naririnig ko sa kanya. Ang dating Senyorita at Prinsesa ng Tatay ko ay naging Alila na, patang pata ang katawan ko sa maghapong trabaho. Maaga akong gumigising para makapamalengke, nagtitinda kasi ako ng pagkaing pang-ulam at kakanin sa Kantina ng Tennis Court na pag- aari ng pamilya ng asawa ko. Kusinera, Tindera, Kahera at Serbidora, wala pa diyan ang pagiging Sekretarya ko sa Papa niya sa Opisina na 50pesos sa isang araw ang sahod, kung minsan nagpapart time din ako sa pagtuturo ng Ingles sa gabi para doble kita, dahil ako lang ang kumakayod. Habang ang maluho at tamad kong asawa ay pinoproblema kong anong oras makapaglaro ng Tennis o kung kailan ang susunod na Architects Convention na pagkakagastusan.
Kakayanin ko naman sana kasi paninindigan ko ang aking desisyon, ang kaso, hindi lang ang asawa ko ang aking kalbaryo kasama pa yung aking mga Biyenan, na hindi ako matanggap dahil walang titolo na nakadikit sa aking pangalan. Lageh nalang akong ikinukompara sa mga anak niyang Interior Designer, Piloto, Inhinyero, Abogado etcetera. Lalong lalo na sa manugang niyang babae na pinag aral sa U.S., dapat daw kasi kumuha din daw ako ng “Law” “naluko na , hirap pa nga sa pang araw- araw na gastusin eh mag aaral na naman ulit???? buti sana yung anak nila na batugan ay tinutulungan ako susme! Kaya, kung mata matahin ako ay ganoon-ganoon nalang at kung utos utusan ako parang katulong nila dahil ang liit ng tingin nila sa akin, ito pa, Sir at Ma’am ang tawag ko sa aking mga Biyenan hindi Mama at Papa ( ambisyosa pa ako ng lagay na yun huh! ). Halos di nga ako ipinakikilala bilang kapamilya at hinihiya pa ako sa harap ng mga bisita. Kahit anong sipag at pagpapakumbaba ang gawin ko para lang matanggap nila, wala pa rin, langaw lang ako na nakatuntong sa kalabaw daw nilang anak. Yun nga eh, kung sino pa yung minsang edukado sila pa itong parang walang pinag aralan kung umasta. Sa isip isip ko; hindi naman nasusukat ang pagkatao mo sa mga diploma, medalya , tropeo at kung ano ano pa, kundi kung paano ka makikipagkapwa tao, subalit kahit ano pa man sabihin ko sa mga taong nasa paligid ko , walang nakikinig, dahil habang wala kang napapatunayan, wala kang sinabi.
Labing-tatlong taon ko tiniis lahat yun pero noong isang araw na mag-away kami ng asawa ko, muntik ko ng matusok ng stick ng barbecue ang kanyang mata dahil sinuntok niya ako sa ulo, gutom ka na’t lahat ayaw ka pa niyang pakainin kasi hindi pa kumpleto ang kondimento (suka,toyo,sili at kung walang sili maghanap ka!!) para sa hapunan ng Hari, may kasama pang sigaw kasi ang bagal bagal ng kanyang “Aliping sagigilid” . Sagad na sagad na ako, naubos na ang kahit konting pasensya meron ako. Ang ingay ng bahay at napagod na ako sa walang katapusang bangayan,buong buhay ko puro nalang ingay at walang katahimikan, kaya nagpasya na akong makipaghiwalay, salamat nalang at wala kaming anak dahil ayaw niya daw ng responsibilidad, kaya di kami nag anak.
Ayaw kong matulad sa Nanay kong nagtiis ng sobra, na wala ng itinira sa sarili, ayaw kong habang buhay akong luhaan. Sa kagustuhan kong magpakalayo layo at magsimula muli, umalis ako sa amin at nagtrabaho dito sa Taiwan bilang “Caregiver”, sabi ko; bahala na, basta makaalis lang ako sa Pilipinas kahit anong trabaho. At di ko akalain na dito din pala magbabago ng tuluyan ang aking buhay, dito ko nakilala ang lalaking tunay akong minahal, hindi kung sa ano pa man, kundi bilang ako.
Dumaan din sa maraming pagsubok ang aming pag-iibigan ngunit hindi niya ako sinukuan. Minsan ako ay nagkasakit at wala halos nagbabantay sa akin sa Ospital, dahil ang aking mga kaibigan at kakilala ay di magkatugma ang “day off”, siya lamang talaga ang nagtyaga na magbantay sa akin at nag alaga hanggang sa akoy gumaling. Inayos ni Antoine ang aking mga papeles papuntang Pinas at pinatigil na ako sa pagtatrabaho dahil naging sakitin din ako, pinag-aral din niya ako sa Switzerland ng kursong German Language at Hotel and Business management at ng ako ay makatapos , nakapagtrabaho sa isang prestihiyosong Carlton Hotel bilang VIP Coordinator. Nakapaglibot libot din ako sa Europa sa pamamalagi ko sa Switzerland ng tatlong taon. Talagang “360 degrees” ang pag ikot ng aking buhay. Hindi nga natutulog ang Diyos, kailanman sa lahat ng pinag daanan ko hindi ako nawalan ng pag asa, dahil lagi kung sinasabi sa sarili ko; matatapos din lahat ng ito, may bukas pa at may bukang liwayway sa takip silim. Hindi ako natatakot lumaban sa buhay , habang may hininga sige lang”push mo yan”.
” I am nothing without God” wala ako kung di dahil kay Hesus. Sa hangarin ko na mapabuti ang aking buhay at magsimula muli hindi ko nakakalimutan ang magdasal, naging suwail man ako noon binabawi ko ngayun sa tuwing may mga problemang dumarating o may hihingin ako, itinataas ko lageh sa kanya, sinasabi ko; ang kalooban niya ang masusunod hindi ako ,dahil noong ako ay nasunod ay puro pasakit naman ang dinanas ko.
Ngayun ako ay isang masayang maybahay ng Italyanong Piloto ng China Airlines dito sa Taiwan. Masasabi kong masaya, kasi natuto akong makontento ang kung anong meron ako,mas napapahalagahan ko ang kahit na anong biyaya na dumarating sa akin munti man o malaki, lalong lalo na ang biyaya na pagmamahal. Minsan naiisip ko, ang layo ng buhay ko ngayon kaysa noon, kung magbigay ng biyaya ang Diyos sobra sobra. Iba talaga pag ibibigay mo lahat kay God at hindi yung nagdedepende ka lang sa sarili mong pang unawa sa buhay na wala siya.
Noong umuwi nga ako sa probinsiya namin galing ng Europa halos hindi nila ako nakilala , kasi wala pang Facebook noon at saka konti lang ang may Friendster ( hahaha tunay ngang ang tagal na noon), dati kasi akong patpatin at ngayon nagkalaman na. Feeling ko tuloy mag ala Nanette Medved sa pelikulang “Hiram na Mukha” sa madramang “hindi niyo ba ako nakikilala??? Pero kasi hindi ako nakakalimot sa aking pinanggalingan kaya walang naganap na ganitong eksena. Iniisip ko nalang kung hindi din dahil sa pinag daanan ko, hindi ko mararating ang Taiwan at matagpuan ang aking “Forevermore” hihihihi.
Nagpapasalamat ako na laging pina-aalala ng Diyos na kung ano man meron ako ngayun dapat nakatapak pa rin ang aking mga paa sa lupa,di ko nakakalimutang mamahagi ng aking biyaya, lalo na sa aking pamilya , sa Nanay ko na gusto kong maging maginhawa at masaya sa mga huling yugto ng kanyang buhay at kalimutan ang mapait na nakaraan. Kailan man hindi ako nagtanim ng galit sa mga taong nagpahirap sa akin bagkus naging matalik na kaibigan ko pa ang aking dating hipag na babae sa dati kong asawa, sa katunayan noong pagkatapos ng Chinese New Year 2015 dito sa Taiwan ay binisita nila ako at inikot ko sila sa mga magagandang lugar dito at isa na rito ang Yehliu Geopark, napatawad ko na rin ang aking dating asawa at okey naman kami pati na rin ang aking mga dating Biyenan. Nakakatuwa nga minsang nagpang abot kami ng aking dating Biyenan at dating asawa sa “Carwash Center” na may Restawran, habang nag-aantay ako na matapos malinisan ang aking kotse at sila din ay naghihintay sa kanilang kotseng pinacarwash habang kumakain, kinawayan nila ako at inimbitang makisalo sa kanila, noong una di ko alam ang gagawin, tawag ng kagandahang asal lumapit ako, pero di ako sumabay kumain dahil nakapananghalian na rin ako, ang ikinagulat ko lamang ay ng tinanong ako ng dati kong Biyenang lalaki ; kumusta ka na Madame? …Madame??? Nakakaasiwang pakinggan kaya sinagot ko siya ng; Miles nalang po Sir buhay lang ang nagbago, pero hindi po ako. Ganun pa man, masaya lang akong wala akong kinikim kim sa dibdib at nakakaharap ako sa kanila na nakangiti. Magaan sa dibdib na wala kang kaaway, maaliwalas ang buhay.

Tunay na ang Diyos at ang aking “Amore” ang Sinag sa aking Takip-silim.

台灣的印象 Thơ:Ấn tượng về Đài loan

【2015年越文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Tháng năm / Thơ:Ấn tượng về Đài loan / Tiếng Việt / Không 《台灣的印象》 我想談寬惠善良者 秉持愛心協助眾人 嘴角上常掛著微笑 贈予世人寂靜安穩 他們著藍衣白褲 在台灣國土盡義工之行 他們能千里跋涉 到災難之地以幫忙救助 他們張手幫助失能者 年老病痛及無家可歸 每回相助皆保有殷勤 幫助人們度過患難 他們知生活要分享 為他人是幸福之事 他們使我敬愛佩服 應脫開競爭留團結 為他人而不計酬勞 他們不畏艱難辛苦 他們撿人們的瓶罐 換取金錢築起愛憐 我無處不遇見他們 著藍衣白褲的人們 默默地做安靜的事 為台灣而製造福德 留我心深刻的印象 在寶島生活的時日 持寶貴心懷的台灣人 誠摯的人情!發光的心字 *** 【2015 bài viết vào chung kết】2015/5/25 / Tháng năm / … Continue reading “台灣的印象 Thơ:Ấn tượng về Đài loan”

【2015年越文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Tháng năm / Thơ:Ấn tượng về Đài loan / Tiếng Việt / Không 《台灣的印象》

我想談寬惠善良者
秉持愛心協助眾人
嘴角上常掛著微笑
贈予世人寂靜安穩

他們著藍衣白褲
在台灣國土盡義工之行
他們能千里跋涉
到災難之地以幫忙救助

他們張手幫助失能者
年老病痛及無家可歸
每回相助皆保有殷勤
幫助人們度過患難

他們知生活要分享
為他人是幸福之事
他們使我敬愛佩服
應脫開競爭留團結

為他人而不計酬勞
他們不畏艱難辛苦
他們撿人們的瓶罐
換取金錢築起愛憐

我無處不遇見他們
著藍衣白褲的人們
默默地做安靜的事
為台灣而製造福德

留我心深刻的印象
在寶島生活的時日
持寶貴心懷的台灣人
誠摯的人情!發光的心字

***

【2015 bài viết vào chung kết】2015/5/25 / Tháng năm / Thơ:Ấn tượng về Đài loan / Tiếng Việt / Không

