Author: admin

阿嬤像水一樣透明的心 Sebening Hati Ama

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/6 / Wiwik Maysaroh / Sebening Hati Ama / Indonesia 印尼 / Sri Yanti《阿嬤像水一樣透明的心》 我依然想繼續留在房間窗戶邊，享受這涼爽的早晨空氣。盯著昨晚落下的殘雨，讓我想起那張慈祥的臉，在我心深處留下的回憶。 「阿嬤，我好想您。」 ***** 如果我說那面帶笑容的女人已經八十歲了，乍看之下，大部分的人不會相信。黑白相間的頭髮加上健康的身體，讓每個人都以為她只有七十歲左右。坦率的說話方式，靈活的步伐，特別是當她與人道主義組織的夥伴正準備前往探訪病人的時候。 「待會中午妳自己做飯吃，我快到傍晚才會回來。」吃完早餐阿嬤交代我，我微笑著點點頭。 然後跟往常一樣，她走入家裡某個角落，一間小圖書館似的書房，開始躲進書裡頭。 每天早上，阿嬤都會抽兩小時來讀她喜愛的書，然後才與那團隊前往醫院、養老院，或到病患的家中探訪。如果她打算傍晚才回來，她會叫我做飯，自己獨自吃午餐。 有時候我簡直不敢相信，我在這裡的工作是照顧阿嬤。想像中是病弱、無法行動，一天到晚只能躺在床上的。我也曾想像推阿嬤去公園，然後與同年齡的老人家聚一聚。 但事實上呢？阿嬤是一位很有活力，行動敏捷、喜歡探訪、做善事的女性。 「如果我們願意與別人分享，我們會永遠保持健康。」因為時常外出，每當我擔心她的健康時，她總是給我這樣的答案。 阿嬤認為，幸福以及內心的滿足，是看見傷心難過的人露出笑容，生病的人逐漸恢復健康時。當她眼中看到別人有困難，她經常會流下眼淚來。 組織的願景是給予病人鼓勵，讓他們能保持精神和信心，關於生命的希望。罹患再怎樣重大的疾病，對神來說，是沒有不可能的事，只要人們願意努力以及祈禱。 而組織的使命是提供醫療、衣服和健康食品給弱勢的病人以及被遺棄的兒童。真的！很偉大的願景與崇高的使命。 ***** 我的印象依然歷歷在目，一個下著毛毛雨的冬季夜晚，我收到一封驚人的簡訊，來自時常帶著她照顧的阿嬤來家裡拜訪的一個朋友。 「愛紗，我逃跑了！我可以借住阿嬤家一晚嗎？」隨後一連串簡訊，看得我火冒三丈。 她選擇了她認為對她最好的決定，因為住在阿嬤家裡的其中一個孩子對她非禮後，她嘗試跟仲介翻譯人員投訴，卻沒得到任何回應。 那一夜，是她憂慮的最高點，她選擇了逃跑。因為她覺得這件事本身對她是榮譽與尊嚴的侵犯。 素米姊是我朋友的名字，一開始她就感覺不對勁。這男人的老婆在大陸，只有偶而回來台灣。從早上，他就試圖找機會摸她。目前為止她還能閃躲，但有一位親戚計畫要帶阿嬤到別的地方過夜，沒有帶她去。在那麼大的房子，只有她和「色狼」而已，讓她憂心忡忡，認為不好的事會發生。 除了必要的衣服，她沒有帶任何文件，素米姊走在路上，毛毛細雨與寒冷夜晚伴著她的腳步直到抵達阿嬤家。 在家裡，我混亂又不知所措，外面站了受寒冷需要我幫助的同鄉，但沒得到阿嬤的許可又沒有告知她，我有可能讓她進來嗎？想到她瘦弱的身體渾身濕透，瑟縮發抖，感覺有股力量推我去敲阿嬤的房門。 因為打擾到阿嬤的，我對她說了很多次對不起，跟她說明我的理由。 「她現在在哪？」邊戴上眼鏡，阿嬤立刻起身並一把抓起她的外套。 「在家門口。」我回答，跟在後面阿嬤身後走向客廳。 「妳為什麼不馬上叫她進來？如果生病了怎麼辦？」阿嬤說著，叫我立刻開門。 當門打開時，我看見素米姊蹲著抱住發抖的膝蓋。不多說，阿嬤立刻叫她進來，並且洗個熱水澡，然後叫我準備食物給素米姊。 幫助別人，阿嬤從來不會有差別心，尤其受到非人道對待或虐待時，即便加害人是她的同胞，阿嬤仍然會盡力保護、捍衛受害者。 「素米姊的故事，正是這老太太寬宏大度的證明。」 ***** 直到我快要返鄉的前兩個月，阿嬤的情況也沒太大變化，仍經常跟著組織做探訪。只是，最近六個月時常抱怨反胃與頭痛，她認為可能是因為太累。 「現在才覺得呢……？」我在心裡開玩笑。 我能理解，因為她的年紀快要八十三歲了，但她的活動從沒有減少過。 那一晚，我正把東西放進行李箱，大部分都是阿嬤送我的。有一條玉項鍊，阿嬤送給我時，我用顫抖的雙手和淚水收下，因為不知道該如何表達我的感謝。 「愛紗，這是妳的結婚禮物。」那溫柔的聲音撫慰著我。去年跟阿嬤說我的結婚計畫，這位心如甘露般透明的女性仍然記得。 過了一回會兒，我聽到阿嬤的尖叫聲。我放下行李箱立刻跑去她房間。在床上，我看見她抱頭哀嚎尖叫。 「阿嬤……阿嬤……妳怎麼了？」我驚慌地問。 惶恐中，我還能想到第一時間要儘快帶阿嬤去急診。她沒有回答我「怎麼了」，但我確定她的病真的很嚴重。 我按了死背硬記的救護車號碼119，然後告知對方詳細地址。我準備了阿嬤平時外出常揹的包包。並時不時幫她按摩頭或搓搓背，而她還是不斷的哀嚎。 當我戴上頭巾後，救護車來了。方便式的頭巾，在緊急情況容易穿戴。 往醫院的路上，阿嬤一直抱頭不停呻吟。我的心感到刺痛。跟她在一起三年，我從來沒看過她那麼痛苦。 焦慮在我心裡待了一個多鐘頭，越來越高漲，阿嬤在急診室還沒出來。當她住在台北的唯一的孩子帶著他老婆出現時，讓我終於稍稍平靜下來。 … Continue reading “阿嬤像水一樣透明的心 Sebening Hati Ama”

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/6 / Wiwik Maysaroh / Sebening Hati Ama / Indonesia 印尼 / Sri Yanti《阿嬤像水一樣透明的心》
我依然想繼續留在房間窗戶邊，享受這涼爽的早晨空氣。盯著昨晚落下的殘雨，讓我想起那張慈祥的臉，在我心深處留下的回憶。
「阿嬤，我好想您。」
*****
如果我說那面帶笑容的女人已經八十歲了，乍看之下，大部分的人不會相信。黑白相間的頭髮加上健康的身體，讓每個人都以為她只有七十歲左右。坦率的說話方式，靈活的步伐，特別是當她與人道主義組織的夥伴正準備前往探訪病人的時候。
「待會中午妳自己做飯吃，我快到傍晚才會回來。」吃完早餐阿嬤交代我，我微笑著點點頭。
然後跟往常一樣，她走入家裡某個角落，一間小圖書館似的書房，開始躲進書裡頭。
每天早上，阿嬤都會抽兩小時來讀她喜愛的書，然後才與那團隊前往醫院、養老院，或到病患的家中探訪。如果她打算傍晚才回來，她會叫我做飯，自己獨自吃午餐。
有時候我簡直不敢相信，我在這裡的工作是照顧阿嬤。想像中是病弱、無法行動，一天到晚只能躺在床上的。我也曾想像推阿嬤去公園，然後與同年齡的老人家聚一聚。
但事實上呢？阿嬤是一位很有活力，行動敏捷、喜歡探訪、做善事的女性。
「如果我們願意與別人分享，我們會永遠保持健康。」因為時常外出，每當我擔心她的健康時，她總是給我這樣的答案。
阿嬤認為，幸福以及內心的滿足，是看見傷心難過的人露出笑容，生病的人逐漸恢復健康時。當她眼中看到別人有困難，她經常會流下眼淚來。
組織的願景是給予病人鼓勵，讓他們能保持精神和信心，關於生命的希望。罹患再怎樣重大的疾病，對神來說，是沒有不可能的事，只要人們願意努力以及祈禱。
而組織的使命是提供醫療、衣服和健康食品給弱勢的病人以及被遺棄的兒童。真的！很偉大的願景與崇高的使命。
*****
我的印象依然歷歷在目，一個下著毛毛雨的冬季夜晚，我收到一封驚人的簡訊，來自時常帶著她照顧的阿嬤來家裡拜訪的一個朋友。
「愛紗，我逃跑了！我可以借住阿嬤家一晚嗎？」隨後一連串簡訊，看得我火冒三丈。
她選擇了她認為對她最好的決定，因為住在阿嬤家裡的其中一個孩子對她非禮後，她嘗試跟仲介翻譯人員投訴，卻沒得到任何回應。
那一夜，是她憂慮的最高點，她選擇了逃跑。因為她覺得這件事本身對她是榮譽與尊嚴的侵犯。
素米姊是我朋友的名字，一開始她就感覺不對勁。這男人的老婆在大陸，只有偶而回來台灣。從早上，他就試圖找機會摸她。目前為止她還能閃躲，但有一位親戚計畫要帶阿嬤到別的地方過夜，沒有帶她去。在那麼大的房子，只有她和「色狼」而已，讓她憂心忡忡，認為不好的事會發生。
除了必要的衣服，她沒有帶任何文件，素米姊走在路上，毛毛細雨與寒冷夜晚伴著她的腳步直到抵達阿嬤家。
在家裡，我混亂又不知所措，外面站了受寒冷需要我幫助的同鄉，但沒得到阿嬤的許可又沒有告知她，我有可能讓她進來嗎？想到她瘦弱的身體渾身濕透，瑟縮發抖，感覺有股力量推我去敲阿嬤的房門。
因為打擾到阿嬤的，我對她說了很多次對不起，跟她說明我的理由。
「她現在在哪？」邊戴上眼鏡，阿嬤立刻起身並一把抓起她的外套。
「在家門口。」我回答，跟在後面阿嬤身後走向客廳。
「妳為什麼不馬上叫她進來？如果生病了怎麼辦？」阿嬤說著，叫我立刻開門。
當門打開時，我看見素米姊蹲著抱住發抖的膝蓋。不多說，阿嬤立刻叫她進來，並且洗個熱水澡，然後叫我準備食物給素米姊。
幫助別人，阿嬤從來不會有差別心，尤其受到非人道對待或虐待時，即便加害人是她的同胞，阿嬤仍然會盡力保護、捍衛受害者。
「素米姊的故事，正是這老太太寬宏大度的證明。」
*****
直到我快要返鄉的前兩個月，阿嬤的情況也沒太大變化，仍經常跟著組織做探訪。只是，最近六個月時常抱怨反胃與頭痛，她認為可能是因為太累。
「現在才覺得呢……？」我在心裡開玩笑。
我能理解，因為她的年紀快要八十三歲了，但她的活動從沒有減少過。
那一晚，我正把東西放進行李箱，大部分都是阿嬤送我的。有一條玉項鍊，阿嬤送給我時，我用顫抖的雙手和淚水收下，因為不知道該如何表達我的感謝。
「愛紗，這是妳的結婚禮物。」那溫柔的聲音撫慰著我。去年跟阿嬤說我的結婚計畫，這位心如甘露般透明的女性仍然記得。
過了一回會兒，我聽到阿嬤的尖叫聲。我放下行李箱立刻跑去她房間。在床上，我看見她抱頭哀嚎尖叫。
「阿嬤……阿嬤……妳怎麼了？」我驚慌地問。
惶恐中，我還能想到第一時間要儘快帶阿嬤去急診。她沒有回答我「怎麼了」，但我確定她的病真的很嚴重。
我按了死背硬記的救護車號碼119，然後告知對方詳細地址。我準備了阿嬤平時外出常揹的包包。並時不時幫她按摩頭或搓搓背，而她還是不斷的哀嚎。
當我戴上頭巾後，救護車來了。方便式的頭巾，在緊急情況容易穿戴。
往醫院的路上，阿嬤一直抱頭不停呻吟。我的心感到刺痛。跟她在一起三年，我從來沒看過她那麼痛苦。
焦慮在我心裡待了一個多鐘頭，越來越高漲，阿嬤在急診室還沒出來。當她住在台北的唯一的孩子帶著他老婆出現時，讓我終於稍稍平靜下來。
「先生…太太！」我既激動又高興地叫他們。
跟往常一樣，他們對我親切的笑了笑，雖然他們臉上明顯看出難過的表情。對我說了很多次謝謝後，他們讓我坐下，因為有重要事情要對我說。
「腦癌？」我很震驚。一個我完全沒想到的疾病，原來在我還沒來台灣之前，就已經存在在阿嬤的身體。我的心感覺受到巨大的撞擊。
好幾個穿著白袍的人推著阿嬤的擔架走了出來，我也跟著先生和太太找站在門口的醫生。
「阿嬤一定要動手術。」跟醫生講完後，先生表示。我的心更痛了。
後來我才知道，關於她的病情，阿嬤不允許她的兒子告訴我或其他任何人。從來不想讓別人難過或哭泣，是連她的親生兒子也無法違抗的原則。
*****
人生永遠無法料想。甚至看起來很健康的人，有時候正為致命的重大疾病受苦著，就像發生在阿嬤身上的一樣。她總是樂意與人分享，並鼓勵病人打起精神，不管是什麼情況，她都能不顧自己更為嚴重的病況，反而關懷那些可能疾病比她輕的病患。
阿嬤永遠試圖在別人面前看起來好好的，因為直到生命的盡頭，她都不想麻煩別人。
*****
我提早一個月離開台灣，帶著一顆悲痛的心，要與阿嬤這麼好的人分開。
為了救阿嬤，醫生盡了一切努力動手術，但上帝自有安排。祂更疼愛阿嬤，要阿嬤從她的活動中退休，讓她在祂身邊安息。
「媽媽……媽媽，趕快打開圖書館！朋友們已經集合了。」我的小天使撒嬌的呼喊，打斷我對阿嬤的思念。這位婦人啟發了我為家鄉的孩子們建立免費圖書館的信念。
「阿嬤，您清澈透明的心，將永遠刻在我心底，與其他受過你愛心的人心中。您散發的善良已成典範，我會在我的生命裡，以您做為我的好榜樣。」
「再見了，阿嬤。願您在永恆的世界裡安息。」

***

【2015 Pengumuman Nama Finalis】2015/5/6 / Wiwik Maysaroh / Sebening Hati Ama / Indonesia 印尼 / Sri Yanti

Sebening Hati Ama

Aku masih betah berlama-lama menikmati sejuknya udara pagi di tepi jendela kamar. Menatap bening yang berjatuhan dari sisa hujan semalam. Bening yang mengingatkanku pada seraut wajah teduh yang telah menorehkan berjuta kenangan di relung-relung batinku.

“”Ama, aku merindukanmu.””

***
Sekilas, orang tidak akan percaya jika kukatakan bahwa perempuan yang selalu murah senyum itu sudah berumur delapan puluh tahun. Rambutnya yang putih kehitaman ditambah tubuh segar bugarnya, membuat siapapun yang baru mengenal akan beranggapan umurnya masih sekitar tujuh puluhan. Bicaranya ceplas-ceplos, langkahnya gesit, terlebih jika sedang bersiap mengunjungi orang sakit bersama teman-teman di organisasi kemanusiaan yang dia ikuti.

“”Nanti siang kamu masak dan makan sendiri, aku menjelang malam baru pulang.”” sebuah pesan yang Ama sampaikan selepas sarapan pagi itu kubalas dengan senyum dan anggukan.

Lalu, seperti biasa dia akan menuju rak buku di dalam ruangan yang menyerupai perpustakaan mini di salah satu sudut rumah, dan mulai menjelajahi isinya.

Dua jam setiap pagi, adalah waktu Ama membaca buku-buku kesayangannya, sebelum kemudian pergi bersama mobil rombongan ke rumah sakit, panti jompo, atau ke rumah-rumah yang didalamnya terdapat orang sakit.
Jika berencana pulang menjelang malam, maka dia akan menyuruhku masak dan makan siang sendiri.

Terkadang aku tak habis pikir, jobku di sini menjaga ama, yang dalam angan-anganku adalah seorang pesakitan, lemah, dan sehari-hari hanya terbaring di atas ranjang. Aku pun sempat membayangkan membawa Ama ke taman dengan kursi roda, lalu berkumpul bareng teman-teman dan para jompo seusianya.

Tapi kenyataannya? Ama adalah sosok perempuan tua yang lincah dan masih suka ‘blusukan’ menebar kebajikan pada sesama.

“”Kita akan selalu sehat jika masih mau berbagi dengan sesama.”” sebuah jawaban yang selalu dia kemukakan, jika aku mengkhawatirkan kesehatannya, karena terlalu sering bepergian.

Menurut Ama, kebahagiaan dan kepuasan batin adalah jika bisa melihat orang yang sedih kembali tersenyum, orang yang sakit berangsur sembuh dan sehat. Tak jarang air matanya berlinangan manakala melihat kesusahan di depan mata.

Visi organisasinya adalah, memberi dorongan moril pada para pasien, agar tetap memiliki semangat dan keyakinan. Tentang masih adanya harapan hidup, separah apapun penyakit yang diderita. Karena tidak ada yang mustahil bagi Tuhan, selama manusia masih mau berusaha dan berdoa.

Sedang misinya, yakni memberi bantuan obat-obatan, pakaian, juga makanan sehat bagi pasien kurang mampu serta anak-anak terlantar. Sungguh! Sebuah visi dan misi yang sangat mulia.

***
Masih terekam jelas dalam ingatanku, ketika pada satu malam yang gerimis, di puncak musim dingin. Sebuah SMS mengejutkan datang dari seorang teman yang sering kuajak mampir setiap kali melintas bersama nenek asuhnya di depan rumah Ama.

“”Aisha, aku kabur! Bolehkah aku menginap di rumah Ama semalam saja?”” disusul SMS panjang lebar yang langsung membuatku geram!

Sebuah keputusan yang menurutnya paling baik itu pun dia pilih. Setelah upaya mengadu pada penterjemah tentang kekurangajaran salah satu anak Ama yang tinggal serumah tidak juga mendapat respon.
Dan malam itu, adalah puncak dari kekhawatirannya. Memilih kabur, karena merasa kehormatan dan kesucian dirinya terancam.

Mbak Sumi, demikian nama temanku itu, sudah mencium gelagat tidak baik. Sejak pagi, lelaki yang dia tahu istrinya menetap di China dan hanya sesekali saja datang ke Taiwan itu berusaha mencuri-curi kesempatan untuk menyentuhnya. Sejauh ini dia masih bisa menghindar, namun rencana salah seorang saudara untuk mengajak Ama menginap ditempat lain tanpa membawanya serta, membuatnya was-was bahwa hal buruk bisa saja terjadi jika di rumah besar itu hanya ada dia dan si ‘hidung belang’.

Berbekal pakaian seperlunya tanpa bisa membawa selembar dokumen pun, mbak Sumi berjalan menembus gerimis dan udara malam yang dingin, menyeret langkah kakinya hingga tiba di depan rumah Ama.

Di dalam rumah aku kebingungan, dan tak tahu harus bagaimana. Sementara di luar sana, ada saudara seperjuangan yang kedinginan dan sangat butuh bantuanku.
Tapi tanpa ijin dan sepengetahuan Ama, apa mungkin membawanya masuk? Membayangkan tubuh kurusnya menggigil dan basah kuyup, seperti ada kekuatan yang mendorongku untuk mengetuk pintu kamar Ama.

Kuucapkan maaf berkali-kali karena sudah mengganggu tidurnya, dan kujelaskan maksudku.

“”Di mana dia sekarang?”” Sambil memasang kaca mata, Ama langsung bangkit, dan menyambar jaketnya.

“”Di depan pintu.”” jawabku sambil mengikuti Ama yang bergegas ke ruang tamu.

“”Kenapa tidak segera kau suruh masuk? Kalau sampai sakit bagaimana?”” protes Ama, lalu menyuruhku segera membuka pintu.

Saat pintu terbuka, kudapati mbak Sumi sedang berjongkok sambil memeluk lututnya yang gemetaran. Dan tanpa ba-bi-bu lagi, Ama langsung menyuruhnya masuk, dan mandi air hangat. Lalu memintaku menyiapkan makanan untuk mbak Sumi.

Dalam menolong sesama, Ama tak pernah pandang bulu, terlebih jika orang tersebut sedang mendapat perlakuan tidak manusiawi atau pelecehan, meski itu oleh bangsanya sendiri, Ama akan tetap berusaha melindungi dan membelanya.

“”Kejadian mbak Sumi adalah bukti nyata keluhuran budi perempuan tua itu.””

***
Hingga menjelang kepulanganku yang tinggal dua bulan lagi, kondisi Ama tak banyak berubah, masih sering ‘blusukan’ bersama organisasinya. Hanya saja, enam bulan terakhir ini sering mengeluh mual dan sakit kepala, yang menurutnya karena terlalu capek.

“”Baru terasa nih yeee…?”” candaku dalam hati.

Maklum saja, usianya sekarang sudah mendekati delapan puluh tiga tahun, tapi aktifitasnya tak pernah berkurang.

Malam itu, aku sedang memasukkan barang-barang ke dalam koperku yang sebagian besar adalah oleh-oleh pemberian Ama. Ada seuntai kalung berliontin batu giok yang kuterima dengan tangan gemetar dan air mata bercucuran, karena tak tahu lagi bagaimana harus mengucapkan terima kasih.

“”Ini untuk kado pernikahanmu, Aisha,”” lembut suaranya sambil mengusap bahuku.
Rencana menikah yang kusampaikan padanya tahun lalu, rupanya masih membekas dalam ingatan perempuan berhati embun itu.

Beberapa saat kemudian tiba-tiba kudengar Ama menjerit. Kutinggalkan koperku dan segera berlari ke kamarnya.
Di atas ranjang, kulihat dia sedang memegangi kepalanya sambil terus mengaduh dan menjerit-jerit.

“”Ama… Ama… Kamu kenapa?”” tanyaku panik.

Tapi dalam kepanikan aku masih sempat berpikir untuk segera membawa Ama ke rumah sakit. Kata ‘kenapa’ yang tak jua dia jawab, membuatku yakin jika sakitnya benar-benar serius.

Kutekan nomor ambulance yang sudah hapal di luar kepala (119) dan menjelaskan alamat rumah. Lalu kusiapkan tas yang biasa Ama bawa bepergian. Sambil sesekali memijit kepala atau mengusap-usap punggungnya. Sementara dia masih terus merintih.

Ambulance datang tepat setelah kusambar hijab dan mengenakan dikepalaku. Hijab kaos yang praktis, mudah dikenakan pada saat-saat darurat.

Sepanjang jalan menuju rumah sakit, Ama terus memegangi kepalanya dan mengaduh tak henti.

Hatiku perih.
Selama hampir tiga tahun bersamanya, belum pernah kulihat dia begitu kesakitan.

Kegelisahan kian menyeruak batinku setelah satu jam lebih, Ama belum juga keluar dari ruang pemeriksaan. Namun sedikit tenang ketika satu-satunya anak Ama yang tinggal di Taipei akhirnya datang bersama istrinya.

“”Tuan… Nyonya.”” pekikku haru dan bahagia.

Mereka tersenyum ramah seperti biasa, meski raut kesedihan itu terlihat jelas di wajah mereka. Setelah mengucapkan terima kasih berkali-kali, mereka mengajakku duduk karena ada hal penting yang ingin disampaikan.

“”Kangker Otak?”” Aku terperanjat. Penyakit yang bahkan tak pernah terlintas dalam benakku, ternyata sudah bersarang di tubuh Ama sebelum kedatanganku di Taiwan. Dadaku serasa dipukul godam.

Beberapa orang berpakaian putih keluar sambil mendorong bangsal Ama.
Aku pun bergegas mengikuti Tuan dan Nyonya menghampiri seorang Dokter yang berdiri di depan pintu.

“”Ama harus dioperasi.”” Kata tuan, sesaat setelah bicara dengan Dokter, membuat hatiku semakin perih.

Belakangan aku tahu, bahwa Ama tak pernah mengijinkan anaknya itu memberitahuku, atau orang lain tentang penyakitnya.

Tak pernah ingin membuat orang lain sedih dan menangis, adalah prinsip Ama yang bahkan anak kandungnya sendiri tak pernah mampu melawan.

***
Kehidupan memang tidak pernah bisa ditebak. Bahkan seseorang yang terlihat sehat wal’afiat sekalipun, terkadang sedang mengidap penyakit mematikan.
Seperti yang terjadi pada Ama. Semangatnya untuk selalu berbagi pada sesama dan menyemangati para pasien dalam kondisi apapun, membuatnya tak pernah peduli pada penyakitnya sendiri yang mungkin justru lebih serius dari penyakit pasien-pasien yang dia kunjungi.
Ama selalu berusaha terlihat baik-baik saja di hadapan siapa pun, agar tak menyusahkan orang lain hingga akhir hayatnya.

***
Kutinggalkan Taiwan satu bulan lebih awal, dengan membawa kesedihan yang masih membekas di hati atas kepergian orang sebaik Ama.

Operasi dan segala upaya telah dilakukan Dokter untuk menyelamatkan Ama, namun Tuhan yang Maha Menentukan punya rencana lain. Dia lebih menyayangi Ama, dan memintanya untuk beristirahat dari segala aktifitas agar tenang di sisiNya.

“”Bunda… Bunda… ayo buka taman bacaannya! Teman-teman sudah berkumpul tuh.”” Teriakan manja dari bibir mungil bidadari kecilku membuyarkan lamunanku tentang Ama. Perempuan yang telah menginspirasiku untuk mendirikan taman bacaan gratis, bagi anak-anak di kampung halamanku.

“”Ama, bening hatimu akan selalu terukir di relung hatiku, dan hati mereka yang pernah menerima uluran kasihmu. Kebaikan yang pernah kau tebarkan, menjadi teladan yang akan kuterapkan di dalam kehidupanku.””

“”Selamat jalan, Ama. Semoga kau tenang di alam keabadian.””