Thơ : Ấn tượng về Đài loan

Tôi muốn nói về những con người nhân thiện
Mang chút tình thương giúp đỡ muôn người
Trên môi họ luôn nở những nụ cười
Tặng cho người đời sự bình yên sâu lắng

Họ là những người mặc áo xanh, quần trắng
Làm việc nghĩa công trên đất nước Đài
Họ có thể vượt qua ngàn dặm đường dài
Đến những vùng thiên tai để cứu trợ

Họ luôn giang tay giúp những người cơ nhỡ
Già bệnh tật nguyền, không chỗ nương thân
Mỗi sự cưu mang đều nặng chút ân cần
Giúp đỡ bao người qua cơn hoạn nạn

Họ ý thức được:Cuộc sống nên sẻ san
Sống vì mọi người là một điều hạnh phúc
Họ đã cho tôi một niềm yêu cảm phục
Nên giũ bỏ bon chen để giữ mối kết đồng

Hết lòng vì mọi người không cần tiền công
Họ không nề hà gian nan vất vả
Họ nhặt những lọ chai mà người đời phế thải
Đem đổi ra tiền để tạo dựng tình thương

Tôi đã gặp họ trên mọi nẻo đường
Những con người mặc áo xanh, quần trắng
Họ âm thầm với những công việc bình lặng
Tạo nên phúc đức cho đất nước Đài

Mãi trong tôi một ấn tượng không phai
Về những ngày tôi sống trên đảo Ngọc
Những người Đài loan với những tấm lòng vàng ngọc
Thắm đậm tình người! Lòng sáng rực chữ Tâm

女人心裡的尖叫聲 Jeritan Hati Wanita

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Azra Hasyim / Jeritan Hati Wanita / Indonesia 印尼 / FLP Taiwan 《女人心裡的尖叫聲》 任何人都無法選擇自己的父母。我們不能討價還價要求生在任何窮人家、有錢人家、種族、國家以及宗教信仰。但我們生在這世界後,最起碼還有幾件我們能做的事,那就是心存感激,因為他們的存在,而有了我們。 也因為這個理由,我從來沒有抱怨,雖然出生在貧困家庭中。我很幸福,雖然我家不富裕,但我們從來沒有缺乏家庭關愛,父母親給孩子滿滿親情。 我是三姐弟中的長女,大弟弟是還在念國中的帥哥,而么女今年是她上國小的第一年。父母親每天在市場賣糕點,每天清晨三點起床製作,在離我們家最近的市場販賣。他們攜手共進,父親騎車到市場,母親坐在後座拿著要販賣的糕點。他們就這樣把我們養大。 雖然我們的房子已老舊,但父母親比較重視我們的學業。賣糕點的收入,除了用在每天家庭開銷,其他全部用來繳我們的學費。因此,奶奶留下來的房子如今變得老舊一點都不奇怪,因為快要20年沒有整修過。 我高中畢業後,試著到都市找工作,目的是要減輕父母親的負擔。高中我主修管理會計,結果我無法成功就業,因為公司只請大學畢業的人才。後來,我在一家蝦子工廠當鐘點工人。 我的工作是剝蝦,薪資也不固定,要看我剝蝦的速度。有時候尖銳的蝦殼刮到我大拇指,雖然已用布包起來,還是會被刮到。每天我能剝上千隻蝦殼。疲累、汗水以及被蝦殼刺到手,讓我每天都感到刺痛。事實上我得到的工資只夠繳房租與我每日生活。而我仍想幫父母整修我們的房子。 在蝦子工廠做一個月後,我決定找更好的工作,成為移工。雖然剛開始父母反對,但看見我們的房子已經不適宜居住,一下雨天花板就會開始漏水。我說服父母,直到他們准許。我看到兩個弟妹還需要學費,讓我意念更強。我想讓弟弟念書念到大學,我不希望他們跟我一樣,在自己國家找不到工作。 「女兒,不要忘了祈禱。」父母交代我。這就是我一直遵從的教導。 「好。」我簡單地回答他們。好像有東西卡住我的喉嚨,我想跟他們講更多告別的話,但那些話都在喉頭鎖住了。 「姊姊,如果到了台灣,要幫我買新包包與新鞋子喔!」當我跟我們家老么維拉告別要去台灣賺錢時,她跟我撒嬌。維拉仍然年幼,無法理解她姊姊是以所有決心和屈服的心態去台灣賺錢。希望在台灣,我能容易地賺到錢。而我弟弟,我大弟弟,已經能理解我在異鄉賺錢的風險,他只有抱住我,忍著他的眼淚,以他的小嘴祈禱,希望我在台灣會很好。 「等我長大了,我不會讓姊姊離開我們。」弟弟對我說,他的眼角開始泛淚水。 「好,我記住你的諾言。答應姊姊,你會好好讀書,要拿到最高分且考上國立大學,這樣以後你就不難找到工作。」我回答弟弟,無法阻止眼淚落下。 「男孩子不要那麼容易掉眼淚!我把父母親和維拉交給你喔,弟弟。你是這個家唯一的男孩!你一定要照顧他們。」我對他說。 「好,姊姊。」弟弟是十幾歲的青少年,竟在我懷抱裡痛哭。 ***** 我被分派到台中,照顧一位八十四歲的阿嬤。阿嬤是糖尿病患者,她的腳因為疾病而骨頭彎掉。幸運的是,雖然要拿柺杖,阿嬤還是能自己走路。每天幫她洗澡、換尿布以及做早餐是我的責任,再來用輪椅推她去公園散步,這是我每天的工作。其實阿嬤人很好,個性也不錯,她時常逗我笑。但問題出在阿公,阿嬤的老公。雖然已經八十五歲了,還是很健康。 我們只有三個人住,我、阿嬤與阿公。他的小孩一個月來一次。阿嬤有六個小孩,三個女生以及三個男生。每個月都會來探望他們的父母,他們都對我很好,他們對我與其他家庭成員沒有差別待遇。我跟他們同桌吃飯,他們也與我聊天,雖然知道我才剛學中文不太會回答。 ***** 最初事件始於阿公,當我在廚房煮菜或清理二樓的時候,時常尾隨著我。剛開始他只有微笑,對我開玩笑,但自從在那裡上班滿三個月後,阿公開始對我不禮貌。如果我沒注意,他的手就摸我的腰、屁股甚至我的全身。我拒絕、抗議,和阿公說這樣是不對的。我連想都沒想到阿公反而開一個條件給我。原來在一年內,阿公已經幫阿嬤換了三次看護工,這是我從阿敦那裡得知的訊息,她是我帶阿嬤去公園散步時認識的印尼同鄉。 阿公的條件是每次他摸我,都會給我500元,我非常生氣。難怪這裡的看護工會做不下去。雖然我很需要工作,也很需要錢,但我不想賣掉我的尊嚴。 「我朋友的看護工,也是印尼人,有錢她就願意被摸。」阿公對我解釋。我開始明白了,可能他覺得每個印尼女生都願意像他朋友的看護一樣。 「對不起阿公,我只賺正當的錢。我在這裡照顧阿嬤,只要阿公明確的發薪資給我,就足夠了。」他沉默。然後轉移他失望的眼神。 為了賺更多的錢,少數的印尼人利用老人。結果每個印尼人都被影響到,雖然我敢肯定,很多人不會做不當的事。 經過爭論後,阿公仍不死心。他一樣偷偷的找機會摸我身體,我現在不再沉默,向仲介表明我想更換雇主,因為阿公時常對我毛手毛腳。 「阿嬤對妳如何?很好嗎?」翻譯人員問我。感覺他了解我所有的問題,可能因為我是他處理的第三個人了。 「對,阿嬤對我很好。」我坦白地回答。 「這樣的話,妳就不要理阿公,最主要的是妳阿嬤的事情。」他接著說。 「待會兒我會跟妳的雇主講,讓他告訴阿公。」翻譯人員勸我後我才有點安心。 但我已經決定了,如果狀況不變,沒有其他選擇,我只好通報外勞保護專線1955,申訴我受到的侮辱。我怎麼能忍讓阿公的行為?每當他那皺皺的手停在我的身上,都讓我感到噁心與恐懼。現在的我只能祈禱,期望老天爺保護我。 到了每個月的家庭聚餐,像往常一樣,阿嬤的小孩都到家裡。阿嬤的二女兒要我到房間裡,她好像從仲介那裡得知我對阿公的抱怨。 「阿公到底對妳做了什麼?」她很小聲的問我。然後我用很有限的中文加上肢體動作,全告訴太太。那中年婦女拍拍我的肩膀,抱了抱我。感覺她能了解我的感受,太太說她有像我一樣年紀的女兒,也可能因為這樣她很關心我,她一直代替阿公向我說對不起。 「阿公是不是只敢趁妳不在阿嬤身邊時才靠近妳?」太太問。 「對。」我回答。 「這樣的話,妳儘量不要遠離阿嬤。阿公一定不敢再這樣對妳了!如果妳覺得這樣無法做家事,那妳就不用做,只要照顧好阿嬤就好。」太太給我建議,我點點頭表示了解。 「拜託妳要忍耐!因為若又要換看護會很難,畢竟已經換了好幾次。」太太用充滿希望的眼神看我。如果當時我的中文能力強到能跟太太表達,我很想跟她說,我也很需要這份工作。前兩月工資被扣掉仲介費後,已經被我寄回給印尼家人。當維拉透過電話表示很開心收到包包跟新鞋子時,我很高興。我也要維拉、弟弟跟父母能開心,因為我將能整修我們的房子。但如果我選擇在這裡停住的話,我要往哪裡去闖我未來的命運。 當我聽到維拉那高興的聲音,我的意念越強烈,她當然也希望她的姊姊不要放棄。從現在起,我再也沒有離開阿嬤的身邊。像郵票一樣黏住信封。我就這樣對阿嬤,雖然在大熱天,我現在時常穿包住身體的衣服。當我要到廚房煮菜時,我也牽著阿嬤到廚房,叫她坐在飯桌的椅子上。我與她講話,勸她陪我煮菜,當我問她關於台灣菜的特色,阿嬤會很認真的回答,她不了解我帶著她的用意。因為阿公很怕阿嬤,雖然有時阿嬤會老人癡呆發作,到現在她也從來沒有叫過我的名字。她時常用她從小照顧的孫子名字叫我,雖然這樣,她的眼力與聽力能力都還很好。 早上我跟阿嬤時常在外面,阿嬤有幾位同年齡的朋友,喜歡在公園聚在一起聊天。其中一位是阿敦照顧的阿嬤,我們能花上幾個小時在公園榕樹下的椅子上聊天。呼吸從樹釋放出來的芬多精新鮮空氣,中午阿嬤睡完午覺後,我也時常帶阿嬤去走走。阿嬤在外面時都很開心,因為她的行動力有限,也沒有太大的空間可以讓她走動,而在外面她能走走見朋友,我也同樣有了擺脫阿公的好方法。 我沒有再做每週一次的二樓打掃,阿公也沒有叫我做了。偶而我看見阿公自己掃,但我也沒有幫他。我只待在阿嬤身旁,因為像太太說的,這就是我的主要工作,待在阿嬤身邊。 我跟阿嬤走得很近,我的台語也越來越流利。我們緊密地依靠彼此,我需要阿嬤的存在來保護我遠離阿公對我的非禮,而阿嬤需要我當她的聊天對象。由於我們經常黏在一起,因此當我離開阿嬤到洗手間,阿嬤就開始撒嬌,一直叫我,雖然已經跟她說我要去洗手間。 但我一點都不會抱怨阿嬤的驕寵,反而很感激她。因為有了阿嬤的存在,我能維持三年的工作環境。 … Continue reading “女人心裡的尖叫聲 Jeritan Hati Wanita”