從努露的一塊錢學習 Belajar Dari Nurul, Dan Uang 1 NT Dolar

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/12 / Erdiah / Belajar Dari Nurul, Dan Uang 1 NT Dolar / Indonesia 印尼 / tidak ada 《從努露的一塊錢學習》 超乎尋常的事情發生在今天早上。跟往常一樣，努露見到我的時候突然拿一瓶礦泉水給我，裡面裝的不是水，而是一塊錢，數量很多，快要滿到瓶口。 我收下的時候眉頭皺起。我抬起眉毛看著尺寸大概算中型的瓶子。接著看著努露的臉，希望能得到解釋。但她只有微笑，沒給任何答案。 「阿嬤早安！」努露不解釋反而跟我照顧的阿嬤打招呼，阿嬤點點頭邊揮手，因為中風所以阿嬤說話有困難。 我試著忍住好奇心。我等努露調整阿公的輪椅，阿公是她照顧的病人，與阿嬤並排，為了安全把輪椅鎖住。接著，她與我並肩一同坐在草地上。 「所以，給我一瓶裡頭裝滿的零錢是什麼意思？」我立刻問她，迫不及待要聽她解釋。 「那是要捐的，姊姊，總共500元。我昨晚不是講過了，難道妳忘記了嗎？」 我動一下大腦試著回想。 喔……我現在記起來了。昨晚努露的確有傳簡訊給我，寫著「姊姊，我要捐錢，但只捐500元可以嗎？」 看見她的簡訊時我只有微笑。並立刻回覆她「當然可以啊！不要說500元，一元我也收呀！露！」我透過簡訊回她。 我沒想到，她說的500元是一元的零錢加起來，哈哈哈……努露真是的。 「對不起，麗娜姊，我不是故意要作弄妳。我給零錢是因為我只給得起那樣，姊姊也知道，我是新來的。」 「妳才上三個月的班，我能理解。」我趕緊回答，打斷她的話。 「不用覺得對不起，露。我反而為妳感到驕傲，在有限的狀況之下，妳還是很努力存錢，與他人分享，謝謝妳，我反而需要跟妳學習。」努露聽到我的話而害羞起來。 我搖一搖她給的保特瓶，零錢碰撞聲在我耳朵裡聽起來愉快與特別。我微笑看著努露可愛的臉。她的臉很甜美，眼睛圓又有酒窩。她是一個很逗趣的人，雖然我們才認識三個月，我已經跟她走得很近。每天早上我們在這公園見面，我帶著阿嬤，她帶著阿公。我們兩個都在台灣的養老院上班。 剛認識時，努露就開始注意我的作息。每天帶完阿嬤走走放鬆筋骨後，我都會坐在阿嬤輪椅附近，在公園裡清新的綠色草地上。我攤開報紙，然後開始從塑膠袋倒出來各種顏色的信封。 可能我每日的作息挑逗努露的心，引起她的好奇心。直到某一天，她問我。 「哇，姊姊雇主每天都給你紅包哦？」她邊開玩笑的問我，我笑著聽她的玩笑。 我開始打開每封信封，裡頭錢的金額都不同，寄的地址也不同。我仔細地數錢的金額與寄的人名，我寫在一本特別筆記上。 努露不停地注視我的動作。全部數完及寫完後，我對著她笑。 「露，這不是雇主給的紅包啦，呵呵……」我笑著對她說。 「這些錢都是從台灣各地移民工寄來的錢。蒐集到資金，會匯到GSC 總部的銀行戶頭，接著轉給需要的人，我只是牽線的人。」 努露撐起下巴緊鎖眉毛。「姊姊，我為什麼聽不懂你的解釋呀，是什麼意思，可以解釋清楚嗎？」 繼續之前的解釋，我嘆了很長的氣：「好，是這樣……我是芝拉扎救濟組織（GSC）理事會的成員，這是一個非營利性組織，接受全台移民工的捐款，捐給需要的人。」 「為什麼取名芝拉扎救濟組織？因為這組織是由一群來自芝拉扎的移民工成立的，他們看見很多市民都活在貧窮的環境。大部分移民工背景也是來自經濟薄弱的家庭，因此為了要改善生活狀況，他們飄洋過海。現在，有了比較好的收入，激起了他們的同情心，齊心想辦法幫助他們在家鄉看到的困境，所以才建立GSC。露，這就是這個救濟組織的由來！」 努露點點頭認真地聽我解釋。 我對努露解釋GSC的兩個月後，今日她拿給我一瓶裝滿一塊錢的保特瓶。我很感激，原來我的故事能引起努露對社會關懷的心。 ***** 晚上躺在床上，我想著努露以及她的一塊錢。我不是不知道她的經濟狀況，才上三個月的班，薪資也還被扣來繳交初到台灣時的仲介費用。剩下的錢，她還要寄回家鄉幫助父母還債。還有，她的雇主沒有提供早餐，所以她要自己花錢買。 在這麼有限的狀況下，她還要把錢捐出來。那些零錢可能是買早餐時找回的？ 我抱住努露給的零錢瓶子，想起靠近房門衣櫥旁的陶瓷壺。我也時常購買東西，然後隨手把零錢都丟進陶瓷壺裡面，然後完全忘了且忽略那些錢存在。因為很重，帶著紙鈔比較方便。輕，價值比較高。 我還在想著這些一塊的小零錢要來幹嘛？ 我拍了自己額頭，腦海裡突然萌生複製努露做法的念頭。我立刻從床上站起，走到房門前的小桌子。白色中國式陶瓷壺在衣櫃旁邊的小桌子，裡頭有一塊、五塊以及十塊錢，但不多，因為月底沒有零用錢時我都會去找它們。 我燦爛地笑著看陶瓷壺裡頭，當然裝得不少。我搖搖頭，我怎麼會忽略這些零錢超過兩年呢？ 我瞄了眼時鐘，已經晚上11點25分，滿晚的了，但我決定現在算這些零錢。若我繼續躺，我也沒辦法入睡，因為會一直想著這件事情。 一個小時候，我算完錢然後把它放進瓶子裡，像努露給的瓶子一樣，只是容量比較大。 … Continue reading “從努露的一塊錢學習 Belajar Dari Nurul, Dan Uang 1 NT Dolar”

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/12 / Erdiah / Belajar Dari Nurul, Dan Uang 1 NT Dolar / Indonesia 印尼 / tidak ada 《從努露的一塊錢學習》
超乎尋常的事情發生在今天早上。跟往常一樣，努露見到我的時候突然拿一瓶礦泉水給我，裡面裝的不是水，而是一塊錢，數量很多，快要滿到瓶口。
我收下的時候眉頭皺起。我抬起眉毛看著尺寸大概算中型的瓶子。接著看著努露的臉，希望能得到解釋。但她只有微笑，沒給任何答案。
「阿嬤早安！」努露不解釋反而跟我照顧的阿嬤打招呼，阿嬤點點頭邊揮手，因為中風所以阿嬤說話有困難。
我試著忍住好奇心。我等努露調整阿公的輪椅，阿公是她照顧的病人，與阿嬤並排，為了安全把輪椅鎖住。接著，她與我並肩一同坐在草地上。
「所以，給我一瓶裡頭裝滿的零錢是什麼意思？」我立刻問她，迫不及待要聽她解釋。
「那是要捐的，姊姊，總共500元。我昨晚不是講過了，難道妳忘記了嗎？」
我動一下大腦試著回想。
喔……我現在記起來了。昨晚努露的確有傳簡訊給我，寫著「姊姊，我要捐錢，但只捐500元可以嗎？」
看見她的簡訊時我只有微笑。並立刻回覆她「當然可以啊！不要說500元，一元我也收呀！露！」我透過簡訊回她。
我沒想到，她說的500元是一元的零錢加起來，哈哈哈……努露真是的。
「對不起，麗娜姊，我不是故意要作弄妳。我給零錢是因為我只給得起那樣，姊姊也知道，我是新來的。」
「妳才上三個月的班，我能理解。」我趕緊回答，打斷她的話。
「不用覺得對不起，露。我反而為妳感到驕傲，在有限的狀況之下，妳還是很努力存錢，與他人分享，謝謝妳，我反而需要跟妳學習。」努露聽到我的話而害羞起來。
我搖一搖她給的保特瓶，零錢碰撞聲在我耳朵裡聽起來愉快與特別。我微笑看著努露可愛的臉。她的臉很甜美，眼睛圓又有酒窩。她是一個很逗趣的人，雖然我們才認識三個月，我已經跟她走得很近。每天早上我們在這公園見面，我帶著阿嬤，她帶著阿公。我們兩個都在台灣的養老院上班。
剛認識時，努露就開始注意我的作息。每天帶完阿嬤走走放鬆筋骨後，我都會坐在阿嬤輪椅附近，在公園裡清新的綠色草地上。我攤開報紙，然後開始從塑膠袋倒出來各種顏色的信封。
可能我每日的作息挑逗努露的心，引起她的好奇心。直到某一天，她問我。
「哇，姊姊雇主每天都給你紅包哦？」她邊開玩笑的問我，我笑著聽她的玩笑。
我開始打開每封信封，裡頭錢的金額都不同，寄的地址也不同。我仔細地數錢的金額與寄的人名，我寫在一本特別筆記上。
努露不停地注視我的動作。全部數完及寫完後，我對著她笑。
「露，這不是雇主給的紅包啦，呵呵……」我笑著對她說。
「這些錢都是從台灣各地移民工寄來的錢。蒐集到資金，會匯到GSC 總部的銀行戶頭，接著轉給需要的人，我只是牽線的人。」
努露撐起下巴緊鎖眉毛。「姊姊，我為什麼聽不懂你的解釋呀，是什麼意思，可以解釋清楚嗎？」
繼續之前的解釋，我嘆了很長的氣：「好，是這樣……我是芝拉扎救濟組織（GSC）理事會的成員，這是一個非營利性組織，接受全台移民工的捐款，捐給需要的人。」
「為什麼取名芝拉扎救濟組織？因為這組織是由一群來自芝拉扎的移民工成立的，他們看見很多市民都活在貧窮的環境。大部分移民工背景也是來自經濟薄弱的家庭，因此為了要改善生活狀況，他們飄洋過海。現在，有了比較好的收入，激起了他們的同情心，齊心想辦法幫助他們在家鄉看到的困境，所以才建立GSC。露，這就是這個救濟組織的由來！」
努露點點頭認真地聽我解釋。
我對努露解釋GSC的兩個月後，今日她拿給我一瓶裝滿一塊錢的保特瓶。我很感激，原來我的故事能引起努露對社會關懷的心。
*****
晚上躺在床上，我想著努露以及她的一塊錢。我不是不知道她的經濟狀況，才上三個月的班，薪資也還被扣來繳交初到台灣時的仲介費用。剩下的錢，她還要寄回家鄉幫助父母還債。還有，她的雇主沒有提供早餐，所以她要自己花錢買。
在這麼有限的狀況下，她還要把錢捐出來。那些零錢可能是買早餐時找回的？
我抱住努露給的零錢瓶子，想起靠近房門衣櫥旁的陶瓷壺。我也時常購買東西，然後隨手把零錢都丟進陶瓷壺裡面，然後完全忘了且忽略那些錢存在。因為很重，帶著紙鈔比較方便。輕，價值比較高。
我還在想著這些一塊的小零錢要來幹嘛？
我拍了自己額頭，腦海裡突然萌生複製努露做法的念頭。我立刻從床上站起，走到房門前的小桌子。白色中國式陶瓷壺在衣櫃旁邊的小桌子，裡頭有一塊、五塊以及十塊錢，但不多，因為月底沒有零用錢時我都會去找它們。
我燦爛地笑著看陶瓷壺裡頭，當然裝得不少。我搖搖頭，我怎麼會忽略這些零錢超過兩年呢？
我瞄了眼時鐘，已經晚上11點25分，滿晚的了，但我決定現在算這些零錢。若我繼續躺，我也沒辦法入睡，因為會一直想著這件事情。
一個小時候，我算完錢然後把它放進瓶子裡，像努露給的瓶子一樣，只是容量比較大。
兩個大的保特瓶成功站在窗戶角落。每一瓶都裝一塊錢，以及一點點的五塊和十塊錢。我不停地看著，今天早上感到特別開心，迫不及待跟努露炫耀這件事情。

***

【2015 Pengumuman Nama Finalis】2015/5/12 / Erdiah / Belajar Dari Nurul, Dan Uang 1 NT Dolar / Indonesia 印尼 / tidak ada

Hal unik dan tak terduga, terjadi pagi ini. Saat bertemu di taman seperti biasa, Nurul tiba-tiba menyerahkan kepadaku sebuah botol air mineral. Isinya bukanlah air, melainkan uang pecahan 1 New Taiwan Dolar. Jumlahnya cukup banyak, hampir penuh hingga mencapai leher botol.

Dahiku berkerut saat menerimanya. Kupandangi botol berukuran sedang itu dengan alis terangkat. Lalu kutatap wajah Nurul, berharap mendapat penjelasan. Namun dia hanya tersenyum tanpa memberi jawaban apapun.

“”Ama, zao an!”” Bukannya menjawab kebingunganku, Nurul justru menyapa Ama — nenek yang kurawat. Ama membalas dengan mengangguk-anggukkan kepala sambil melambaikan tangan, karena Ama memang sulit bicara akibat penyakit stroke yang ia derita.

Aku mencoba bersabar menahan rasa penasaran. Kutunggu hingga Nurul selesai mengatur posisi kursi roda Akong — kakek yang dia rawat — menjajari kursi roda Ama, kemudian menguncinya supaya aman. Dia lantas duduk di atas rumput di sampingku.

“”Jadi, maksudnya apa nih, ngasih aku botol penuh uang receh?!”” Tanyaku dengan segera, tak sabar ingin dengar penjelasannya.

“”Itu buat nyumbang, lah, Mbak. Jumlahnya pas 500 NT Dolar. ‘Kan aku udah bilang semalam, masak lupa sih ya?””

Aku memutar otak mencoba mengingat-ingat.

Oooh… aku baru ingat sekarang. Semalam, memang Nurul mengirimiku pesan singkat, bertanya, “”Mbak, kalau aku mau nyumbang tapi cuma 500 Dolar, apa boleh?””

Aku waktu itu tersenyum membaca SMS-nya. Segera kujawab, “”Tentu saja boleh! Jangankan 500, 1 Dolar pun kami terima, Rul!”” Jawabku lewat SMS pula.

Tak kusangka, uang 500 yang dijanjikan itu, dia serahkan dalam bentuk pecahan 1 NTD semuanya. Hahaha dasar Nurul… ada-ada saja ulahnya.

“”Mbak Lina, maaf, aku nggak bermaksud ngerjain kamu. Aku ngasih uang recehan, karena memang baru itu yang aku mampu. Mbak tahu sendiri ‘kan, aku ini baru …,””

“” …kamu baru 3 bulan bekerja, aku paham kok.”” Tukasku cepat, memotong kalimatnya. “”Nggak perlu minta maaf, Rul. Justru aku bangga sama kamu. Dengan segala keterbatasan yang ada, kamu tetap semangat menyisihkan uang, berbagi dengan sesama. Terima kasih, aku justru belajar banyak darimu.”” Nurul tersipu mendengar kata-kataku.

Kukocok-kocok botol pemberiannya. Suara khas uang recehan yang beradu, terdengar riang di telingaku. Sambil tersenyum geli, kutatap wajah Nurul yang lucu. Wajahnya manis dengan mata bulat dan lesung pipit. Dia orang yang menyenangkan. Maka, meskipun baru 3 bulan berkenalan, aku sudah cukup dekat dengannya. Setiap pagi kami bertemu di taman ini. Aku membawa Ama, sementara dia membawa Akong. Kami berdua bekerja merawat orang jompo di Taiwan.
Saat baru kenal, Nurul sudah mulai mengamati kebiasaanku. Setiap hari, setelah mengajak Ama jalan-jalan untuk melenturkan persendian, aku selalu duduk di dekat kursi roda Ama, di atas rumput taman yang hijau segar. Koran kugelar, lalu mulai aku menumpahkan tumpukan amplop bermacam warna dari dalam kantong plastik.

Mungkin kegiatan harianku itu menggelitik batin Nurul, rasa penasarannya timbul. Hingga suatu hari, dia menanyakannya padaku.

“”Wah, tiap hari selalu dapat hong bao dari majikan, ya, Mbak?”” Tanyanya sembari bergurau. Aku tertawa mendengarnya.

Amplop-amplop itu mulai kubuka satu per satu. Semua isinya adalah uang dengan jumlah beragam, pengirim dan alamatnya pun berbeda-beda. Aku mulai menghitung dengan teliti. Jumlah uang serta nama pengirim, kucatat rapi di dalam sebuah dokumen khusus.

Sepanjang kegiatanku, Nurul tak lepas memperhatikan. Setelah semua selesai terhitung dan tercatat, aku berpaling padanya sambil tersenyum.

“”Yang jelas, ini bukan hong bao dari majikan, Rul, hehehe….”” Kataku sambil terkekeh.
“”Semua uang ini adalah sumbangan para donatur, yang umumnya adalah Buruh Migran Indonesia dari segenap penjuru Taiwan. Dana yang terkumpul, nantinya disetorkan ke rekening GSC pusat. Selanjutnya, disalurkan kepada orang-orang yang membutuhkan. Posisiku di sini cuma perantara saja.””

Nurul menopang dagu sambil mengernyitkan alis. “”Aku kok nggak paham sama penjelasanmu, sih Mbak. Maksudnya gimana, terangkan yang jelas dong!””

Aku menghela napas panjang sebelum melanjutkan penjelasanku. “”Oke, jadi begini…, aku adalah salah satu anggota pengurus GSC (Gerakan Sedekah Cilacap) — sebuah organisasi nonprofit, yang menerima sumbangan dana dari seluruh BMI di Taiwan, untuk disumbangkan kepada orang-orang yang membutuhkan.””

“”Kenapa pula dinamakan Gerakan Sedekah Cilacap?! Karena, gerakan ini muncul dari keresahan para BMI asal Kota Cilacap. Mereka melihat banyak masyarakat di sana hidup di bawah garis kemiskinan. Para BMI pun umumnya berasal dari keluarga dengan latar belakang ekonomi lemah, hingga merantau jauh ke luar negeri untuk memperbaiki taraf hidup. Kini, setelah mampu memiliki penghasilan yang layak, mereka pun merasa tergugah hatinya, berempati melihat kemiskinan di sekitar tempat tinggal mereka, dan ingin membantu mengentaskannya. Maka dibentuklah GSC.
Begitulah, sekelumit tentang gerakan sedekah ini, Rul!””

Nurul kala itu menyimak penjelasanku dengan perhatian penuh sambil sesekali mengangguk-angguk.

Dua bulan berlalu sejak aku mengisahkan tentang GSC kepada Nurul, dan hari ini dia menyerahkan sebotol penuh koin 1 NTD. Aku bersyukur sekali, ternyata ceritaku bisa menggugah rasa kepedulian sosial di hati Nurul.
*****
Malam hari di atas tempat tidur, sambil berbaring aku memikirkan Nurul dan botol koin 1 NTD pemberiannya. Aku bukan tak tahu dengan keadaan keuangannya yang masih sulit. Baru 3 bulan bekerja, artinya gaji masih dipotong oleh Agensi, untuk membayar biaya kedatangannya di Taiwan ini. Setelah dipotong, sisa uang yang tak seberapa itu harus dia kirim ke kampung untuk membantu orangtuanya yang terlilit hutang. Belum lagi, majikannya tidak memberi jatah sarapan, sehingga dia harus membeli sendiri.

Dengan segala keterbatasannya itu, dia masih mau menyisihkan uangnya untuk disumbangkan. Mungkin, semua receh itu dia kumpulkan dari uang kembalian membeli sarapan…?

Sambil memeluk botol koin dari Nurul, ingatanku melayang pada guci keramik di samping lemari pakaian, di dekat pintu kamarku. Bukankah aku juga sering belanja ini-itu, lalu melempar uang receh sisa kembalian ke dalam guci, dan melupakannya begitu saja. Recehan-recehan itu aku abaikan, karena berat membawanya ke mana-mana. Lebih praktis uang kertas, ringan dan nilainya besar.

Pikirku, untuk apa recehan kecil sekedar 1 NT Dolar?!

Aku kontan menepuk jidatku sendiri. Ide untuk meng-copy apa yang dilakukan Nurul segera menyala di kepala. Buru-buru aku bangkit dari kasur, menuju meja kecil di dekat pintu kamar. Guci putih bercorak ukiran khas Cina berwarna biru, duduk manis di atas meja kecil di samping lemari. Bertebaran koin-koin 1 NTD di dalamnya. Beberapa bahkan ada pecahan 5 dan 10 Dolar, tapi tak banyak, karena aku biasa memburunya bila tanggal tua saat sudah kehabisan uang jajan.

Senyumku lebar melihat ke dalam guci. Tentu isinya tidak sedikit. Aku geleng-geleng kepala. Bagaimana bisa aku mengabaikan koin-koin ini selama lebih dari 2 tahun?!

Kulirik jam dinding sudah menunjuk angka 11.25 malam. Sudah cukup larut, tapi aku putuskan untuk menghitung uang-uang itu sekarang juga. Bila kembali berbaring pun, aku pasti tak bisa tidur karena terus memikirkannya.

Satu jam berikutnya, kuhabiskan untuk menghitung uang dan memasukkannya ke dalam botol kosong — mirip dengan botol pemberian Nurul, hanya ukurannya lebih besar.

Dua botol air mineral ukuran besar pun, sukses tersandar manis di sudut jendela kamar. Masing-masingnya penuh berisi koin pecahan 1 Dolar, dan sedikit koin 5 dan 10 Dolar. Aku tak bisa berhenti meringis, girang benar perasaanku pagi ini. Tak sabar ingin segera memamerkannya pada Nurul.
*****

Sejak kupamerkan kumpulan koin dalam botol yang meniru idenya, sejak hari itu Nurul tidak pernah absen menemaniku. Setiap pagi, dia sudah duduk menunggu aku dan Ama di taman, di mana kami rutin berolah-raga pagi. Seperti biasanya, aku akan menghitung uang dan mencatat. Sambil menghitung, aku berbagi cerita kepada Nurul…,

… tentang para lansia dan kaum dhuafa di Cilacap, yang hidup dalam keadaan serba kekurangan. Mereka tinggal di dalam gubuk reot, sebatang kara, tak ada yang datang membantu mereka.
Lalu, aku ceritakan senyum kecil yang berhasil kami letakkan di wajah mereka. Saat tim relawan GSC datang untuk membangun rumah dari semen dan batu bata, menggantikan gubuk reot mereka, dan memberi sedikit uang untuk membeli kebutuhan sehari-hari.

GSC juga membangun tempat ibadah dan taman belajar untuk anak-anak. Juga membeli mobil ambulance yang memudahkan warga miskin pergi berobat, tak perlu pusing lagi mencari alat transportasi saat sakit, 100 persen GRATIS! Tidak dipungut biaya.

Tak hanya menyantuni warga miskin di Cilacap, GSC juga aktif membantu kawan-kawan seperjuangan — para BMI di Formosa, yang mendapat cobaan sakit atau kecelakaan kerja. Semaksimal mungkin, GSC memberi dukungan baik moril maupun materiil untuk meringankan beban mereka.

Masih banyak sepak terjang GSC, yang kuceritakan dengan penuh semangat kepada Nurul. Singkatnya, GSC hadir untuk WNI yang membutuhkan uluran tangan, baik di Indonesia maupun di Taiwan.

Ibarat pohon, GSC telah tumbuh dengan pesat. Bukan hanya berkembang dan berbuah saja, namun juga mampu menumbuhkan tunas-tunas kebaikan baru. Terbukti, yang awalnya hanya ada di Taiwan, kini GSC telah tersebar di hampir seluruh negara tempatan BMI. Sebut saja Hong Kong, Korea, Jepang, Singapura, misalnya.

Dengan memanfaatkan media sosial Facebook, GSC membuat sebuah grup sebagai sarana informasi dan motivasi. Siapa saja bisa mengaksesnya untuk mencari tahu segala kegiatan GSC.

Cukup dengan mengetik ‘GSC TAIWAN BERSATU’ untuk wilayah Taiwan, atau ‘GSC HONGKONG BERSATU’ untuk wilayah Hong Kong dst, pengguna Facebook sudah bisa menemukan postingan-postingan kegiatan GSC. Mulai dari laporan dana yang masuk, ke mana saja dana disalurkan, dan lain sebagainya, termasuk kata-kata pendobrak semangat yang selalu digelorakan oleh para ‘provokator’ sedekah.

“”Jangan dulu beranggapan miring mendengar kata ‘provokator’, Rul. Istilah itu dipakai, karena para relawan GSC yang sangat berapi-api dalam mengobarkan semangat bersedekah, layaknya seorang provokator.””

Sambil bercerita, semangatku ikut terpantik karena mengenang semua yang telah kulewati selama menjadi relawan GSC. Saat kutatap wajah Nurul, kulihat ada nyala juga di sana, di balik matanya yang berkaca-kaca.
*****
Bulan demi bulan berlalu begitu cepat. Nurul kini sudah bisa menyumbang dengan uang kertas yang nilainya besar. Namun, seolah telah menjadi ciri khas, dia tidak pula berhenti mengumpulkan koin 1 Dolar di dalam botol.

“”Kebetulan, hari ini aku mau ke Kantor Pos, untuk menyetorkan uang sumbangan ke rekening GSC, termasuk uang darimu ini, Rul.”” Kataku sambil mengguncang botol isi koin dari Nurul. Bunyi khas uang receh yang beradu, terdengar renyah di telingaku.

Nurul mengangguk, tersenyum bahagia. “”Semoga, uangnya bermanfaat untuk kaum dhuafa, dan semua orang yang sedang membutuhkan, ya, Mbak,”” katanya. Aku mengangguk, mengaminkan doanya.

Tapi bagiku, ada hal yang lebih indah dari sekedar uang yang bermanfaat itu. Hal terbaik, yang terjadi ketika orang-orang pernah bersentuhan dengan GSC. Entah hanya pernah mendengar ceritanya saja seperti Nurul, telah menjadi anggota dan relawan yang sudah lebih dalam mengenal GSC sepertiku, ataupun orang-orang yang pernah secara langsung terbantu dengan keberadaan gerakan sedekah ini seperti para kaum dhuafa. Entah mengapa, semangat kebaikan dan gairah berbagi muncul pula di dalam hati-hati kami. Nurul, aku, dan mereka, menjadi terinspirasi untuk melakukan kebaikan serupa kepada sesama. Layaknya virus, yang terus menyebar, menularkan semangat kebaikan yang menakjubkan.

Virus GSC telah tertanam di hati kami. Semoga pula, semangat ini mampu menyebar ke kota-kota lain di Indonesia, hingga ke seluruh pelosok Nusantara, bukan hanya di Cilacap saja. Amiiin.

“”Woy! Kok malah ngelamun, tuh uangnya keburu dipatok ayam!”” Teriakan Nurul yang tiba-tiba, membuyarkan lamunanku. Suaranya yang keras maksimal, sangat berhasil membuat telingaku berdenging.

Tak ayal, sandal jepitku pun melayang, tepat mengenai kepalanya. Pletakkk!
Hahaha… aku pun tertawa puas. Sementara, Nurul meringis pura-pura kesakitan, sambil mengusap-usap kepalanya.

Ukuran cinta bagi setiap orang memang berbeda-beda. Bagiku, cinta Nurul kepada kaum dhuafa seperti sebuah pepatah; ‘sedikit demi sedikit lama-lama menjadi bukit’.
Uang 1 NT Dolar yang ia kumpulkan mungkin nampak kecil. Namun jika dilakukan setiap hari, jangan heran bila jumlahnya bisa sangat membanggakan.

Hal yang sepele pun, BISA menjadi hal berharga karena dikerjakan terus-menerus. Sedikit demi sedikit, namun istiqomah, lestari, dan berkelanjutan.

Aku dan Nurul sudah bergerak. Lewat aksi nyata, mengumpulkan uang recehan di dalam botol bekas air mineral.
Bagaimana dengan KAMU?!