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Azra Hasyim / Jeritan Hati Wanita / Indonesia 印尼 / FLP Taiwan 《女人心裡的尖叫聲》

任何人都無法選擇自己的父母。我們不能討價還價要求生在任何窮人家、有錢人家、種族、國家以及宗教信仰。但我們生在這世界後,最起碼還有幾件我們能做的事,那就是心存感激,因為他們的存在,而有了我們。
也因為這個理由,我從來沒有抱怨,雖然出生在貧困家庭中。我很幸福,雖然我家不富裕,但我們從來沒有缺乏家庭關愛,父母親給孩子滿滿親情。
我是三姐弟中的長女,大弟弟是還在念國中的帥哥,而么女今年是她上國小的第一年。父母親每天在市場賣糕點,每天清晨三點起床製作,在離我們家最近的市場販賣。他們攜手共進,父親騎車到市場,母親坐在後座拿著要販賣的糕點。他們就這樣把我們養大。
雖然我們的房子已老舊,但父母親比較重視我們的學業。賣糕點的收入,除了用在每天家庭開銷,其他全部用來繳我們的學費。因此,奶奶留下來的房子如今變得老舊一點都不奇怪,因為快要20年沒有整修過。
我高中畢業後,試著到都市找工作,目的是要減輕父母親的負擔。高中我主修管理會計,結果我無法成功就業,因為公司只請大學畢業的人才。後來,我在一家蝦子工廠當鐘點工人。
我的工作是剝蝦,薪資也不固定,要看我剝蝦的速度。有時候尖銳的蝦殼刮到我大拇指,雖然已用布包起來,還是會被刮到。每天我能剝上千隻蝦殼。疲累、汗水以及被蝦殼刺到手,讓我每天都感到刺痛。事實上我得到的工資只夠繳房租與我每日生活。而我仍想幫父母整修我們的房子。
在蝦子工廠做一個月後,我決定找更好的工作,成為移工。雖然剛開始父母反對,但看見我們的房子已經不適宜居住,一下雨天花板就會開始漏水。我說服父母,直到他們准許。我看到兩個弟妹還需要學費,讓我意念更強。我想讓弟弟念書念到大學,我不希望他們跟我一樣,在自己國家找不到工作。
「女兒,不要忘了祈禱。」父母交代我。這就是我一直遵從的教導。
「好。」我簡單地回答他們。好像有東西卡住我的喉嚨,我想跟他們講更多告別的話,但那些話都在喉頭鎖住了。
「姊姊,如果到了台灣,要幫我買新包包與新鞋子喔!」當我跟我們家老么維拉告別要去台灣賺錢時,她跟我撒嬌。維拉仍然年幼,無法理解她姊姊是以所有決心和屈服的心態去台灣賺錢。希望在台灣,我能容易地賺到錢。而我弟弟,我大弟弟,已經能理解我在異鄉賺錢的風險,他只有抱住我,忍著他的眼淚,以他的小嘴祈禱,希望我在台灣會很好。
「等我長大了,我不會讓姊姊離開我們。」弟弟對我說,他的眼角開始泛淚水。
「好,我記住你的諾言。答應姊姊,你會好好讀書,要拿到最高分且考上國立大學,這樣以後你就不難找到工作。」我回答弟弟,無法阻止眼淚落下。
「男孩子不要那麼容易掉眼淚!我把父母親和維拉交給你喔,弟弟。你是這個家唯一的男孩!你一定要照顧他們。」我對他說。
「好,姊姊。」弟弟是十幾歲的青少年,竟在我懷抱裡痛哭。
*****
我被分派到台中,照顧一位八十四歲的阿嬤。阿嬤是糖尿病患者,她的腳因為疾病而骨頭彎掉。幸運的是,雖然要拿柺杖,阿嬤還是能自己走路。每天幫她洗澡、換尿布以及做早餐是我的責任,再來用輪椅推她去公園散步,這是我每天的工作。其實阿嬤人很好,個性也不錯,她時常逗我笑。但問題出在阿公,阿嬤的老公。雖然已經八十五歲了,還是很健康。
我們只有三個人住,我、阿嬤與阿公。他的小孩一個月來一次。阿嬤有六個小孩,三個女生以及三個男生。每個月都會來探望他們的父母,他們都對我很好,他們對我與其他家庭成員沒有差別待遇。我跟他們同桌吃飯,他們也與我聊天,雖然知道我才剛學中文不太會回答。
*****
最初事件始於阿公,當我在廚房煮菜或清理二樓的時候,時常尾隨著我。剛開始他只有微笑,對我開玩笑,但自從在那裡上班滿三個月後,阿公開始對我不禮貌。如果我沒注意,他的手就摸我的腰、屁股甚至我的全身。我拒絕、抗議,和阿公說這樣是不對的。我連想都沒想到阿公反而開一個條件給我。原來在一年內,阿公已經幫阿嬤換了三次看護工,這是我從阿敦那裡得知的訊息,她是我帶阿嬤去公園散步時認識的印尼同鄉。
阿公的條件是每次他摸我,都會給我500元,我非常生氣。難怪這裡的看護工會做不下去。雖然我很需要工作,也很需要錢,但我不想賣掉我的尊嚴。
「我朋友的看護工,也是印尼人,有錢她就願意被摸。」阿公對我解釋。我開始明白了,可能他覺得每個印尼女生都願意像他朋友的看護一樣。
「對不起阿公,我只賺正當的錢。我在這裡照顧阿嬤,只要阿公明確的發薪資給我,就足夠了。」他沉默。然後轉移他失望的眼神。
為了賺更多的錢,少數的印尼人利用老人。結果每個印尼人都被影響到,雖然我敢肯定,很多人不會做不當的事。
經過爭論後,阿公仍不死心。他一樣偷偷的找機會摸我身體,我現在不再沉默,向仲介表明我想更換雇主,因為阿公時常對我毛手毛腳。
「阿嬤對妳如何?很好嗎?」翻譯人員問我。感覺他了解我所有的問題,可能因為我是他處理的第三個人了。
「對,阿嬤對我很好。」我坦白地回答。
「這樣的話,妳就不要理阿公,最主要的是妳阿嬤的事情。」他接著說。
「待會兒我會跟妳的雇主講,讓他告訴阿公。」翻譯人員勸我後我才有點安心。
但我已經決定了,如果狀況不變,沒有其他選擇,我只好通報外勞保護專線1955,申訴我受到的侮辱。我怎麼能忍讓阿公的行為?每當他那皺皺的手停在我的身上,都讓我感到噁心與恐懼。現在的我只能祈禱,期望老天爺保護我。
到了每個月的家庭聚餐,像往常一樣,阿嬤的小孩都到家裡。阿嬤的二女兒要我到房間裡,她好像從仲介那裡得知我對阿公的抱怨。
「阿公到底對妳做了什麼?」她很小聲的問我。然後我用很有限的中文加上肢體動作,全告訴太太。那中年婦女拍拍我的肩膀,抱了抱我。感覺她能了解我的感受,太太說她有像我一樣年紀的女兒,也可能因為這樣她很關心我,她一直代替阿公向我說對不起。
「阿公是不是只敢趁妳不在阿嬤身邊時才靠近妳?」太太問。
「對。」我回答。
「這樣的話,妳儘量不要遠離阿嬤。阿公一定不敢再這樣對妳了!如果妳覺得這樣無法做家事,那妳就不用做,只要照顧好阿嬤就好。」太太給我建議,我點點頭表示了解。
「拜託妳要忍耐!因為若又要換看護會很難,畢竟已經換了好幾次。」太太用充滿希望的眼神看我。如果當時我的中文能力強到能跟太太表達,我很想跟她說,我也很需要這份工作。前兩月工資被扣掉仲介費後,已經被我寄回給印尼家人。當維拉透過電話表示很開心收到包包跟新鞋子時,我很高興。我也要維拉、弟弟跟父母能開心,因為我將能整修我們的房子。但如果我選擇在這裡停住的話,我要往哪裡去闖我未來的命運。
當我聽到維拉那高興的聲音,我的意念越強烈,她當然也希望她的姊姊不要放棄。從現在起,我再也沒有離開阿嬤的身邊。像郵票一樣黏住信封。我就這樣對阿嬤,雖然在大熱天,我現在時常穿包住身體的衣服。當我要到廚房煮菜時,我也牽著阿嬤到廚房,叫她坐在飯桌的椅子上。我與她講話,勸她陪我煮菜,當我問她關於台灣菜的特色,阿嬤會很認真的回答,她不了解我帶著她的用意。因為阿公很怕阿嬤,雖然有時阿嬤會老人癡呆發作,到現在她也從來沒有叫過我的名字。她時常用她從小照顧的孫子名字叫我,雖然這樣,她的眼力與聽力能力都還很好。
早上我跟阿嬤時常在外面,阿嬤有幾位同年齡的朋友,喜歡在公園聚在一起聊天。其中一位是阿敦照顧的阿嬤,我們能花上幾個小時在公園榕樹下的椅子上聊天。呼吸從樹釋放出來的芬多精新鮮空氣,中午阿嬤睡完午覺後,我也時常帶阿嬤去走走。阿嬤在外面時都很開心,因為她的行動力有限,也沒有太大的空間可以讓她走動,而在外面她能走走見朋友,我也同樣有了擺脫阿公的好方法。
我沒有再做每週一次的二樓打掃,阿公也沒有叫我做了。偶而我看見阿公自己掃,但我也沒有幫他。我只待在阿嬤身旁,因為像太太說的,這就是我的主要工作,待在阿嬤身邊。
我跟阿嬤走得很近,我的台語也越來越流利。我們緊密地依靠彼此,我需要阿嬤的存在來保護我遠離阿公對我的非禮,而阿嬤需要我當她的聊天對象。由於我們經常黏在一起,因此當我離開阿嬤到洗手間,阿嬤就開始撒嬌,一直叫我,雖然已經跟她說我要去洗手間。
但我一點都不會抱怨阿嬤的驕寵,反而很感激她。因為有了阿嬤的存在,我能維持三年的工作環境。
阿公與我們也沒太大的差別,他也花大部分時間在外面。他終於不敢再對我非禮,去找其他願意被他摸的印尼女生,而那個人顯然不是我。不管到何時,我都不願意為了錢賭上我的尊嚴。我知道我賺錢是為了弟弟妹妹的學費,而用在學費的錢更不能是以不乾淨的方式賺來。
***
再四個月,我就要回印尼了,我用上班的錢來整修在印尼的房子。有一部分存起來要繳弟弟妹妹的學費。雇主要求我再次回來照顧阿嬤,但我決定要在自己國家創業。用一點點本錢,我希望能用上我以前學校學到的技術,讓自己走在成功的路上。
阿嬤就像我自己的奶奶,雖然要離開她讓我感到很難過,對我來說阿嬤不只是我照顧的病人,她也是我的朋友和恩人。我很感激能遇到充滿愛心的阿嬤。希望我回去後,阿嬤能找到比我更疼愛她的人。我也不斷地幫阿嬤祈禱能永遠健康。
這是我在台灣的人生故事,我要跟可能會遇到類似情況的同鄉分享。不要放棄,要想盡辦法避開,始終保持作為一個女人的尊嚴和自尊。

***

【2015 Pengumuman Nama Finalis】2015/5/25 / Azra Hasyim / Jeritan Hati Wanita / Indonesia 印尼 / FLP Taiwan

Jeritan Hati Wanita

Hal yang tidak akan pernah bisa dilakukan manusia manapun adalah memilih orang tua kita. Kita tidak akan pernah bisa menawar terlahir di keluarga miskin, kaya, suku, negara dan agama manapun. Namun setelah kita lahir di dunia ini, setidaknya ada beberapa hal yang bisa kita lakukan, yaitu bersyukur karena merekalah kita ada. Karena alasan itu pula, aku tidak pernah mengeluh meski terlahir dari keluarga yang serba kekurangan secara materi. Aku bahagia karena meski keluargaku tidak kaya materi, namun kami tidak pernah kekurangan kasih sayang. Ibu dan bapakku, mereka sangat kaya akan cinta untuk anak-anaknya.

Aku adalah anak pertama dari tiga bersaudara. Adik pertamaku dia adalah remaja tampan yang sekarang masih duduk di bangku Sekolah Menengah Pertama. Sementara si bungsu, tahun ini merupakan tahun pertamanya duduk di bangku Sekolah Dasar. Setiap harinya Ibu dan Bapak menjual kue jajanan pasar, bangun setiap pukul tiga dini hari untuk membuat semua kue. Kemudian menjajakannya di pasar terdekat dari rumah kami. Mereka saling bahu membahu. Bapak yang mengotel sepeda selama perjalanan ke pasar, sementara Ibu yang duduk di belakang dengan membawa kue yang akan dijual. Begitulah mereka membesarkan kami bertiga.

Meski rumah kami sudah reot, tapi Ibu dan Bapak lebih mementingkan pendidikan kami. Uang hasil penjualan itu, setelah diguanakan untuk biaya kehidupan sehari-hari, sepenuhnya hanya untuk biaya pendidikan kami. Tidak heran rumah warisan milik nenekku itu, kini sudah usang karena selama hampir dua puluh tahun tidak pernah diperbaiki.

Setelah aku lulus dari bangku Sekolah Menengah Atas. Aku mencoba mencari pekerjaan ke ibukota dengan tujuan bisa membantu meringankan beban Ibu dan Bapak. Aku yang waktu di bangku Sekolah mengambil jurusan management akuntansi, nyatanya tidak dapat berbuat apa-apa karena di perusahan-perusahan, mereka hanya menerima lulusan sarjana. Ahirnya aku pun bekerja menjadi buruh mingguan di pabrik udang.

Pekerjaanku adalah mengelupas cangkang udang dari dagingnya. Gajiku pun tidak tentu, tergantung secepat apa tanganku berhasil menguliti udang. Terkadang kulit udang yang tajam itu menggores kulit ibu jariku meski aku sudah membalutkan kain pada ibu jariku itu. Tiap harinya aku mampu mengelupas puluhan ribu kulit udang. Lelah, dan peluh yang bercucuran serta tangan yang perih karena luka sayatan kulit udang, yang sepanjang hari aku rasakan. Nayatanya, dari hasil kerjaku itu hanya cukup untuk membayar biaya kontrakan dan kebutuhanku sehari-hari saja. Sementara aku ingin membantu Ibu dan Bapak untuk memperbaiki rumah kami.

Baru bekerja di pabrik udang selama satu bulan, aku pun memutuskan ingin mencari pekerjaan yang lebih baik, dengan menjadi buruh migran. Meski awalnya Ibu dan Bapak menolak, namun melihat rumah yang kami tempati sudah tidak layak huni dan jika hujan tiba, atap rumah kami bocor di sana sini. Aku meyakinkan ibu dan bapak, hingga ahirnya merekapun memberiku izin. Serta melihat kedua adikku yang masih membutuhkan biaya pendidikanpun, yang membuat tekadku semakin kuat. Aku ingin adik-adikku melanjutkan pendidikannya sampai ke jenjang perguruan tinggi. Aku tidak ingin mereka seperti diriku yang kesusahan mencari pekerjaan di negeri sendiri.

“”Jangan pernah tinggalkan shalat, Nak!”” Pesan Ibu dan Bapak padaku. Itulah pedoman yang selalu aku jaga selalu.
“”Iya.”” Jawabku singkat pada mereka. Seperti ada sesuatu yang mengganjal di tenggorokanku. Aku ingin mengucapkan lebih banyak kata perpisahan pada mereka, namun semua kata-kata itu seperti terkunci di tenggorokanku.

“”Kakak, kalau sudah sampai di Taiwan, nanti belikan aku sepatu dan tas baru ya!”” Si bungsu, Vira. Merengek padaku ketika aku pamitan padanya ingin kerja ke Taiwan. Vira memang masih terlalu kecil untuk mengerti kakaknya ini berangkat kerja ke Taiwan dengan segenap tekad dan kepasrahan yang ada. Aku berharap semoga jalan rizkiku bisa aku dapat dengan mudah di Taiwan. Sementara Adi, adik pertamaku, dia sudah mengerti akan resiko yang akan aku jalani di negeri orang. Dia hanya memelukku dengan tangisnya yang sekuat tenaga dia tahan, dan dengan mulut mungilnya mendoakanku semoga aku baik-baik saja di Taiwan.

“”Kalau aku sudah besar nanti. Aku tidak akan membiarkan kakak bekerja jauh dari kami.”” Ucap Adi padaku. Sudut matanya mulai berair.

“”Baiklah, aku pegang janjimu, berjanjilah pada kakak. Kamu akan belajar dengan baik. Lulus dengan nilai tertinggi dan bisa masuk universitas negeri. Agar kelak kamu tidak susah mencari pekerjaan.”” Balasku pada Adi, aku semakin tidak bisa membendung air mataku.

“”Laki-laki jangan mudah menangis! Aku titipkan ibu, bapak dan Vira padamu, Adi. Kamu anak laki-laki satu-satunya di keluarga ini! Kamu harus bisa menjaga mereka!”” Pesanku padanya.

“”Iya, Kak.”” Adi, remaja belasan tahun itu ahirnya menangis sesenggukan di pelukanku.

***

Aku mendapatkan job menjaga seorang Nenek berusia delapan puluh empat tahun di daerah Taichung. Nenek punya penyakit kencing manis dan tulang kakinya sedikit bengkok karena penyakitnya itu. Namun beruntung, Nenek masih bisa berjalan meski dengan menggunakan tongkat berkaki empat. Setiap harinya tugasku adalah membantunya mandi, mengganti popok, kemudian membuatkan sarapan untuknya. Setelah itu pergi jalan-jalan ke taman dengan mengunakan kursi roda. Begitulah kegiatanku sehari-harinya. Sebenarnya Nenek sangat baik, sifatnya juga menyenangkan karena sering membuatku tertawa akan candanya. Namun justru kendala datang pada Kakek, suami Nenek yang aku jaga ini. Kakek meski sudah berumur delapan puluh lima tahun, namun dia masih sangat sehat.

Kami tinggal bertiga saja, aku Nenek dan Kakek. Anak-anak mereka hanya satu bulan sekali datang. Nenek punya enam anak, tiga perempuan, dan tiga lagi laki-laki. Setiap kali datang menjenguk orang tuanya, mereka semua baik padaku, aku bahkan tidak dibeda-bedakan dengan anggota keluarga lain. Makan satu meja bersama dan mereka sering menagajakku ngobrol meski aku yang masih belajar bahasa Mandarin sedikit kewalahan menjawabnya.

***

Awal kejadian yang tidak diharapkan itu adalah Kakek sering membuntutiku ketika aku sedang masak di dapur atau ketika aku pergi membersihkan ruang lantai dua. Awalnya dia hanya bercanda dengan senyum ramahnya. Tapi begitu menginjak tiga bulan aku kerja di tempat itu, Kakek mulai berani berbuat tidak senonoh padaku. Jika aku lengah, tangannya berani menggrayangi pinggang, pantatku, bahkan seluruh badan. Aku menolak, protes, dan mengajak Kakek bicara bahwa apa yang dia lakukan padaku tidak benar. Hanya saja Kakek justru memberiku sebuah tawaran yang tidak pernah aku bayangkan sebelumnya. Ternyata Kakek juga sudah tiga kali ini mengganti perawat untuk Nenek dalam satu tahun terahir. Aku mendapatkan informasi itu dari Atun, anak Indoneisa yang aku temui saat membawa Nenek jalan-jalan di taman.

Tawaran yang Kakek berikan adalah dia ingin membayar setiap sentuhannya seharga lima ratus dolar Taiwan. Aku benar-benar kesal dibuatnya. Dalam benakku pantas saja pembantu yang bekerja di sini semuanya memilih pindah. Meski memang aku sedang membutuhkan pekerjaan, juga aku sangat butuh uang tapi aku tidak mau menjual harga diriku sebagai wanita.

“”Ada orang Indonesia, pembantu rumah tangga milik temanku itu, dia mau dipegang-pegang asal dikasih uang.”” Kakek memberiku penjelasan, aku mulai paham sekarang. Mungkin dia merasa wanita Indonesia semua bisa berbuat seperti pembantu temannya itu.

“”Maaf, Kakek. Aku mau mencari uang yang halal. Aku di sini bekerja menjaga Nenek. Asalkan Kakek menggajiku dengan benar, itu sudah cukup buatku.”” Balasku pada Kakek. Dia hanya terdiam. Lalu memalingkan pandangan kecewanya padaku.

Karena prilaku segelintir orang Indonesia yang mau memanfaatkan kakek-kakek untuk meraup uang lebih. Ahirnya semua orang Indonesia kena imbasnya. Meski sejatinya aku yakin lebih banyak juga dari mereka tidak melakukan hal tidak terpuji seperti itu.

Setelah berdebatan itu, ternyata tidak membuat Kakek jera. Dia tetap saja curi-curi kesempatan untuk meraba seluruh badanku. Aku-pun kini tidak mau tinggal diam, aku melaporkan semua pada agency, bahwa aku ingin dipindahkan saja ke tempat lain karena Kakek sering berbuat tidak sopan padaku.

“”Bagaimana dengan Nenek, dia baikkan?”” tanya penerjemah padaku. Sepertinya dia paham masalahku dengan baik. Mungkin karena aku orang ke tiga yang dia tangani.

“”Iya, kalau Nenek dia sangat baik padaku.”” Jawabku jujur.

“”Kalau begitu jangan pedulikan Kakek, kamu kerja jaga Nenek. Yang terpenting adalah urusan Nenek.”” Tambahnya lagi.

“”Nanti aku bicara dengan majikanmu, suapaya dia bilang pada Kakek.”” Bujuk penerjemahku yang ahirnya membuatku merasa sedikit tenang.

Tapi, aku bertekad kalau keadaan tidak berubah, tidak ada pilihan selain mengadukan ke layanan perlindungan, 1955. Tentang pelecehan yang aku terima ini. Bagaimana aku bisa membiarkan saja perlakuan Kakek seperti itu? Setiap kali tangan keriputnya mendarat di bagian tubuhku membuatku jijik dan ketakutan. Yang aku bisa lakukan saat ini hanya berdoa, berserah diri pada Yang Kuasa memohon lindunganNya.

Ketika acara makan-makan bulanan seperti biasa anak-anak Nenek semua berkumpul. Anak perempuan Nenek nomor dua mengajakku biacara di ruangan tertutup. Sepertinya dia mendapatkan laporan dari agency akan pengaduanku tentang Kakek.