Selesai
Taiwan, 09052015

黑暗中的光束 Sinag sa Takip silim

【2015年菲律賓文入圍佳作欣賞】2015/5/26 / M.E Osan / Sinag sa Takip silim / Pilipinas 菲律賓 / Pinoy Across 《黑暗中的光束》 我的故事彷彿是連續劇或電影裡的情節。主角被無情壓迫，但在劇終成功出色。當我正享受著此刻的富裕生活前，我也是在台灣工作的外籍勞工，因錯誤的決定和父母親賭氣而離家。我小時候的生活品質比一般家庭好，三個兄弟姊妹有保母和傭人照顧我們，替我們做家事。爸爸和媽媽兩人都在上班，父親在菲律賓民答那峨島的國家鋼鐵公司當主管。母親曾經是公立學校的導師。父母教我們三個兄弟姊妹要虔誠、要謙卑和對人有禮貌。 儘管如此，家裡的情況還是一團糟。我們不是一般正常的家庭。父親在世時是位嗜酒的風流公子。母親和我們一家人為此抬不起頭來。記得從我三歲起到青春期時，父母經常鬧得全家雞犬不寧。有次爸爸還帶了他情婦回家，害得母親幾乎失去理智。好在情婦羞恥的離開，天啊！電影「正房，兩個妻子與我另外一個女人」 (The Legal Wife, Two Wives and My Other Woman)都還沒演出，我家就在上演。因此我失去讀書的興趣，整天在外頭混就是不想回家。母親越是罵我打我，我就越不聽話也變得更叛逆。進了大學以後，假如下午五點還沒回到家，還是會被母親打罵，她也不准我去參加任何聚會或派對。 我也不能怪母親管教嚴格，可能是因為父親的問題，讓她怒氣衝天，想洩恨才會打我。我交了男朋友後就跟者男朋友私奔結婚。父母親得知消息時憤怒不已，雖然我嫁給一位很有錢的人，但他們不喜歡他的人格。夫家雖有錢高高在上，可他們會瞧不起別人，生意也做的不老實。他的父親是建築師，曾負責蓋一棟房子但施工時出了問題。 可能因為我違背父母親的關係而被懲罰，我結婚卻不快樂。我逃避亂糟糟的家庭卻陷入地獄。丈夫非常懶惰、忌妒心又重，是個「靠爸給的支援族」。我們幾乎天天為些小事吵架，甚至有家暴。他不斷侮罵凌辱我。 我老爸的往日公主千金小姐現在變成他人家奴。一身疲憊，一大早就起床上市場買菜。要洗煮賣收銀、還要當侍者，在丈夫家擁有網球場的小賣部裡。還要當他爸辦公室的秘書，一日領菲幣五十元薪資，偶而晚上兼職英文家教，收入才會雙倍。只有我在賺錢，我賺錢他花錢。他負責看時間打網球，或參加建築師的座談會。 我應該可以忍，要堅持我的決定，可是連岳父岳母都看不起我，因為我沒有職稱頭銜。不如他們的子女，有設計者、飛航者、工程師、法律師等等。他們常拿我跟他們比較。別人的媳婦是美國念書畢業的，他們就說我應該再去讀法律系。糟糕…日常生活費都不夠用，哪來的學雜費？除非他們那懶惰的兒子能幫我。他們現在視我如眼中沙粒，待我如家傭一樣，在親戚好友前羞辱，無時無刻無盡無休地做，他們就是無法接受一隻小蒼蠅飛上他們大牛一般兒子。我不能用爸爸媽媽叫她們，只能稱呼先生太太夫人。 為什麼受過教育的人卻不懂得做人的道理，我腦海裡想。文書獎狀文憑無法衡量一個人， 要怎麼對待人才重要，但是講歸講，沒有實際的佐證，沒人聽你講。十三年的虐待酷刑直到一天我們又吵架，他兇猛地打我的頭，我氣得差點用烤肉用的竹籤插進他的眼睛。當時「皇帝」要吃晚餐，我肚子也很餓。他吵著不讓我吃，因為調味料還沒配齊 (醋、醬油、辣椒，沒辣椒自己去找)，罵我動作慢吞吞。我受夠了，家裡吵吵鬧鬧，我一生就是無止盡的吵鬧聲，沒有平靜和睦。我決定跟他離婚。謝天謝地，我們沒有生小孩，因為他說過他不要責任，不要有孩子。 我不願意和母親一樣忍了一生，放棄自己的幸福，不願意一生以淚洗面。我要遠遠的離開菲律賓，重新開始。我申請到台灣去做看護工，任何事我都願意做，只要能離開菲律賓。沒想到過來台灣完全改變了我的命運。我在這裡認識了我的真愛，也認識了真實的我。 我們倆相戀，也歷經過很多的考驗，但他不屈不撓地愛護者我。有次我生病住進醫院，因為認識的朋友無暇日照顧陪伴我，安頓(Antoine) 耐心的照顧，陪伴我至我康復出院。又因為我常常生病，安頓叫我停止工作，再幫我安排手續回去菲律賓。他也幫我辦手續赴瑞士讀德語和旅館企業管理。我畢業後在一家聲望很高的卡鄧旅館當客服助理。我在瑞士住了三年的時間，也到歐洲其他國家去遊玩。真正生活360度大轉變。上帝沒睡著，上帝保佑我。我從頭到尾，沒失去希望。我常對我自己講，所有煎熬會過去，明天會更好，黑暗中曙光會來。我不屈服人生，我要勇敢奮鬥到底。 「沒有上帝沒有我」為了改變我的生活，我不忘記祈禱。之前我是個不孝順的孩子。現在的我，如果有祈求或遇到煩惱問題時，我就禱告，找上帝幫我解決問題。因為過去我的決定帶來的只有痛苦和悲傷。 現在，我是一位任職於台灣華航的義大利籍航空飛行員的人妻，也當個快樂的家庭主婦。幸福快樂因為我懂得珍惜我擁有的一切，不管是大是小，我都是心滿意足，尤其是被關愛的感覺。回憶往日的生活和目前相差很多。上帝給我特別優厚的待遇。我把一切都交給祂，比只靠自己要好得多。 當我從歐洲返回家鄉時，幾乎人人認不出我。那時還沒有臉書，少數人用Friendster 全球首家社交網站 (哈哈，那貌似好久以前了)。我以前長得瘦小，現在稍有肥肉了。我想模仿電影「借來的面貌」情節裡的「你們不認識我了嗎？」但我心知肚明，沒有這樣做。我心裡想，要不是有我經歷的苦難，我也不會到台灣來，也就不會碰到我永恆的愛。嘻嘻嘻 … 萬分感謝上帝時時讓我記得要腳踏實地。我也沒忘了要分享我的福氣，給家人、給母親，讓她晚年過得愉快與忘了過去的艱難。人家給我的苦命，我從來不記恨。反之，我在上一段婚姻的小姑，現在是我的好友。2015年的春節後，他們來台灣玩。我帶他們到處環遊台灣的美麗景點，如野柳地質公園。我已原諒往日的丈夫，現在和前任岳父岳母和睦相處。 很有趣的是，有一次我們在一家附有餐廳的洗車中心見面。那時我剛好在等車子洗完。他們在餐廳裡用餐，就招呼我和他們一起吃飯。我本來不知道要怎麼辦，但出於禮貌我就過去了，不過沒有用餐，因為已經吃過飯。 往日的岳父開口問：「妳好嗎，夫人。」 我嚇一跳，「夫人？」好尷尬。我馬上回覆：「叫我麥師(Miles) 就好，生活改變，我人還是一樣。」我非常開心，心裡無恨地微笑面對他們。我覺得輕鬆，沒有仇人，生活燦爛。 說實在的，上帝和我的愛人，是我在「黑暗中的光束。」 *** 【2015 Pagpapahayag ng mga Pangalan … Continue reading “黑暗中的光束 Sinag sa Takip silim”

【2015年菲律賓文入圍佳作欣賞】2015/5/26 / M.E Osan / Sinag sa Takip silim / Pilipinas 菲律賓 / Pinoy Across 《黑暗中的光束》

我的故事彷彿是連續劇或電影裡的情節。主角被無情壓迫，但在劇終成功出色。當我正享受著此刻的富裕生活前，我也是在台灣工作的外籍勞工，因錯誤的決定和父母親賭氣而離家。我小時候的生活品質比一般家庭好，三個兄弟姊妹有保母和傭人照顧我們，替我們做家事。爸爸和媽媽兩人都在上班，父親在菲律賓民答那峨島的國家鋼鐵公司當主管。母親曾經是公立學校的導師。父母教我們三個兄弟姊妹要虔誠、要謙卑和對人有禮貌。
儘管如此，家裡的情況還是一團糟。我們不是一般正常的家庭。父親在世時是位嗜酒的風流公子。母親和我們一家人為此抬不起頭來。記得從我三歲起到青春期時，父母經常鬧得全家雞犬不寧。有次爸爸還帶了他情婦回家，害得母親幾乎失去理智。好在情婦羞恥的離開，天啊！電影「正房，兩個妻子與我另外一個女人」 (The Legal Wife, Two Wives and My Other Woman)都還沒演出，我家就在上演。因此我失去讀書的興趣，整天在外頭混就是不想回家。母親越是罵我打我，我就越不聽話也變得更叛逆。進了大學以後，假如下午五點還沒回到家，還是會被母親打罵，她也不准我去參加任何聚會或派對。
我也不能怪母親管教嚴格，可能是因為父親的問題，讓她怒氣衝天，想洩恨才會打我。我交了男朋友後就跟者男朋友私奔結婚。父母親得知消息時憤怒不已，雖然我嫁給一位很有錢的人，但他們不喜歡他的人格。夫家雖有錢高高在上，可他們會瞧不起別人，生意也做的不老實。他的父親是建築師，曾負責蓋一棟房子但施工時出了問題。
可能因為我違背父母親的關係而被懲罰，我結婚卻不快樂。我逃避亂糟糟的家庭卻陷入地獄。丈夫非常懶惰、忌妒心又重，是個「靠爸給的支援族」。我們幾乎天天為些小事吵架，甚至有家暴。他不斷侮罵凌辱我。
我老爸的往日公主千金小姐現在變成他人家奴。一身疲憊，一大早就起床上市場買菜。要洗煮賣收銀、還要當侍者，在丈夫家擁有網球場的小賣部裡。還要當他爸辦公室的秘書，一日領菲幣五十元薪資，偶而晚上兼職英文家教，收入才會雙倍。只有我在賺錢，我賺錢他花錢。他負責看時間打網球，或參加建築師的座談會。
我應該可以忍，要堅持我的決定，可是連岳父岳母都看不起我，因為我沒有職稱頭銜。不如他們的子女，有設計者、飛航者、工程師、法律師等等。他們常拿我跟他們比較。別人的媳婦是美國念書畢業的，他們就說我應該再去讀法律系。糟糕…日常生活費都不夠用，哪來的學雜費？除非他們那懶惰的兒子能幫我。他們現在視我如眼中沙粒，待我如家傭一樣，在親戚好友前羞辱，無時無刻無盡無休地做，他們就是無法接受一隻小蒼蠅飛上他們大牛一般兒子。我不能用爸爸媽媽叫她們，只能稱呼先生太太夫人。

為什麼受過教育的人卻不懂得做人的道理，我腦海裡想。文書獎狀文憑無法衡量一個人， 要怎麼對待人才重要，但是講歸講，沒有實際的佐證，沒人聽你講。十三年的虐待酷刑直到一天我們又吵架，他兇猛地打我的頭，我氣得差點用烤肉用的竹籤插進他的眼睛。當時「皇帝」要吃晚餐，我肚子也很餓。他吵著不讓我吃，因為調味料還沒配齊 (醋、醬油、辣椒，沒辣椒自己去找)，罵我動作慢吞吞。我受夠了，家裡吵吵鬧鬧，我一生就是無止盡的吵鬧聲，沒有平靜和睦。我決定跟他離婚。謝天謝地，我們沒有生小孩，因為他說過他不要責任，不要有孩子。
我不願意和母親一樣忍了一生，放棄自己的幸福，不願意一生以淚洗面。我要遠遠的離開菲律賓，重新開始。我申請到台灣去做看護工，任何事我都願意做，只要能離開菲律賓。沒想到過來台灣完全改變了我的命運。我在這裡認識了我的真愛，也認識了真實的我。
我們倆相戀，也歷經過很多的考驗，但他不屈不撓地愛護者我。有次我生病住進醫院，因為認識的朋友無暇日照顧陪伴我，安頓(Antoine) 耐心的照顧，陪伴我至我康復出院。又因為我常常生病，安頓叫我停止工作，再幫我安排手續回去菲律賓。他也幫我辦手續赴瑞士讀德語和旅館企業管理。我畢業後在一家聲望很高的卡鄧旅館當客服助理。我在瑞士住了三年的時間，也到歐洲其他國家去遊玩。真正生活360度大轉變。上帝沒睡著，上帝保佑我。我從頭到尾，沒失去希望。我常對我自己講，所有煎熬會過去，明天會更好，黑暗中曙光會來。我不屈服人生，我要勇敢奮鬥到底。
「沒有上帝沒有我」為了改變我的生活，我不忘記祈禱。之前我是個不孝順的孩子。現在的我，如果有祈求或遇到煩惱問題時，我就禱告，找上帝幫我解決問題。因為過去我的決定帶來的只有痛苦和悲傷。
現在，我是一位任職於台灣華航的義大利籍航空飛行員的人妻，也當個快樂的家庭主婦。幸福快樂因為我懂得珍惜我擁有的一切，不管是大是小，我都是心滿意足，尤其是被關愛的感覺。回憶往日的生活和目前相差很多。上帝給我特別優厚的待遇。我把一切都交給祂，比只靠自己要好得多。
當我從歐洲返回家鄉時，幾乎人人認不出我。那時還沒有臉書，少數人用Friendster 全球首家社交網站 (哈哈，那貌似好久以前了)。我以前長得瘦小，現在稍有肥肉了。我想模仿電影「借來的面貌」情節裡的「你們不認識我了嗎？」但我心知肚明，沒有這樣做。我心裡想，要不是有我經歷的苦難，我也不會到台灣來，也就不會碰到我永恆的愛。嘻嘻嘻 …
萬分感謝上帝時時讓我記得要腳踏實地。我也沒忘了要分享我的福氣，給家人、給母親，讓她晚年過得愉快與忘了過去的艱難。人家給我的苦命，我從來不記恨。反之，我在上一段婚姻的小姑，現在是我的好友。2015年的春節後，他們來台灣玩。我帶他們到處環遊台灣的美麗景點，如野柳地質公園。我已原諒往日的丈夫，現在和前任岳父岳母和睦相處。
很有趣的是，有一次我們在一家附有餐廳的洗車中心見面。那時我剛好在等車子洗完。他們在餐廳裡用餐，就招呼我和他們一起吃飯。我本來不知道要怎麼辦，但出於禮貌我就過去了，不過沒有用餐，因為已經吃過飯。
往日的岳父開口問：「妳好嗎，夫人。」 我嚇一跳，「夫人？」好尷尬。我馬上回覆：「叫我麥師(Miles) 就好，生活改變，我人還是一樣。」我非常開心，心裡無恨地微笑面對他們。我覺得輕鬆，沒有仇人，生活燦爛。
說實在的，上帝和我的愛人，是我在「黑暗中的光束。」

***

【2015 Pagpapahayag ng mga Pangalan na Napiling Kasali sa Preliminary Eliminations】2015/5/26 / M.E Osan / Sinag sa Takip silim / Pilipinas 菲律賓 / Pinoy Across

Ang kwento ng aking buhay ay maihahalintulad ko sa mga napapanood ko sa Teleserye o di kaya sa mga Pelikula, kung saan ang Bida ay api at naging tagumpay sa huli. Dati din akong manggagawa dito sa Taiwan bago ko narating ang maginhawang buhay ngayon, umalis ako sa amin dahil sa maling desisyon at pagsuway ko sa aking mga magulang. Maalwan ang aming pamumuhay, tatlo lamang kaming magkakapatid may yaya at maid sa bahay dahil kapwa nagtatrabaho ang aking mga magulang, ang Tatay ko ay isang dating Tagapangasiwa sa isang Departamento ng nooy sikat na “National Steel Corporation “ sa Iligan City Lanao del Norte (Mindanao), at ang Nanay ko naman ay isang dating Guro sa pampublikong Paaralan ng Suarez High School. Pinalaki kaming magkakapatid ng may takot sa Diyos, maging mapagkumbaba at maging magalang kahit kanino man.
Subalit sa kabila ng mga ito, magulo ang aming tahanan, kami itong tinatawag sa Ingles na “dysfunctional family” o di normal. Nakakahiya mang sabihin, ”Alcoholic” o Lasenggero ang aking Ama noong siyay nabubuhay pa, kasama sa pag-iinom niya ay ang pambababae , na naging kalbaryo ng aking Ina at ng buong mag-anak. Na-aalala ko pa mula ng ako’y tatlong taong gulang hanggang sa magdalaga lageh nalang nag aaway ang aking mga magulang, minsan pa nga dinala ng Tatay ang kanyang babae sa aming bahay, muntik ng masiraan ng bait si Nanay noon, buti nalang at nadala sa dasal at tinablan yata ng hiya ang “the other woman” ng aking ama dahil doon daw sana patitirahin sa amin, Diyos na mahabagin!!! di pa pinapalabas ang “the legal wife, two wives at my other woman” showing na kami. Dahil dito nawalan na ako ng ganang maging seryoso sa pag aaral at mas gusto ko pang laging nasa labas kaysa nasa bahay, tumigas ang ulo ko sa pamamalo ng aking Ina hanggang sa akoy magKolehiyo palo pa rin ang inaabot ko tuwing lalagpas ng alas singko ng hapon ang aking uwi at bawal dumalo sa kahit ano mang party.
Hindi ko rin masisisi ang aking Ina sa pagiging strikto at mainitin ang ulo kaya siya namamalo, dahil na rin siguro sa problema sa Tatay ko. Kaya noong magkaboyfriend ako ng seryoso, sumama na akong makipagtanan sa kanya at nagpakasal sa Huwes, ng malaman ng aking mga magulang galit na galit sila dahil kahit galing sa angkan ng mayayaman ang aking napangasawa, hindi nila gusto ang pag uugali nito at ng kanyang pamilya na kilalang matapobre at magulang sa negosyo (dati kasi naming Arkitekto sa isa naming bahay ang kanyang Ama noon, at tagapangalaga sa Konstruksyon na nagkaroon ng problema).
Hindi din ako naging masaya, siguro parusa ito sa pagsuway ko sa aking mga magulang. Tumakas nga ako sa magulo naming Tahanan mas lalo namang naging impyerno ang buhay ko sa aking napangasawa na seloso, at Uuuuubod (prolonged U) ng batugan, umaasa lang kung ano ang binibigay ng kanyang Ama. Lageh kaming nag- aaway at may kasama pang bugbogan (kung hindi tungkol sa pagseselos niya, ay sa mga walang kakwenta kwentang bagay), sa araw araw na lang na ginawa ng Diyos puro pambubulyaw at insulto ang naririnig ko sa kanya. Ang dating Senyorita at Prinsesa ng Tatay ko ay naging Alila na, patang pata ang katawan ko sa maghapong trabaho. Maaga akong gumigising para makapamalengke, nagtitinda kasi ako ng pagkaing pang-ulam at kakanin sa Kantina ng Tennis Court na pag- aari ng pamilya ng asawa ko. Kusinera, Tindera, Kahera at Serbidora, wala pa diyan ang pagiging Sekretarya ko sa Papa niya sa Opisina na 50pesos sa isang araw ang sahod, kung minsan nagpapart time din ako sa pagtuturo ng Ingles sa gabi para doble kita, dahil ako lang ang kumakayod. Habang ang maluho at tamad kong asawa ay pinoproblema kong anong oras makapaglaro ng Tennis o kung kailan ang susunod na Architects Convention na pagkakagastusan.
Kakayanin ko naman sana kasi paninindigan ko ang aking desisyon, ang kaso, hindi lang ang asawa ko ang aking kalbaryo kasama pa yung aking mga Biyenan, na hindi ako matanggap dahil walang titolo na nakadikit sa aking pangalan. Lageh nalang akong ikinukompara sa mga anak niyang Interior Designer, Piloto, Inhinyero, Abogado etcetera. Lalong lalo na sa manugang niyang babae na pinag aral sa U.S., dapat daw kasi kumuha din daw ako ng “Law” “naluko na , hirap pa nga sa pang araw- araw na gastusin eh mag aaral na naman ulit???? buti sana yung anak nila na batugan ay tinutulungan ako susme! Kaya, kung mata matahin ako ay ganoon-ganoon nalang at kung utos utusan ako parang katulong nila dahil ang liit ng tingin nila sa akin, ito pa, Sir at Ma’am ang tawag ko sa aking mga Biyenan hindi Mama at Papa ( ambisyosa pa ako ng lagay na yun huh! ). Halos di nga ako ipinakikilala bilang kapamilya at hinihiya pa ako sa harap ng mga bisita. Kahit anong sipag at pagpapakumbaba ang gawin ko para lang matanggap nila, wala pa rin, langaw lang ako na nakatuntong sa kalabaw daw nilang anak. Yun nga eh, kung sino pa yung minsang edukado sila pa itong parang walang pinag aralan kung umasta. Sa isip isip ko; hindi naman nasusukat ang pagkatao mo sa mga diploma, medalya , tropeo at kung ano ano pa, kundi kung paano ka makikipagkapwa tao, subalit kahit ano pa man sabihin ko sa mga taong nasa paligid ko , walang nakikinig, dahil habang wala kang napapatunayan, wala kang sinabi.
Labing-tatlong taon ko tiniis lahat yun pero noong isang araw na mag-away kami ng asawa ko, muntik ko ng matusok ng stick ng barbecue ang kanyang mata dahil sinuntok niya ako sa ulo, gutom ka na’t lahat ayaw ka pa niyang pakainin kasi hindi pa kumpleto ang kondimento (suka,toyo,sili at kung walang sili maghanap ka!!) para sa hapunan ng Hari, may kasama pang sigaw kasi ang bagal bagal ng kanyang “Aliping sagigilid” . Sagad na sagad na ako, naubos na ang kahit konting pasensya meron ako. Ang ingay ng bahay at napagod na ako sa walang katapusang bangayan,buong buhay ko puro nalang ingay at walang katahimikan, kaya nagpasya na akong makipaghiwalay, salamat nalang at wala kaming anak dahil ayaw niya daw ng responsibilidad, kaya di kami nag anak.
Ayaw kong matulad sa Nanay kong nagtiis ng sobra, na wala ng itinira sa sarili, ayaw kong habang buhay akong luhaan. Sa kagustuhan kong magpakalayo layo at magsimula muli, umalis ako sa amin at nagtrabaho dito sa Taiwan bilang “Caregiver”, sabi ko; bahala na, basta makaalis lang ako sa Pilipinas kahit anong trabaho. At di ko akalain na dito din pala magbabago ng tuluyan ang aking buhay, dito ko nakilala ang lalaking tunay akong minahal, hindi kung sa ano pa man, kundi bilang ako.
Dumaan din sa maraming pagsubok ang aming pag-iibigan ngunit hindi niya ako sinukuan. Minsan ako ay nagkasakit at wala halos nagbabantay sa akin sa Ospital, dahil ang aking mga kaibigan at kakilala ay di magkatugma ang “day off”, siya lamang talaga ang nagtyaga na magbantay sa akin at nag alaga hanggang sa akoy gumaling. Inayos ni Antoine ang aking mga papeles papuntang Pinas at pinatigil na ako sa pagtatrabaho dahil naging sakitin din ako, pinag-aral din niya ako sa Switzerland ng kursong German Language at Hotel and Business management at ng ako ay makatapos , nakapagtrabaho sa isang prestihiyosong Carlton Hotel bilang VIP Coordinator. Nakapaglibot libot din ako sa Europa sa pamamalagi ko sa Switzerland ng tatlong taon. Talagang “360 degrees” ang pag ikot ng aking buhay. Hindi nga natutulog ang Diyos, kailanman sa lahat ng pinag daanan ko hindi ako nawalan ng pag asa, dahil lagi kung sinasabi sa sarili ko; matatapos din lahat ng ito, may bukas pa at may bukang liwayway sa takip silim. Hindi ako natatakot lumaban sa buhay , habang may hininga sige lang”push mo yan”.
” I am nothing without God” wala ako kung di dahil kay Hesus. Sa hangarin ko na mapabuti ang aking buhay at magsimula muli hindi ko nakakalimutan ang magdasal, naging suwail man ako noon binabawi ko ngayun sa tuwing may mga problemang dumarating o may hihingin ako, itinataas ko lageh sa kanya, sinasabi ko; ang kalooban niya ang masusunod hindi ako ,dahil noong ako ay nasunod ay puro pasakit naman ang dinanas ko.
Ngayun ako ay isang masayang maybahay ng Italyanong Piloto ng China Airlines dito sa Taiwan. Masasabi kong masaya, kasi natuto akong makontento ang kung anong meron ako,mas napapahalagahan ko ang kahit na anong biyaya na dumarating sa akin munti man o malaki, lalong lalo na ang biyaya na pagmamahal. Minsan naiisip ko, ang layo ng buhay ko ngayon kaysa noon, kung magbigay ng biyaya ang Diyos sobra sobra. Iba talaga pag ibibigay mo lahat kay God at hindi yung nagdedepende ka lang sa sarili mong pang unawa sa buhay na wala siya.
Noong umuwi nga ako sa probinsiya namin galing ng Europa halos hindi nila ako nakilala , kasi wala pang Facebook noon at saka konti lang ang may Friendster ( hahaha tunay ngang ang tagal na noon), dati kasi akong patpatin at ngayon nagkalaman na. Feeling ko tuloy mag ala Nanette Medved sa pelikulang “Hiram na Mukha” sa madramang “hindi niyo ba ako nakikilala??? Pero kasi hindi ako nakakalimot sa aking pinanggalingan kaya walang naganap na ganitong eksena. Iniisip ko nalang kung hindi din dahil sa pinag daanan ko, hindi ko mararating ang Taiwan at matagpuan ang aking “Forevermore” hihihihi.
Nagpapasalamat ako na laging pina-aalala ng Diyos na kung ano man meron ako ngayun dapat nakatapak pa rin ang aking mga paa sa lupa,di ko nakakalimutang mamahagi ng aking biyaya, lalo na sa aking pamilya , sa Nanay ko na gusto kong maging maginhawa at masaya sa mga huling yugto ng kanyang buhay at kalimutan ang mapait na nakaraan. Kailan man hindi ako nagtanim ng galit sa mga taong nagpahirap sa akin bagkus naging matalik na kaibigan ko pa ang aking dating hipag na babae sa dati kong asawa, sa katunayan noong pagkatapos ng Chinese New Year 2015 dito sa Taiwan ay binisita nila ako at inikot ko sila sa mga magagandang lugar dito at isa na rito ang Yehliu Geopark, napatawad ko na rin ang aking dating asawa at okey naman kami pati na rin ang aking mga dating Biyenan. Nakakatuwa nga minsang nagpang abot kami ng aking dating Biyenan at dating asawa sa “Carwash Center” na may Restawran, habang nag-aantay ako na matapos malinisan ang aking kotse at sila din ay naghihintay sa kanilang kotseng pinacarwash habang kumakain, kinawayan nila ako at inimbitang makisalo sa kanila, noong una di ko alam ang gagawin, tawag ng kagandahang asal lumapit ako, pero di ako sumabay kumain dahil nakapananghalian na rin ako, ang ikinagulat ko lamang ay ng tinanong ako ng dati kong Biyenang lalaki ; kumusta ka na Madame? …Madame??? Nakakaasiwang pakinggan kaya sinagot ko siya ng; Miles nalang po Sir buhay lang ang nagbago, pero hindi po ako. Ganun pa man, masaya lang akong wala akong kinikim kim sa dibdib at nakakaharap ako sa kanila na nakangiti. Magaan sa dibdib na wala kang kaaway, maaliwalas ang buhay.

Tunay na ang Diyos at ang aking “Amore” ang Sinag sa aking Takip-silim.