“”Emang, Kakek sering berbuat apa padamu?”” tanyanya dengan suara pelan. Lalu aku menceritakan semua yang aku alamai padanya dengan keterbatasan bahasa yang aku miliki. Aku sedikit menggunakan bahasa tubuh, dengan linangan air mata menjelaskan semua pada Nyonya. Wanita paruh baya itu menepuk-nepuk pundakku. Dia memelukku. Seperti dia bisa merasakan apa yang aku rasakan. Nyonya itu juga berkata bahwa aku seumuran dengan putrinya. Karena alasan itulah mungkin dia amat peduli padaku. Dia terus mengucapkan maaf atas nama Kakek.

“”Kakek berani mendekatimu saat kamu tidak bersama Nenekkan?”” tanya Nyonya.

“”Iya,”” jawabku.

“”Kalau begitu, kamu usahakan jangan jauh-jauh dari Nenek. Kakek pasti tidak akan berani berbuat seperti itu lagi! Kamu tidak perlu mengerjakan pekerjaan rumah jika itu sulit. Yang terpenting jaga baik- baik Nenek.”” Sarannya. Aku-pun mengangguk-ngangguk paham.
“”Tolong kamu bisa sabar ya! Kalau harus ganti perawat lagi akan sulit, karena sudah ganti beberapa kali.”” Nyonya menatapku dengan pandangan penuh harap. Sementara aku ujur saja, andai aku pintar bahasa Mandarin saat itu, andai aku bisa mengungkapkan semua pada Nyonya. Aku ingin berkata padanya, aku-pun sangat butuh pekerjaan ini. Gaji dua bulan pertamaku yang setelah dipotong biaya agency sudah aku kirimkan ke keluargaku di Indonesia. Aku begitu bahagia ketika Vira, adik bungsuku berbicara lewat telepon menyampaikan rasa senangnya karena telah dibelikan tas dan sepatu baru. Aku ingin Vira, Adi, Ibu dan Bapak juga merasa bahagia karena aku telah berhasil memperbaiki rumah kami. Namun jika aku memilih menyerah pada titik ini, harus ke mana lagi aku mengadukan nasibku.

Tekadku semakin kuat, mendengar celoteh riang Vira. Tentu dia ingin kakaknya ini tidak pantang menyerah. Mulai saat itu aku tidak pernah barang sejenak meninggalkan Nenek. Aku seperti perangko yang selalu menempel pada amplop. Begitulah aku pada Nenek. Aku-pun kini selalu memakai pakaian serba panjang meski di musim panas. Saat aku ingin memasak di dapur, aku papah Nenek ke dapur juga. Menyuruhnya duduk di kursi meja makan. Aku membujuknya dengan berbicara menemaniku memasak. Nenek begitu semangat ketika aku bertanya ini- itu tentang masakan khas Tawian. Dia tidak mengerti alasan sebenarnya kenapa aku ingin membawanya kemanapun aku pergi. Karena Kakek begitu takut dengan Nenek, meski Nenek kadang-kadang pikun, dan sampai saat ini-pun dia tidak pernah memanggilku dengan sebutan namaku. Nenek selalu memanggilku dengan panggilan nama cucu perempuannya yang sejak kecil dia rawat. Tapi meski begitu indra penglihatan dan pendengarannya masih begitu baik.

Pagi hari, aku dan nenek sering menghabiskan waktu kami di luar rumah. Nenek yang punya beberpa teman seusianya. Sering berkumpul di taman sekadar mengobrol. Salah satunya adalah nenek yang Atun jaga. Kami bisa menghabiskan waktu berjam-jam duduk di bangku taman di bawah rindangnya pohon beringin. Menghirup udara segar oksigen (o2), yang keluar dari pepohonan yang ada di taman. Pada siang hari setelah tidur siangpun aku biasa mengajak nenek jalan-jalan sore. Nenek begitu senang saat berada di luar rumah, karena kemampuan berjalannya yang terbatas memang tidak banyak ruang gerak untuknya. Sementara saat di luar rumah dia bisa berjalan-jalan dan bertemu teman-temannya. Begitu juga denganku yang punya cara jitu menghindar dari Kakek.

Jadwal seminggu sekali membersihkan ruangan lantai dua tidak lagi aku kerjakan. Kakek juga tidak pernah menyuruhku membersihkannya. Sesekali aku melihat Kakek membersihkannya sendiri, tapi aku tetap diam saja tidak membantunya. Aku hanya berada di sisi Nenek. Karena seperti kata nyonya inilah tugas utamaku, di samping Nenek.

Begitu dekatnya aku dan nenek hingga aku sekarang lancar berbahasa tayi. Hubungan saling membutuhkan di antara kita begitu kuat. Aku membutuhkan kehadiran nenek untuk melindungiku dari kejailan Kakek, dan Nenek yang membutuhkanku menjadi teman bicaranya. Saking seringnya kami bersama, hingga setiap kali aku tinggal barang sejenak untuk ke kamar mandi-pun Nenek dengan tingkah manjanya sudah memanggil-manggilku terus menerus. Meski aku sudah berpamitan padanya aku hendak ke kamar mandi.

Tapi sedikitpun aku tidak pernah mengeluh atas sifat manja nenek itu. Justru aku sangat berterima kasih padanya. Karena neneklah hampir tiga tahun sudah aku bisa bertahan dari situasi kerja seperti ini.

Tidak berbeda jauh dengan aku dan nenek, Kakek-pun sekarang lebih sering berada di luar rumah ke tempat teman-temannya. Dia ahirnya tidak lagi berani macam-macam padaku. Biarlah dia mencari wanita Indoneisa yang pernah dia ceritakan padaku yang mau dengan uangnya. Tapi yang jelas orang itu bukan aku. Sampai kapanpu aku tidak akan mempertaruhkan harga diriku demi uang. Aku sadar karena uang yang aku dapatkan ini, nantinya akan aku gunakan untuk pendidikan adik-adikku mana mungkin aku memberi pendidikan untuk mereka dengan hasil uang yang tidak halal.

***

Sekarang tepat empat bulan lagi kepulanganku ke Indonesia, hasil kerjaku selama ini sudah berhasil memperbaiki rumah kami di Indonesia. Dan sebagian tabungan yang masih aku simpan untuk pendidikan kedua adikku. Majikanku memintaku kembali merawat Nenek, namun aku bertekad akan memulai sebuah usaha di negeriku sendiri. Dengan sedikit modal yang aku punya ini, aku berharap dengan bekal ilmu yang pernah aku terima dari bangku sekolah dulu, bisa untukku meraih kesuksesan di kampung halamanku.

Meski berat meninggalkan Nenek yang sudah seperti Nenekku sendiri. Nenek bagiku bukan sekedar seorang pasien yang aku jaga. Tapi dia adalah sahabat sekaligus penolongku. Aku bersyukur telah dipertemukan dengan wanita penyayang seperti Nenek. Setelah kepulanganku nanti, aku harap penggantiku bisa lebih menyayangi nenek lebih dari sayangku padanya. Tidak henti aku mendoakan agar nenek diberikan kesehatan selalu.

Inilah kisah perjalananku di Taiwan, aku ingin berbagi pada semua teman-teman yang mungkin mengalami nasib serupa denganku. Jangan pantang menyerah dan berusahalah menghindarinya. Serta jagalah selalu martabat dan harga diri kita sebagi wanita.
Tamat.

太陽的夢 Mimpi Mentari

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/4/16 / Tari Sasha / Mimpi Mentari / Indonesia 印尼 / tidak ada 《太陽的夢》 已經三天了,我做了同樣的夢。我無法熟睡,而且悶熱不堪,全身都被汗水濕透。我的喉嚨乾渴同時頭痛欲裂,身體失去了它休息的權利。我花了半分鐘來恢復意識,想一下這到底怎麼回事。 我希望我的夢能儘快從腦海裡消失,讓我相信它只是紛亂如麻、讓人想逃開的夢一場。 我起身下床,打開窗簾,溫暖的陽光照了進來。「太陽」迎接黎明的曙光,那就是我的名字。但我不是太陽系的中心,只是陽光悲傷的普照。我的光,隨著日漸萎縮的身體越來越暗淡。不知為何像被拴進封閉的玻璃裡,隨白晝分秒推移。 我想回家。 深深的,我嘆了一口氣,這三天我就像一個輸掉戰場的士兵,我照顧的病人不讓我閉上眼睛。她埋怨地對我撒嬌,要求被同情,而我的義務是把對她的愛,刻劃在她如白色畫布似的心上。用一顆太陽的真心,來自海洋那一端的僕人,全心全意地看顧她。 微微的風吹打在玻璃窗上,冬天差不多過了,沒多久福爾摩沙將迎來主宰全台的濕熱夏天。這都市曾寫下很多故事,在商場、廣告看板、以及層疊的路標背後,台灣這個舞台將見證我的存在。輪到我上演它的戲劇。一名奴僕的故事,樸素的佣人。 如果可以,我願告訴你我的過去,我是一個舞者,父親是舞蹈高手。每當暮色悄悄進入地平線的懷抱,我們腳下的舞步能震撼大地,跟著歌聲與敲響的鼓聲、銅鑼、木琴踏上大地,所有樂器聲迴盪在潛意識中。橙色太陽是我們明亮的聚光燈,在大自然的舞台上,我們表演完美的舞步。在逝去的世界,我們的傳統舞成了靈魂。 「火、風、水、大地……」父親解釋著傳統舞的概念。 「父親,什麼是grama(爪哇語)?」 「你靈魂的火,孩子。舞動我身體與靈魂的火,跟舞蹈結合的火。你甚至沒發現其實你就是那舞蹈。」 到現在我還是不明白父親的話。但那時候,他只是讓我疑惑地笑了笑。直到我現在站在這裡,在公寓的透明窗前,面對這台中市。我還在問,什麼是grama?火靈?什麼靈?我已經不是扭動身軀,或披著長圍巾揮來揮去的舞者。我現在是僕人,天真的小老百姓因為相信了風的傳說,風吹來也會吹走,沒經過邀請,暴風不會到來。這是我所了解的風的哲學,善有善報,不可能會得到惡報。 在這裡燃燒我的精神之火,當聽話的僕人,被困在厚厚的玻璃裡,我的汗水滴下來,沒有任何抱怨。我靠近躺在床上孱弱的阿嬤,與她意義不明的喃喃自語,不知她的感受如何,無奈地躺著二十多年。當我碰她皺皺的皮膚,只有她的眼睛說話。無論是關於她害怕死後的路,或活著像死人一樣。 一封簡訊寄到我老舊的手機,是我的父親。 「女兒,母親狀況好多了,你好好照顧自己。風把帶你走,是我願意放掉的清風。沒有烈性,只有好脾氣以及充滿愛心。這就是人類活著的意義。無論你腳踏在地球哪個角落,你必須以此行事。」父親簡訊內容寫著。 母親狀況變好的消息讓我嘴角泛起微笑,就像水一樣澆灌在我乾涸的身上。謝謝老天爺給了母親繼續活下去的機會。 我如往常日復一日照顧體弱無力的阿嬤一樣過著今日的生活,我想像我正在照顧的是自己的母親,用滿滿的愛奉獻自己。為了母親,我忘掉我的大夢。只有偶而會出現成為舞者的夢境,聽見樂器加麥蘭的聲音。我將會存錢給母親,為了她的康復。 當月亮莊嚴地掛在天上的寶座,我試著閉上眼睛,阿嬤已經進入夢鄉。我也想跟她一樣,懷著夢想入睡,把一切塵世疲累都忘掉。如果傳統舞蹈的音樂響起,我會揮動我的披肩,溫柔擺動手足地起舞。 「太陽……太陽……」沙啞的聲音明顯地在叫我。我微微睜開雙眼,試圖尋找聲音來源。但我突然睜大眼睛。阿嬤正站在我的床前,我看看她的床,她不在那裡,我沒有看錯。她臉色陰沉,剛剛是她叫我的名字嗎? 「阿嬤……」我喚她。坦白說,這情況讓我害怕。我只聽見拖著的腳步聲靠近我,癱瘓的雙腿一步一步靠近。我轉頭,被子掉在地上。 「太陽。」他又再次招喚。 阿嬤消瘦的臉龐低下來,直到我感覺到她的呼吸。我想再次閉上眼睛,但無法,反而我的身體僵硬不聽使喚。 「不要離開我……不要離開我……」皺紋的手摸著我的肩膀。 「阿嬤,放開我。」 「我求你留在這裡。」 「放開我!」 「留下來。」她的手越抓越緊,我感覺我的肩膀被搖晃。 「阿嬤,放開!」 「她已經走了,她已經走了,回去也沒有用了。」她在左耳大喊。 「阿嬤!」 響亮的敲門聲,後來門被一腳踹開。我認識那個高大的身影,林義廷。他打開了燈,並斥喝我。 「太陽,妳怎麼了?」 他匆匆走近阿嬤的床查看,阿嬤還在床上熟睡。 「對不起。」 「你又做夢?」他厲聲問道。 「怎?」我不明白他想說什麼。 「已經一連幾天我聽到你在說夢話,剛剛是最大聲的。到底發生了什麼事?難道你不知道我還要上班嗎?」 我瞄了下時鐘,顯示著剛好凌晨三點鐘。 「對不起,我去洗手間。」 我從床上爬起來,看見我的雇主還愣在他打呼的媽媽旁邊。雖然穿著衣服,我用水淋了全身。這水讓我感覺舒緩,像我父母親天生的愛。那從來不會辱罵、吆喝或對我粗暴的雙親,就像沉靜的水,他們教導我「踏在土地上茁壯成長,並不斷地挑戰太陽;真正的愛,是良知的愛。」 黎明掛起烏雲,空氣冷如雲裡霧裡。雨滴輕輕打在地上,細微的振動,把我從發呆中叫醒。是父親打電話來。 「女兒。」 … Continue reading “太陽的夢 Mimpi Mentari”

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/4/16 / Tari Sasha / Mimpi Mentari / Indonesia 印尼 / tidak ada 《太陽的夢》

已經三天了,我做了同樣的夢。我無法熟睡,而且悶熱不堪,全身都被汗水濕透。我的喉嚨乾渴同時頭痛欲裂,身體失去了它休息的權利。我花了半分鐘來恢復意識,想一下這到底怎麼回事。
我希望我的夢能儘快從腦海裡消失,讓我相信它只是紛亂如麻、讓人想逃開的夢一場。
我起身下床,打開窗簾,溫暖的陽光照了進來。「太陽」迎接黎明的曙光,那就是我的名字。但我不是太陽系的中心,只是陽光悲傷的普照。我的光,隨著日漸萎縮的身體越來越暗淡。不知為何像被拴進封閉的玻璃裡,隨白晝分秒推移。
我想回家。
深深的,我嘆了一口氣,這三天我就像一個輸掉戰場的士兵,我照顧的病人不讓我閉上眼睛。她埋怨地對我撒嬌,要求被同情,而我的義務是把對她的愛,刻劃在她如白色畫布似的心上。用一顆太陽的真心,來自海洋那一端的僕人,全心全意地看顧她。
微微的風吹打在玻璃窗上,冬天差不多過了,沒多久福爾摩沙將迎來主宰全台的濕熱夏天。這都市曾寫下很多故事,在商場、廣告看板、以及層疊的路標背後,台灣這個舞台將見證我的存在。輪到我上演它的戲劇。一名奴僕的故事,樸素的佣人。
如果可以,我願告訴你我的過去,我是一個舞者,父親是舞蹈高手。每當暮色悄悄進入地平線的懷抱,我們腳下的舞步能震撼大地,跟著歌聲與敲響的鼓聲、銅鑼、木琴踏上大地,所有樂器聲迴盪在潛意識中。橙色太陽是我們明亮的聚光燈,在大自然的舞台上,我們表演完美的舞步。在逝去的世界,我們的傳統舞成了靈魂。
「火、風、水、大地……」父親解釋著傳統舞的概念。
「父親,什麼是grama(爪哇語)?」
「你靈魂的火,孩子。舞動我身體與靈魂的火,跟舞蹈結合的火。你甚至沒發現其實你就是那舞蹈。」
到現在我還是不明白父親的話。但那時候,他只是讓我疑惑地笑了笑。直到我現在站在這裡,在公寓的透明窗前,面對這台中市。我還在問,什麼是grama?火靈?什麼靈?我已經不是扭動身軀,或披著長圍巾揮來揮去的舞者。我現在是僕人,天真的小老百姓因為相信了風的傳說,風吹來也會吹走,沒經過邀請,暴風不會到來。這是我所了解的風的哲學,善有善報,不可能會得到惡報。
在這裡燃燒我的精神之火,當聽話的僕人,被困在厚厚的玻璃裡,我的汗水滴下來,沒有任何抱怨。我靠近躺在床上孱弱的阿嬤,與她意義不明的喃喃自語,不知她的感受如何,無奈地躺著二十多年。當我碰她皺皺的皮膚,只有她的眼睛說話。無論是關於她害怕死後的路,或活著像死人一樣。
一封簡訊寄到我老舊的手機,是我的父親。
「女兒,母親狀況好多了,你好好照顧自己。風把帶你走,是我願意放掉的清風。沒有烈性,只有好脾氣以及充滿愛心。這就是人類活著的意義。無論你腳踏在地球哪個角落,你必須以此行事。」父親簡訊內容寫著。
母親狀況變好的消息讓我嘴角泛起微笑,就像水一樣澆灌在我乾涸的身上。謝謝老天爺給了母親繼續活下去的機會。
我如往常日復一日照顧體弱無力的阿嬤一樣過著今日的生活,我想像我正在照顧的是自己的母親,用滿滿的愛奉獻自己。為了母親,我忘掉我的大夢。只有偶而會出現成為舞者的夢境,聽見樂器加麥蘭的聲音。我將會存錢給母親,為了她的康復。
當月亮莊嚴地掛在天上的寶座,我試著閉上眼睛,阿嬤已經進入夢鄉。我也想跟她一樣,懷著夢想入睡,把一切塵世疲累都忘掉。如果傳統舞蹈的音樂響起,我會揮動我的披肩,溫柔擺動手足地起舞。
「太陽……太陽……」沙啞的聲音明顯地在叫我。我微微睜開雙眼,試圖尋找聲音來源。但我突然睜大眼睛。阿嬤正站在我的床前,我看看她的床,她不在那裡,我沒有看錯。她臉色陰沉,剛剛是她叫我的名字嗎?
「阿嬤……」我喚她。坦白說,這情況讓我害怕。我只聽見拖著的腳步聲靠近我,癱瘓的雙腿一步一步靠近。我轉頭,被子掉在地上。
「太陽。」他又再次招喚。
阿嬤消瘦的臉龐低下來,直到我感覺到她的呼吸。我想再次閉上眼睛,但無法,反而我的身體僵硬不聽使喚。
「不要離開我……不要離開我……」皺紋的手摸著我的肩膀。
「阿嬤,放開我。」
「我求你留在這裡。」
「放開我!」
「留下來。」她的手越抓越緊,我感覺我的肩膀被搖晃。
「阿嬤,放開!」
「她已經走了,她已經走了,回去也沒有用了。」她在左耳大喊。
「阿嬤!」
響亮的敲門聲,後來門被一腳踹開。我認識那個高大的身影,林義廷。他打開了燈,並斥喝我。
「太陽,妳怎麼了?」
他匆匆走近阿嬤的床查看,阿嬤還在床上熟睡。
「對不起。」
「你又做夢?」他厲聲問道。
「怎?」我不明白他想說什麼。
「已經一連幾天我聽到你在說夢話,剛剛是最大聲的。到底發生了什麼事?難道你不知道我還要上班嗎?」
我瞄了下時鐘,顯示著剛好凌晨三點鐘。
「對不起,我去洗手間。」
我從床上爬起來,看見我的雇主還愣在他打呼的媽媽旁邊。雖然穿著衣服,我用水淋了全身。這水讓我感覺舒緩,像我父母親天生的愛。那從來不會辱罵、吆喝或對我粗暴的雙親,就像沉靜的水,他們教導我「踏在土地上茁壯成長,並不斷地挑戰太陽;真正的愛,是良知的愛。」
黎明掛起烏雲,空氣冷如雲裡霧裡。雨滴輕輕打在地上,細微的振動,把我從發呆中叫醒。是父親打電話來。
「女兒。」
「是,父親。」
「你母親……女兒啊……」
「怎麼了?父親?」
「你母親已經去真主身邊了,女兒。」
我聽到他難過的聲音與強忍住的痛苦,為了通知我那已經熄滅了的生命。我的身體跌坐在地板上,膝蓋癱軟。我的靈魂躍起,和著淚水,繼續在清晨的雨中跳舞。當母親離開的那一刻,我在一個最寂寞的的地方吶喊,那一處叫做心的地方。
台灣,2015/4/15

 ***

【2015 Pengumuman Nama Finalis】2015/4/16 / Tari Sasha / Mimpi Mentari / Indonesia 印尼 / tidak ada