台灣的印象 Thơ:Ấn tượng về Đài loan

【2015年越文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Tháng năm / Thơ:Ấn tượng về Đài loan / Tiếng Việt / Không 《台灣的印象》 我想談寬惠善良者 秉持愛心協助眾人 嘴角上常掛著微笑 贈予世人寂靜安穩 他們著藍衣白褲 在台灣國土盡義工之行 他們能千里跋涉 到災難之地以幫忙救助 他們張手幫助失能者 年老病痛及無家可歸 每回相助皆保有殷勤 幫助人們度過患難 他們知生活要分享 為他人是幸福之事 他們使我敬愛佩服 應脫開競爭留團結 為他人而不計酬勞 他們不畏艱難辛苦 他們撿人們的瓶罐 換取金錢築起愛憐 我無處不遇見他們 著藍衣白褲的人們 默默地做安靜的事 為台灣而製造福德 留我心深刻的印象 在寶島生活的時日 持寶貴心懷的台灣人 誠摯的人情！發光的心字 *** 【2015 bài viết vào chung kết】2015/5/25 / Tháng năm / … Continue reading “台灣的印象 Thơ:Ấn tượng về Đài loan”

【2015年越文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Tháng năm / Thơ:Ấn tượng về Đài loan / Tiếng Việt / Không 《台灣的印象》

我想談寬惠善良者
秉持愛心協助眾人
嘴角上常掛著微笑
贈予世人寂靜安穩

他們著藍衣白褲
在台灣國土盡義工之行
他們能千里跋涉
到災難之地以幫忙救助

他們張手幫助失能者
年老病痛及無家可歸
每回相助皆保有殷勤
幫助人們度過患難

他們知生活要分享
為他人是幸福之事
他們使我敬愛佩服
應脫開競爭留團結

為他人而不計酬勞
他們不畏艱難辛苦
他們撿人們的瓶罐
換取金錢築起愛憐

我無處不遇見他們
著藍衣白褲的人們
默默地做安靜的事
為台灣而製造福德

留我心深刻的印象
在寶島生活的時日
持寶貴心懷的台灣人
誠摯的人情！發光的心字

***

【2015 bài viết vào chung kết】2015/5/25 / Tháng năm / Thơ:Ấn tượng về Đài loan / Tiếng Việt / Không

Thơ : Ấn tượng về Đài loan

Tôi muốn nói về những con người nhân thiện
Mang chút tình thương giúp đỡ muôn người
Trên môi họ luôn nở những nụ cười
Tặng cho người đời sự bình yên sâu lắng

Họ là những người mặc áo xanh, quần trắng
Làm việc nghĩa công trên đất nước Đài
Họ có thể vượt qua ngàn dặm đường dài
Đến những vùng thiên tai để cứu trợ

Họ luôn giang tay giúp những người cơ nhỡ
Già bệnh tật nguyền, không chỗ nương thân
Mỗi sự cưu mang đều nặng chút ân cần
Giúp đỡ bao người qua cơn hoạn nạn

Họ ý thức được:Cuộc sống nên sẻ san
Sống vì mọi người là một điều hạnh phúc
Họ đã cho tôi một niềm yêu cảm phục
Nên giũ bỏ bon chen để giữ mối kết đồng

Hết lòng vì mọi người không cần tiền công
Họ không nề hà gian nan vất vả
Họ nhặt những lọ chai mà người đời phế thải
Đem đổi ra tiền để tạo dựng tình thương

Tôi đã gặp họ trên mọi nẻo đường
Những con người mặc áo xanh, quần trắng
Họ âm thầm với những công việc bình lặng
Tạo nên phúc đức cho đất nước Đài

Mãi trong tôi một ấn tượng không phai
Về những ngày tôi sống trên đảo Ngọc
Những người Đài loan với những tấm lòng vàng ngọc
Thắm đậm tình người! Lòng sáng rực chữ Tâm

女人心裡的尖叫聲 Jeritan Hati Wanita

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Azra Hasyim / Jeritan Hati Wanita / Indonesia 印尼 / FLP Taiwan 《女人心裡的尖叫聲》 任何人都無法選擇自己的父母。我們不能討價還價要求生在任何窮人家、有錢人家、種族、國家以及宗教信仰。但我們生在這世界後，最起碼還有幾件我們能做的事，那就是心存感激，因為他們的存在，而有了我們。 也因為這個理由，我從來沒有抱怨，雖然出生在貧困家庭中。我很幸福，雖然我家不富裕，但我們從來沒有缺乏家庭關愛，父母親給孩子滿滿親情。 我是三姐弟中的長女，大弟弟是還在念國中的帥哥，而么女今年是她上國小的第一年。父母親每天在市場賣糕點，每天清晨三點起床製作，在離我們家最近的市場販賣。他們攜手共進，父親騎車到市場，母親坐在後座拿著要販賣的糕點。他們就這樣把我們養大。 雖然我們的房子已老舊，但父母親比較重視我們的學業。賣糕點的收入，除了用在每天家庭開銷，其他全部用來繳我們的學費。因此，奶奶留下來的房子如今變得老舊一點都不奇怪，因為快要20年沒有整修過。 我高中畢業後，試著到都市找工作，目的是要減輕父母親的負擔。高中我主修管理會計，結果我無法成功就業，因為公司只請大學畢業的人才。後來，我在一家蝦子工廠當鐘點工人。 我的工作是剝蝦，薪資也不固定，要看我剝蝦的速度。有時候尖銳的蝦殼刮到我大拇指，雖然已用布包起來，還是會被刮到。每天我能剝上千隻蝦殼。疲累、汗水以及被蝦殼刺到手，讓我每天都感到刺痛。事實上我得到的工資只夠繳房租與我每日生活。而我仍想幫父母整修我們的房子。 在蝦子工廠做一個月後，我決定找更好的工作，成為移工。雖然剛開始父母反對，但看見我們的房子已經不適宜居住，一下雨天花板就會開始漏水。我說服父母，直到他們准許。我看到兩個弟妹還需要學費，讓我意念更強。我想讓弟弟念書念到大學，我不希望他們跟我一樣，在自己國家找不到工作。 「女兒，不要忘了祈禱。」父母交代我。這就是我一直遵從的教導。 「好。」我簡單地回答他們。好像有東西卡住我的喉嚨，我想跟他們講更多告別的話，但那些話都在喉頭鎖住了。 「姊姊，如果到了台灣，要幫我買新包包與新鞋子喔！」當我跟我們家老么維拉告別要去台灣賺錢時，她跟我撒嬌。維拉仍然年幼，無法理解她姊姊是以所有決心和屈服的心態去台灣賺錢。希望在台灣，我能容易地賺到錢。而我弟弟，我大弟弟，已經能理解我在異鄉賺錢的風險，他只有抱住我，忍著他的眼淚，以他的小嘴祈禱，希望我在台灣會很好。 「等我長大了，我不會讓姊姊離開我們。」弟弟對我說，他的眼角開始泛淚水。 「好，我記住你的諾言。答應姊姊，你會好好讀書，要拿到最高分且考上國立大學，這樣以後你就不難找到工作。」我回答弟弟，無法阻止眼淚落下。 「男孩子不要那麼容易掉眼淚！我把父母親和維拉交給你喔，弟弟。你是這個家唯一的男孩！你一定要照顧他們。」我對他說。 「好，姊姊。」弟弟是十幾歲的青少年，竟在我懷抱裡痛哭。 ***** 我被分派到台中，照顧一位八十四歲的阿嬤。阿嬤是糖尿病患者，她的腳因為疾病而骨頭彎掉。幸運的是，雖然要拿柺杖，阿嬤還是能自己走路。每天幫她洗澡、換尿布以及做早餐是我的責任，再來用輪椅推她去公園散步，這是我每天的工作。其實阿嬤人很好，個性也不錯，她時常逗我笑。但問題出在阿公，阿嬤的老公。雖然已經八十五歲了，還是很健康。 我們只有三個人住，我、阿嬤與阿公。他的小孩一個月來一次。阿嬤有六個小孩，三個女生以及三個男生。每個月都會來探望他們的父母，他們都對我很好，他們對我與其他家庭成員沒有差別待遇。我跟他們同桌吃飯，他們也與我聊天，雖然知道我才剛學中文不太會回答。 ***** 最初事件始於阿公，當我在廚房煮菜或清理二樓的時候，時常尾隨著我。剛開始他只有微笑，對我開玩笑，但自從在那裡上班滿三個月後，阿公開始對我不禮貌。如果我沒注意，他的手就摸我的腰、屁股甚至我的全身。我拒絕、抗議，和阿公說這樣是不對的。我連想都沒想到阿公反而開一個條件給我。原來在一年內，阿公已經幫阿嬤換了三次看護工，這是我從阿敦那裡得知的訊息，她是我帶阿嬤去公園散步時認識的印尼同鄉。 阿公的條件是每次他摸我，都會給我500元，我非常生氣。難怪這裡的看護工會做不下去。雖然我很需要工作，也很需要錢，但我不想賣掉我的尊嚴。 「我朋友的看護工，也是印尼人，有錢她就願意被摸。」阿公對我解釋。我開始明白了，可能他覺得每個印尼女生都願意像他朋友的看護一樣。 「對不起阿公，我只賺正當的錢。我在這裡照顧阿嬤，只要阿公明確的發薪資給我，就足夠了。」他沉默。然後轉移他失望的眼神。 為了賺更多的錢，少數的印尼人利用老人。結果每個印尼人都被影響到，雖然我敢肯定，很多人不會做不當的事。 經過爭論後，阿公仍不死心。他一樣偷偷的找機會摸我身體，我現在不再沉默，向仲介表明我想更換雇主，因為阿公時常對我毛手毛腳。 「阿嬤對妳如何？很好嗎？」翻譯人員問我。感覺他了解我所有的問題，可能因為我是他處理的第三個人了。 「對，阿嬤對我很好。」我坦白地回答。 「這樣的話，妳就不要理阿公，最主要的是妳阿嬤的事情。」他接著說。 「待會兒我會跟妳的雇主講，讓他告訴阿公。」翻譯人員勸我後我才有點安心。 但我已經決定了，如果狀況不變，沒有其他選擇，我只好通報外勞保護專線1955，申訴我受到的侮辱。我怎麼能忍讓阿公的行為？每當他那皺皺的手停在我的身上，都讓我感到噁心與恐懼。現在的我只能祈禱，期望老天爺保護我。 到了每個月的家庭聚餐，像往常一樣，阿嬤的小孩都到家裡。阿嬤的二女兒要我到房間裡，她好像從仲介那裡得知我對阿公的抱怨。 「阿公到底對妳做了什麼？」她很小聲的問我。然後我用很有限的中文加上肢體動作，全告訴太太。那中年婦女拍拍我的肩膀，抱了抱我。感覺她能了解我的感受，太太說她有像我一樣年紀的女兒，也可能因為這樣她很關心我，她一直代替阿公向我說對不起。 「阿公是不是只敢趁妳不在阿嬤身邊時才靠近妳？」太太問。 「對。」我回答。 「這樣的話，妳儘量不要遠離阿嬤。阿公一定不敢再這樣對妳了！如果妳覺得這樣無法做家事，那妳就不用做，只要照顧好阿嬤就好。」太太給我建議，我點點頭表示了解。 「拜託妳要忍耐！因為若又要換看護會很難，畢竟已經換了好幾次。」太太用充滿希望的眼神看我。如果當時我的中文能力強到能跟太太表達，我很想跟她說，我也很需要這份工作。前兩月工資被扣掉仲介費後，已經被我寄回給印尼家人。當維拉透過電話表示很開心收到包包跟新鞋子時，我很高興。我也要維拉、弟弟跟父母能開心，因為我將能整修我們的房子。但如果我選擇在這裡停住的話，我要往哪裡去闖我未來的命運。 當我聽到維拉那高興的聲音，我的意念越強烈，她當然也希望她的姊姊不要放棄。從現在起，我再也沒有離開阿嬤的身邊。像郵票一樣黏住信封。我就這樣對阿嬤，雖然在大熱天，我現在時常穿包住身體的衣服。當我要到廚房煮菜時，我也牽著阿嬤到廚房，叫她坐在飯桌的椅子上。我與她講話，勸她陪我煮菜，當我問她關於台灣菜的特色，阿嬤會很認真的回答，她不了解我帶著她的用意。因為阿公很怕阿嬤，雖然有時阿嬤會老人癡呆發作，到現在她也從來沒有叫過我的名字。她時常用她從小照顧的孫子名字叫我，雖然這樣，她的眼力與聽力能力都還很好。 早上我跟阿嬤時常在外面，阿嬤有幾位同年齡的朋友，喜歡在公園聚在一起聊天。其中一位是阿敦照顧的阿嬤，我們能花上幾個小時在公園榕樹下的椅子上聊天。呼吸從樹釋放出來的芬多精新鮮空氣，中午阿嬤睡完午覺後，我也時常帶阿嬤去走走。阿嬤在外面時都很開心，因為她的行動力有限，也沒有太大的空間可以讓她走動，而在外面她能走走見朋友，我也同樣有了擺脫阿公的好方法。 我沒有再做每週一次的二樓打掃，阿公也沒有叫我做了。偶而我看見阿公自己掃，但我也沒有幫他。我只待在阿嬤身旁，因為像太太說的，這就是我的主要工作，待在阿嬤身邊。 我跟阿嬤走得很近，我的台語也越來越流利。我們緊密地依靠彼此，我需要阿嬤的存在來保護我遠離阿公對我的非禮，而阿嬤需要我當她的聊天對象。由於我們經常黏在一起，因此當我離開阿嬤到洗手間，阿嬤就開始撒嬌，一直叫我，雖然已經跟她說我要去洗手間。 但我一點都不會抱怨阿嬤的驕寵，反而很感激她。因為有了阿嬤的存在，我能維持三年的工作環境。 … Continue reading “女人心裡的尖叫聲 Jeritan Hati Wanita”

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/5/25 / Azra Hasyim / Jeritan Hati Wanita / Indonesia 印尼 / FLP Taiwan 《女人心裡的尖叫聲》