Sudah tiga hari aku dikejutkan oleh mimpi yang sama. Tidurku gagal lelap, malahan pengap. Keringat membasahi badan. Tenggorokanku kering kerontang dan kepalaku perih bukan kepalang. Tubuhku kehilangan haknya untuk istirahat. Butuh setengah menit untuk memulihkan kesadaran dan untuk memikirkan makna apa gerangan? Aku berharap mimpiku segera kabur dari ingatan, hanya bunga tidur yang mengganggu ketenanganku dengan jutaan bimbang.
Aku bangun dari ranjang dan segera membuka gorden. Serentak cahaya hangat menyinariku. Matahari fajar menyapa Mentari. Itu namaku. Namun, aku bukanlah pusat tata surya. Hanya Mentari yang bersinar lara. Kian hari sinarku yang kian redup seiring raga yang kian susut. Dalam palang tertutup kaca aku meradang, entah apa gerangan tapi kian detik merayap siang gulanaku maju menyerang. Aku rindu pulang.
Aku embuskan nafasku dalam-dalam. Tiga hari ini aku seperti serdadu kalah perang, pasien yang kujaga tak membiarkan mataku memejam. Dia merengek manja meminta iba, dan kewajibanku melukiskan kasih pada kanvas hatinya yang berwarna putih. Kasih tulus seorang Mentari, seorang abdi yang datang dari seberang lautan, untuk merawatnya, menjaganya dengan segenap raga dan jiwa.
Semilir angin menabrak kaca jendela. Musim dingin nyaris tersingkir, berganti udara lembab menyongsong musim panas yang sebentar lagi menguasai jagat Formosa yang berbau dupa. Kota ini menorehkan sejuta cerita, di balik tumpang tindih pelbagai papan pengenal pusat perbelanjaan, iklan, dan penunjuk jalan yang menjadi saksi keberadaanku di atas panggung drama Formosa. Yang kini tengah kumainkan babak demi babaknya. Drama kehidupan dari lakon menjadi batur, menjadi sahaya tetapi bersahaja.
Jika aku boleh bercerita tentang secuil masa laluku, aku adalah seorang penari. Bapak adalah seorang begawan tari. Biasanya kala senja merangkak ke pelukan cakrawala, lumaksana kaki kami mengguncang bawana, memijakinya menuruti alur gending yang berdentang, semua gema gong, gambang, saron, dan bonang berkumandang dalam alam bawah sadar. Rona jingga surya seperti sorotan lampu panggung yang terang. Di panggung alam itu kami pertontonkan mahadaya tari tak bercela. Tarian serimpi kami menjadi atma di atas bumi parastra.
“Grama, angin, toya, bumi,” sibak Bapak menjelaskan falsafah serimpi.
“Apa itu grama, Pak?”
“Api jiwamu, Nak. Yang menggerakkan jiwa ragaku sehingga menyatu dengan tarian itu. Bahkan, kamu tidak menyadari dirimulah tarian itu.”
Sampai sekarang aku tidak mengerti perkataan bapak. Namun waktu itu, beliau hanya tersenyum membiarkan aku didera bingung. Sampai aku berdiri di sini, di depan jendela bening apartemenku yang menghadap balai kota Taichung. Aku masih bertanya apa itu grama? Api semangat? Semangat apa? Aku sudah bukan penari yang meliuk, atau sampurku melambai. Aku abdi kini, kawulo alit yang naif lantaran percaya pada balasan sang bayu, semilir akan berbalik semilir, badai tak akan pernah datang tanpa diundang. Itulah filosofi angin yang kumengerti, kebaikan akan berbalas kebaikan, dan tak mungkin berbalas kejahatan.
Gramaku kukobarkan di sini, sebagai abdi yang bersimpuh pada dawuh, terpasung sendiri dibentengi kaca-kaca tebal, peluhku mengalir tanpa keluh. Aku dekati nenek yang terbaring lemah, dengan gumaman lebahnya yang mendengung tak bermakna. Entah apa yang dirasakannya, setelah dua puluh tahun terbaring tak berdaya. Hanya matanya yang bicara saat aku menyentuh kulit keriputnya. Bicara tentang hidup setelah mati yang kutakuti, atau hidup seperti mati yang dia jalani. Entah!.
Sebuah pesan masuk ke ponsel jadulku. Pesan dari bapakku.
“Nduk, ibu sudah membaik. Jaga dirimu baik-baik. Angin yang membawamu pergi adalah angin kesejukan yang tulus kurelakan. Tiada durja, hanya elok sifat dan penuh welas. Itu sejatinya hidup kita sebagai manusia. Di manapun bumi kau pijak di situlah kau harus menapak.” Demikian tulis bapak.
Kabar ibu sudah membaik menyunggingkan sebuah senyum di bibirku. Seperti toya yang tersiram di dalam ragaku yang kerontang. Terima kasih Tuhan atas penghidupan yang Kau tambahkan pada ibu yang tengah melawan lara.
Aku lewati hari ini seperti biasa, dengan segala rutinitas merawat sang renta yang tak berdaya. Aku bayangkan kini kurawat ibu. Dengan segala welas asihku. Kuabdikan diriku. Untukmu ibu, kulupakan semua mimpi besarku. Menjadi penari hanya terlintas sesekali kala kumimpikan suara gamelan. Aku akan mengumpulkan keping-keping uang, untuk ibu, untuk kesembuhanmu.
Aku coba memejamkan mata, saat bulan bertengger anggun di singgasana langit, nenek telah terlelap dalam buaian mimpi. Aku pun ingin sama, berpelukan dengan mimpi, melupakan sejenak lelah duniawi. Andai gending-gending sinden berkumandang, aku akan mengibaskan sampurku dan ukel serta kenser gemulai kuliukkan.
Mentari … Mentari …
Suara serak itu jelas-jelas memanggilku. Awalnya sedikit kubuka mata mengintip dari mana panggilan itu berasal, tetapi sontak mataku terbelalak. Nenek tengah berdiri di depan ranjangku. Aku tengok ranjangnya, dia tidak ada di sana. Pandanganku tidak keliru. Wajahnya muram. Diakah yang menyebut namaku barusan?
“Nek …. “ Sapaku menggantung. Jujur keadaan ini membuatku takut.
Yang kedengaran cuma langkah disaruk mendekatiku. Kaki-kaki lumpuh itu maju senti demi senti mendekatiku. Aku alihkan wajah dan selimutku menghampar di bawah.
“Mentari.” Panggilnya lagi.
Wajah tirus nenek merendah hingga kurasakan dengus napasnya. Aku pejamkan mata kembali, tetapi tak bisa. Bahkan tubuhku kini lumpuh dan kaku.
“Jangan tinggalkan aku. Jangan tinggalkan aku.”
Tangan keriputnya meraba bahuku.
“Lepaskan aku, Nek.”
“Kumohon tetaplah di sini.”
“Lepaskan aku!”
“Tetaplah di sini.” Cengkeraman tangannya mengerat, kurasakan bahuku diguncang.
“Lepas, Nek!”
“Dia telah pergi, dia telah pergi. Percuma kembali,” teriaknya di telinga kiri.
“NEK!”
Suara ketukan pintu terdengar keras. Kemudian menggebrak terbuka. Aku tahu itu, sosok tinggi itu Lin Yi Ting. Dia menyalakan lampu dan membentakku.
“Mentari kamu kenapa?”
Buru-buru dia menyambangi kasur nenek, dan wanita tua itu masih lelap melena.
“Maafkan aku.”
“Kamu mimpi lagi?” sanggahnya.
“Lagi?” balasku tak mengerti.
“Sudah beberapa hari ini kudengar igauanmu. Tapi tadi yang paling kencang. Ada apa sebenarnya? Tidak tahukah kamu kalau aku masih bekerja?”
Aku lirik jam dinding menunjukkan pukul tiga pagi.
“Maafkan aku. Aku ingin ke kamar mandi.”
Aku beranjak dari kasur. Kulihat majikanku masih termangu memandang ibunya yang mendengkur. Kuguyur badanku dengan air walau pakaian masih lengkap kukenakan. Air ini menenangkan, laksana kasih paramita kedua orang tuaku. Mereka yang tak pernah memaki, membentak, atau mengasariku. Seperti air yang tenang dan dalam mereka mengajariku menapaki bumi, tumbuh dan terus kuat menantang matahari. Ra-rasa ingsun handusilih..
Fajar itu mendung menggelayut. Dingin seperti berkabut. Titik-titik hujan menabrak tanah dengan lembut. Sebuah getaran halus membangunkanku dari lamunan. Bapak menelepon.
“Nduk.”
“Iya, Pak.”
“Ibumu, Nduk?”
“Kenapa Ibu, Pak?”
“Ibumu telah menghadap Gusti Allah, Nduk.”
Aku dengar suaranya melirih. Betapa kuatnya dia menahan detas kepedihan agar tak membuas. Hanya untuk mengabarkan pijar kehidupan yang telah padam.
Tubuhku merosot ke lantai dan bersimpuh luluh. Atmaku terlonjak menari dengan air mata berderai. Terus menari di bawah guyuran hujan pagi. Waktu ketika ibu benar-benar pergi. Batinku menjerit di tempat paling sunyi bernama hati.

Taiwan, 15 April 2015
Catatan:
1. Batur: pembantu
2. Lumaksana: gerakan langkah kaki maju mundur dalam menari
3. Bawana : bumi, dunia
4. Gending: lagu yang nyanyikan diiringi gamelan
5. Atma : jiwa, ruh
6. Parastra : mati
7. Grama : api
8. Toya : air
9. Sampur: selendang panjang yang digunakan penari dalam menari
10. Kawulo alit: rakyat kecil
11. Dawuh: perintah
12. Nduk: panggilan pada anak gadis Jawa
13. Durja: jahat
14. Welas asih: belas kasih, iba
15. Sinden: penyanyi yang menyanyi lagu berbahasa Jawa diiringi suara gamelan
16. Ukel: gerakan tangan dalam menari Diana pergelangan tangan memutar ke arah dalam berlawanan dengan jarum jam, jari tengah bertemu dengan jempol
17. Kenser : gerakan kaki dalam menari, berpindah posisi menggeserkan telapak kaki secara bersamaan
18. Paramita : sempurna
19. Ra-rasa ingsun handusilih : rasa cinta sejati muncul dari cinta kasih nurani

外籍勞工的故事 Kwentong OFW

 2014 Preliminary 菲律賓文初選  📜 外籍勞工的故事 Kwentong OFW 👤 Eddie G. Vanguardia “Tatay, kamusta na po kayo dyan? Sana lagi po kayong mag-iingat at wag nyo po pababayaan ang sarili nyo. Ayos naman po kami nina nanay at Alvin. Grade 6 na po ako sa pasukan at si Alvin naman po ay grade I na. Miss na … Continue reading “外籍勞工的故事 Kwentong OFW”

 2014 Preliminary 菲律賓文初選 

📜 外籍勞工的故事 Kwentong OFW

👤 Eddie G. Vanguardia

“Tatay, kamusta na po kayo dyan? Sana lagi po kayong mag-iingat at wag nyo po pababayaan ang sarili nyo. Ayos naman po kami nina nanay at Alvin. Grade 6 na po ako sa pasukan at si Alvin naman po ay grade I na. Miss na miss ka na namin tay.” Sulat ng aking anak na panganay na halos paulit-ulit kong binabasa. Na halos hindi ko mapigil ang pagpatak ng aking luha sa tuwing ito ay aking bubuklatin. Ito ang huling sulat nya na aking natanggap.

Kamusta na kaya ang mga anak ko ngayun? Asan n kaya sila? Ano na kaya ang kanilang ginagawa? Kung hindi ako nagkakamali 38 anyos na ang aking si Mila ngayun, ang panganay kong anak at 33 naman si bunso.

Maibahagi ko lng sa inyo kung bakit kami nagkalayo….. tawagin nyo na lang akong Tata Kanor tubong Quezon isang dating nakipagsapalaran sa ibang bansa. Taong 1984 nang nagbakasakali akong mangibang bayan at sinuwerteng mapadpad sa Saudi. Nang mga panahong iyon sulat lamang ng aking anak ang tangi kong komunikasyon sa kanila. Na paminsan-minsan ay sinisingitan din nman ng aking asawa ng kanyang maikling liham na pangangamusta sa akin. Halos naka limang taon din ako sa abroad, tiniis ko ang hirap, pagod, init, puyat, at pangungulila sa aking pamilya. Sinikap kong padalhan sila ng panggastos buwan-buwan, bukod pa ang aking padala tuwing may okasyon. Lalo na kung sasapit ang araw ng pasko at ang kaarawan ng aking mahal na asawa na si Benilda. Pinilit kong huwag makalimot sa mga binitawan kong pangako sa aking pamilya.

Sa pang-apat na taon ko sa saudi, ay wala na akong natanggap na sulat mula sa aking anak at asawa. Kaya’t sa tuwing ako’y liliham sa kanila ay wala akong natatanggap na tugon. Diretso pa din ang aking pagpapadala ng pera buwan-buwan. Dahil noong mga panahong iyon ay wala pang telepono o cell phone upang sila’y aking matawagan. Kaya’t sa aking pag-aalala, sa 8 buwang lumipas na wala akong natanggap na liham mula sa aking anak, nagdesisyon na akong magbakasyon muna. Sobra na din ang pananabik ko sa aking pamilya, lalo na sa aking asawa. Araw-araw akong nag-iisip na baka ano na ang nagyari sa kanila. May mga gabi na hindi na talaga ako makatulog ng dahil sa pag-iisip sa kanila.

Hindi ko talaga malimutan ung sinabi ng aking asawa bago ako umalis at iyon ay aking pinanghawakan, “Daddy, (tawag nya sa akin) iyo lang ako, at akin ka lang habambuhay. Ingat ka doon ha, hihintayin ka nmin ng mga bata.” Hindi ko mapigilan ang mapangiti sa tuwing iyon ay aking naiisip. Mas lalo akong naiinip sa bawat oras na lumilipas, kaya’t dali-dali akong nagpaalam upang magbakasyon ng kahit isang buwan. Naisip ko sapat na siguro ang konting pera kong dala at tiyak namang may ipon ang aking mahal na asawa.

Gabi na ng ako’y dumating sa aming baryo, medyo madilim na.. palibhasa’y liblib ang aming lugar at malayo ng bahagya sa mga kapitbahay. Habang ako’y naglalakad pauwi sa amin, nasalubong ko ang isang halos bulok nang trisikel na may sakay sa loob na isang babae at isang lalaki na animo’y hindi na makapaghintay ng hotel.
Hindi ko iyon pinansin, nagmamadali na ako at medyo may kabigatan din nman ang dala ko. Pagpasok ko sa bahay laking gulat ko sa biglang pagyakap ng aking panganay na anak saba’y iyak ng malakas at ang bunso ko naman ay tahimik at ako ay kinikilala na tila natatakot. “Diyos ko!” aking nawika, “Ang papayat nyo, ano ang nangyari sa inyo? nasan ang nanay nyo?” Biglang sumagot ang bunso kong anak, umalis po, kaalis lng kasama ni Gaston, sakay ng trisikel. Nagdilim ang aking paningin, at bigla akong nakaramdam ng galit. “Sinong Gaston?” tanong ko kay Mila. Hindi agad siya nakasagot at bagkus ay umiyak pa ng malakas. At napansin ko ang kanyang mga braso na puro pasa at ang kanyang mga binti ay may mga galos. “Si Gaston po ang nakatira dito sa atin na katabi ni nanay sa pagtulog, lagi nya po akong tinatakot at sinasaktan kapag nagsasabi ako na magsusumbong sa inyo. Lahat ng pinapadala mo tay, siya ang kumukuha. Kung saan-saan sila pumupunta ni Nanay lalo n kapag gabi na. Takot na takot po kami ni Alvin, hindi n kmi nakapag-aral, pinatigil na kmi ni nanay. Dito lng daw kmi sa bahay at wag n wag daw lalabas.” Sa kwentong iyon ng aking anak, hindi ko mapigilan ang mahabag para sa knilang dalawa ni bunso at ang magalit ng todo sa aking asawa at sa lalaking iyon. “Anong oras sila kung umuwi?”, tanong ko kay Mila. “11 na po ng gabi.”, wika niya. Sa mga oras na iyon, walang ibang bagay sa aking isip kundi ang maghiganti sa panlolokong ginawa ng aking asawa. Nagtiis ako ng hirap sa ibang bansa, pagkatapos ito lang ang igaganti nya.” Ipinasya kong pakalmahin muna ang aking mga anak sa pamamagitan ng aking mga pasalubong sa kanila, hanggang sa sila’y makapagpahinga na.
Pasado alas diyes nang mghintay ako sa may labas ng bahay, nakatago ako sa likod ng puno ng mangga. Halos isang kahang sigarilyo ang aking naubos. Wala akong ibang nararamdaman ng mga oras na iyon kundi galit at ang plano kong paghihiganti.
Nang bigla ko namataan ang parating na trisikel, na sinisiguro kong sila ang sakay. Hinintay kong makaalis muna ang sasakyang naghatid sa kanila at bigla akong bumungad sa kanilang harapan hawak ang isang matalas na palakol. Para akong sinaniban ng masamang espiritu nang bgla ko silang palakulin na magkahawak pa ang mga kamay na mas lalong nag-udyok sa akin upang sila ay patayin. Oo, pinatay ko sila sa aking mga kamay, isang asawang manloloko at isang lalaking mapanira ng pamilya.
Pagkatapos ng sandaling iyon, tuliro ang isip ko at ewan ko ba kung bakit naglakad-lakad pa ako sa baryo na hawak ang palakol na may tutulo-tulo pang dugo. Ang hindi ko alam may nakakita pala sa akin ng gawin ko iyon dahil alam nilang magiging kaabang-abang daw ang tagpong iyon sapagkat batid nila ang aking pagdating.
Agad akong nahuli ng mga pulis at hinatulan akong mabilanggo ng pang habambuhay. Mula noon wala na akong naging balita sa aking mga anak magpahanggang ngayun. Tanging liham na lang ng aking panganay na anak na lagi kong binabasa at tangi kong ala-ala sa kanila.

Eto ako ngayun nagdurusa. Nagdurusa sa kasalanang hinding-hindi ko pinagsisihan, sapagkat para sa akin kung sakaling maulit muli ang pangyayaring iyon sa aking buhay, muli akong sisikil ng buhay.

Sana maging aral sa inyo ang kwento ng aking buhay. Sana kahit papaano ay tumimo sa inyong isipan ang isang pangyayari na pwede palang mangyari sa totoong buhay at hindi sa isang pelikula lamang o tele-serye. Sa mga may asawa na nakikipagsapalaran ang kanilang mga kabiyak sa ibang bansa, huwag nyo sanang tularan ang aking asawa. Huwag nyo sana siyang pamarisan. Igalang at irespeto sana ninyo ang paghihirap at sakripisyo na ginagawa ng inyong asawa. Mabuting halimbawa sana kayo ng isang mabuting asawa. – TATA KANOR


 2014 Preliminary 菲律賓文初選 

📜 外籍勞工的故事 Kwentong OFW

👤 Eddie G. Vanguardia

「爸爸,您那邊好嗎?請您多多保重。媽媽、阿爾文(Alvin)和我們這兒一切都好(一切平安)。開學後,我就要上六年級了,而阿爾文將讀小學一年級。爸,我們好想念您。」這是我大女兒寫的信,我一遍又一遍的看,每次翻閱時我都忍不住的流下眼淚。這也是我收到她寄來的最後一封信。

我的孩子們現在過得好嗎?他們目前在哪裡?他們在做什麼?如果我沒記錯,大女兒米拉(Mila)現在38歲,而老么阿爾文33歲。

我只是與你分享為什麼我們會分離。你們可以稱呼我為達達(伯父)卡諾。我來自菲律賓奎松市(Quezon),也曾經到國外打工。1984年我試著出國,到沙烏地阿拉伯碰碰運氣。那時,孩子寫的信是我們唯一的聯絡方法。偶爾我太太也會寫一小段信慰問我。在國外快五年的時間,我忍受艱辛疲勞、悶熱高溫、睡眠不足、以及思親之苦。我努力盡責,每個月寄生活費回家,尤其是當聖誕節來臨時,以及我親愛的妻子Benilda的生日。我盡量不忘記我給家人的承諾。

在沙烏地阿拉伯的第四個年頭,我就再也沒收到老婆和孩子們的來信了。雖然我寫了好幾封信寄回菲律賓,還是沒收到任何的回音。我每個月依然繼續準時寄錢給她們花用。那時還沒有電話或手機可用,我沒辦法聯繫他們。過了八個月,還是沒有收到孩子寫的信,我開始擔心,便決定請假回去。我超渴望我的家人,特別是我的老婆。我日夜想念他們,憂慮是否發生了什麼事,有天根本睡都睡不著,心裡十分掛念。

我一直忘不了老婆在我臨走時告訴我的話:「爹地(她總是這樣叫我),我永遠是你的;而你也是永遠我的。你好好保重,我和孩子們會等你回來。」每當我想起這些,都會忍不住地微笑。我覺得時間過得好慢,所以我趕緊請一個月的假。我心想,我帶的一點點錢應該還足夠,我親愛的老婆一定會有儲蓄的。

那天晚上,我抵達我們的村莊時,天色已黑。因為我們那個地方偏僻,又離鄰居有一段路。走在路上,我看見一輛破爛的三輪車,載一對熱情擁抱的男女。他們倆幾乎等不到旅館去。我因為趕路又帶著稍重的行李,就沒有加以理會。

我一進家門就嚇一大跳。我的大女兒抱著我大哭,而老么靜靜地望著我,害怕似還在慢慢地辨認我。「天呀!你們怎麼變得這麼瘦?發生什麼事?你媽媽在哪裡?」一個意想不到的回答,我的老么突然說:「她剛離開,和喀斯頓一起坐三輪車。」我的眼前突然一黑,我怒氣沖天。「誰是喀斯頓?」我問米拉。 她沒回答我,就放聲大哭。我那時注意到她手臂上的瘀青,還有腳上的傷痕。

「喀斯頓是住我們家、睡在媽媽旁邊的男人。他常常恐嚇我,還打我,如果我說要告訴你。你寄回來所有的錢和東西,都是被他拿走的。他和媽媽到處去玩,每晚都要出門。我和阿文都很害怕。我們沒有去上學了。媽媽叫我們輟學,待在家裡不要出門。」我聽了女兒講的話,真可憐我的孩子們,同時很氣恨我的妻子和那個野男人。「他們幾點回來?」 我問米拉 。「晚上11點。」她說。當時我頭腦裡只有報仇的意念,我的妻子給我戴綠帽。在國外我受盡了所有苦楚,然而她卻這樣回報我。我決定先安慰孩子們,拿出我帶回來的東西給他們,直到他們去休息。

十點鐘一過,我就在家門外等著,躲在一棵芒果樹背後。我抽了快一整盒的香菸,我沒時間去思考其他的事,我怒氣衝天,只不斷想著如何報復。突然,看見一輛三輪車漸漸靠近,必定是他們回來了。我等三輪車離開以後,便手持利斧,出現在他們面前。

我像是被惡鬼操縱,看見他們手牽手,更激怒了我,發狠地殺害了他們。是的,我確實用我的雙手,殺死了那個辜負我的妻子,以及那個毀了我的家庭的男人。

事件過後,我失了魂似的在那裡走來走去,我手裡握著血淋淋的斧頭,鮮血一滴一滴的流。當時我不知道有人目睹我所做的事,因為他們知道我已經回來了,一定會有好戲可看。

我立刻被警察逮捕,並且被判處無期徒刑(長期監禁)。從那時候起,我沒有孩子們的任何消息。我經常讀昔日大女兒寫給我的信,那是我唯一的紀念品,也是我對他們唯一的記憶。

現在我關在牢裡受苦,但我絕對不懊悔我所做的事。因為對我來說,如果事情再重來一遍,我還是一樣會殺人。

希望你們聽了我的故事之後,有所心得。希望你們記得這是個真實故事,一個不只是電影或電視連續劇上演的故事。那些有伴侶在國外打拚的人,希望你不要學我的妻子。請你們敬重你的另一半所承受的苦難與犧牲。希望你們做一個好配偶該有的榜樣。- 卡諾伯父