任何人都無法選擇自己的父母。我們不能討價還價要求生在任何窮人家、有錢人家、種族、國家以及宗教信仰。但我們生在這世界後，最起碼還有幾件我們能做的事，那就是心存感激，因為他們的存在，而有了我們。
也因為這個理由，我從來沒有抱怨，雖然出生在貧困家庭中。我很幸福，雖然我家不富裕，但我們從來沒有缺乏家庭關愛，父母親給孩子滿滿親情。
我是三姐弟中的長女，大弟弟是還在念國中的帥哥，而么女今年是她上國小的第一年。父母親每天在市場賣糕點，每天清晨三點起床製作，在離我們家最近的市場販賣。他們攜手共進，父親騎車到市場，母親坐在後座拿著要販賣的糕點。他們就這樣把我們養大。
雖然我們的房子已老舊，但父母親比較重視我們的學業。賣糕點的收入，除了用在每天家庭開銷，其他全部用來繳我們的學費。因此，奶奶留下來的房子如今變得老舊一點都不奇怪，因為快要20年沒有整修過。
我高中畢業後，試著到都市找工作，目的是要減輕父母親的負擔。高中我主修管理會計，結果我無法成功就業，因為公司只請大學畢業的人才。後來，我在一家蝦子工廠當鐘點工人。
我的工作是剝蝦，薪資也不固定，要看我剝蝦的速度。有時候尖銳的蝦殼刮到我大拇指，雖然已用布包起來，還是會被刮到。每天我能剝上千隻蝦殼。疲累、汗水以及被蝦殼刺到手，讓我每天都感到刺痛。事實上我得到的工資只夠繳房租與我每日生活。而我仍想幫父母整修我們的房子。
在蝦子工廠做一個月後，我決定找更好的工作，成為移工。雖然剛開始父母反對，但看見我們的房子已經不適宜居住，一下雨天花板就會開始漏水。我說服父母，直到他們准許。我看到兩個弟妹還需要學費，讓我意念更強。我想讓弟弟念書念到大學，我不希望他們跟我一樣，在自己國家找不到工作。
「女兒，不要忘了祈禱。」父母交代我。這就是我一直遵從的教導。
「好。」我簡單地回答他們。好像有東西卡住我的喉嚨，我想跟他們講更多告別的話，但那些話都在喉頭鎖住了。
「姊姊，如果到了台灣，要幫我買新包包與新鞋子喔！」當我跟我們家老么維拉告別要去台灣賺錢時，她跟我撒嬌。維拉仍然年幼，無法理解她姊姊是以所有決心和屈服的心態去台灣賺錢。希望在台灣，我能容易地賺到錢。而我弟弟，我大弟弟，已經能理解我在異鄉賺錢的風險，他只有抱住我，忍著他的眼淚，以他的小嘴祈禱，希望我在台灣會很好。
「等我長大了，我不會讓姊姊離開我們。」弟弟對我說，他的眼角開始泛淚水。
「好，我記住你的諾言。答應姊姊，你會好好讀書，要拿到最高分且考上國立大學，這樣以後你就不難找到工作。」我回答弟弟，無法阻止眼淚落下。
「男孩子不要那麼容易掉眼淚！我把父母親和維拉交給你喔，弟弟。你是這個家唯一的男孩！你一定要照顧他們。」我對他說。
「好，姊姊。」弟弟是十幾歲的青少年，竟在我懷抱裡痛哭。
*****
我被分派到台中，照顧一位八十四歲的阿嬤。阿嬤是糖尿病患者，她的腳因為疾病而骨頭彎掉。幸運的是，雖然要拿柺杖，阿嬤還是能自己走路。每天幫她洗澡、換尿布以及做早餐是我的責任，再來用輪椅推她去公園散步，這是我每天的工作。其實阿嬤人很好，個性也不錯，她時常逗我笑。但問題出在阿公，阿嬤的老公。雖然已經八十五歲了，還是很健康。
我們只有三個人住，我、阿嬤與阿公。他的小孩一個月來一次。阿嬤有六個小孩，三個女生以及三個男生。每個月都會來探望他們的父母，他們都對我很好，他們對我與其他家庭成員沒有差別待遇。我跟他們同桌吃飯，他們也與我聊天，雖然知道我才剛學中文不太會回答。
*****
最初事件始於阿公，當我在廚房煮菜或清理二樓的時候，時常尾隨著我。剛開始他只有微笑，對我開玩笑，但自從在那裡上班滿三個月後，阿公開始對我不禮貌。如果我沒注意，他的手就摸我的腰、屁股甚至我的全身。我拒絕、抗議，和阿公說這樣是不對的。我連想都沒想到阿公反而開一個條件給我。原來在一年內，阿公已經幫阿嬤換了三次看護工，這是我從阿敦那裡得知的訊息，她是我帶阿嬤去公園散步時認識的印尼同鄉。
阿公的條件是每次他摸我，都會給我500元，我非常生氣。難怪這裡的看護工會做不下去。雖然我很需要工作，也很需要錢，但我不想賣掉我的尊嚴。
「我朋友的看護工，也是印尼人，有錢她就願意被摸。」阿公對我解釋。我開始明白了，可能他覺得每個印尼女生都願意像他朋友的看護一樣。
「對不起阿公，我只賺正當的錢。我在這裡照顧阿嬤，只要阿公明確的發薪資給我，就足夠了。」他沉默。然後轉移他失望的眼神。
為了賺更多的錢，少數的印尼人利用老人。結果每個印尼人都被影響到，雖然我敢肯定，很多人不會做不當的事。
經過爭論後，阿公仍不死心。他一樣偷偷的找機會摸我身體，我現在不再沉默，向仲介表明我想更換雇主，因為阿公時常對我毛手毛腳。
「阿嬤對妳如何？很好嗎？」翻譯人員問我。感覺他了解我所有的問題，可能因為我是他處理的第三個人了。
「對，阿嬤對我很好。」我坦白地回答。
「這樣的話，妳就不要理阿公，最主要的是妳阿嬤的事情。」他接著說。
「待會兒我會跟妳的雇主講，讓他告訴阿公。」翻譯人員勸我後我才有點安心。
但我已經決定了，如果狀況不變，沒有其他選擇，我只好通報外勞保護專線1955，申訴我受到的侮辱。我怎麼能忍讓阿公的行為？每當他那皺皺的手停在我的身上，都讓我感到噁心與恐懼。現在的我只能祈禱，期望老天爺保護我。
到了每個月的家庭聚餐，像往常一樣，阿嬤的小孩都到家裡。阿嬤的二女兒要我到房間裡，她好像從仲介那裡得知我對阿公的抱怨。
「阿公到底對妳做了什麼？」她很小聲的問我。然後我用很有限的中文加上肢體動作，全告訴太太。那中年婦女拍拍我的肩膀，抱了抱我。感覺她能了解我的感受，太太說她有像我一樣年紀的女兒，也可能因為這樣她很關心我，她一直代替阿公向我說對不起。
「阿公是不是只敢趁妳不在阿嬤身邊時才靠近妳？」太太問。
「對。」我回答。
「這樣的話，妳儘量不要遠離阿嬤。阿公一定不敢再這樣對妳了！如果妳覺得這樣無法做家事，那妳就不用做，只要照顧好阿嬤就好。」太太給我建議，我點點頭表示了解。
「拜託妳要忍耐！因為若又要換看護會很難，畢竟已經換了好幾次。」太太用充滿希望的眼神看我。如果當時我的中文能力強到能跟太太表達，我很想跟她說，我也很需要這份工作。前兩月工資被扣掉仲介費後，已經被我寄回給印尼家人。當維拉透過電話表示很開心收到包包跟新鞋子時，我很高興。我也要維拉、弟弟跟父母能開心，因為我將能整修我們的房子。但如果我選擇在這裡停住的話，我要往哪裡去闖我未來的命運。
當我聽到維拉那高興的聲音，我的意念越強烈，她當然也希望她的姊姊不要放棄。從現在起，我再也沒有離開阿嬤的身邊。像郵票一樣黏住信封。我就這樣對阿嬤，雖然在大熱天，我現在時常穿包住身體的衣服。當我要到廚房煮菜時，我也牽著阿嬤到廚房，叫她坐在飯桌的椅子上。我與她講話，勸她陪我煮菜，當我問她關於台灣菜的特色，阿嬤會很認真的回答，她不了解我帶著她的用意。因為阿公很怕阿嬤，雖然有時阿嬤會老人癡呆發作，到現在她也從來沒有叫過我的名字。她時常用她從小照顧的孫子名字叫我，雖然這樣，她的眼力與聽力能力都還很好。
早上我跟阿嬤時常在外面，阿嬤有幾位同年齡的朋友，喜歡在公園聚在一起聊天。其中一位是阿敦照顧的阿嬤，我們能花上幾個小時在公園榕樹下的椅子上聊天。呼吸從樹釋放出來的芬多精新鮮空氣，中午阿嬤睡完午覺後，我也時常帶阿嬤去走走。阿嬤在外面時都很開心，因為她的行動力有限，也沒有太大的空間可以讓她走動，而在外面她能走走見朋友，我也同樣有了擺脫阿公的好方法。
我沒有再做每週一次的二樓打掃，阿公也沒有叫我做了。偶而我看見阿公自己掃，但我也沒有幫他。我只待在阿嬤身旁，因為像太太說的，這就是我的主要工作，待在阿嬤身邊。
我跟阿嬤走得很近，我的台語也越來越流利。我們緊密地依靠彼此，我需要阿嬤的存在來保護我遠離阿公對我的非禮，而阿嬤需要我當她的聊天對象。由於我們經常黏在一起，因此當我離開阿嬤到洗手間，阿嬤就開始撒嬌，一直叫我，雖然已經跟她說我要去洗手間。
但我一點都不會抱怨阿嬤的驕寵，反而很感激她。因為有了阿嬤的存在，我能維持三年的工作環境。
阿公與我們也沒太大的差別，他也花大部分時間在外面。他終於不敢再對我非禮，去找其他願意被他摸的印尼女生，而那個人顯然不是我。不管到何時，我都不願意為了錢賭上我的尊嚴。我知道我賺錢是為了弟弟妹妹的學費，而用在學費的錢更不能是以不乾淨的方式賺來。
***
再四個月，我就要回印尼了，我用上班的錢來整修在印尼的房子。有一部分存起來要繳弟弟妹妹的學費。雇主要求我再次回來照顧阿嬤，但我決定要在自己國家創業。用一點點本錢，我希望能用上我以前學校學到的技術，讓自己走在成功的路上。
阿嬤就像我自己的奶奶，雖然要離開她讓我感到很難過，對我來說阿嬤不只是我照顧的病人，她也是我的朋友和恩人。我很感激能遇到充滿愛心的阿嬤。希望我回去後，阿嬤能找到比我更疼愛她的人。我也不斷地幫阿嬤祈禱能永遠健康。
這是我在台灣的人生故事，我要跟可能會遇到類似情況的同鄉分享。不要放棄，要想盡辦法避開，始終保持作為一個女人的尊嚴和自尊。

***

【2015 Pengumuman Nama Finalis】2015/5/25 / Azra Hasyim / Jeritan Hati Wanita / Indonesia 印尼 / FLP Taiwan

Jeritan Hati Wanita

Hal yang tidak akan pernah bisa dilakukan manusia manapun adalah memilih orang tua kita. Kita tidak akan pernah bisa menawar terlahir di keluarga miskin, kaya, suku, negara dan agama manapun. Namun setelah kita lahir di dunia ini, setidaknya ada beberapa hal yang bisa kita lakukan, yaitu bersyukur karena merekalah kita ada. Karena alasan itu pula, aku tidak pernah mengeluh meski terlahir dari keluarga yang serba kekurangan secara materi. Aku bahagia karena meski keluargaku tidak kaya materi, namun kami tidak pernah kekurangan kasih sayang. Ibu dan bapakku, mereka sangat kaya akan cinta untuk anak-anaknya.

Aku adalah anak pertama dari tiga bersaudara. Adik pertamaku dia adalah remaja tampan yang sekarang masih duduk di bangku Sekolah Menengah Pertama. Sementara si bungsu, tahun ini merupakan tahun pertamanya duduk di bangku Sekolah Dasar. Setiap harinya Ibu dan Bapak menjual kue jajanan pasar, bangun setiap pukul tiga dini hari untuk membuat semua kue. Kemudian menjajakannya di pasar terdekat dari rumah kami. Mereka saling bahu membahu. Bapak yang mengotel sepeda selama perjalanan ke pasar, sementara Ibu yang duduk di belakang dengan membawa kue yang akan dijual. Begitulah mereka membesarkan kami bertiga.

Meski rumah kami sudah reot, tapi Ibu dan Bapak lebih mementingkan pendidikan kami. Uang hasil penjualan itu, setelah diguanakan untuk biaya kehidupan sehari-hari, sepenuhnya hanya untuk biaya pendidikan kami. Tidak heran rumah warisan milik nenekku itu, kini sudah usang karena selama hampir dua puluh tahun tidak pernah diperbaiki.

Setelah aku lulus dari bangku Sekolah Menengah Atas. Aku mencoba mencari pekerjaan ke ibukota dengan tujuan bisa membantu meringankan beban Ibu dan Bapak. Aku yang waktu di bangku Sekolah mengambil jurusan management akuntansi, nyatanya tidak dapat berbuat apa-apa karena di perusahan-perusahan, mereka hanya menerima lulusan sarjana. Ahirnya aku pun bekerja menjadi buruh mingguan di pabrik udang.

Pekerjaanku adalah mengelupas cangkang udang dari dagingnya. Gajiku pun tidak tentu, tergantung secepat apa tanganku berhasil menguliti udang. Terkadang kulit udang yang tajam itu menggores kulit ibu jariku meski aku sudah membalutkan kain pada ibu jariku itu. Tiap harinya aku mampu mengelupas puluhan ribu kulit udang. Lelah, dan peluh yang bercucuran serta tangan yang perih karena luka sayatan kulit udang, yang sepanjang hari aku rasakan. Nayatanya, dari hasil kerjaku itu hanya cukup untuk membayar biaya kontrakan dan kebutuhanku sehari-hari saja. Sementara aku ingin membantu Ibu dan Bapak untuk memperbaiki rumah kami.

Baru bekerja di pabrik udang selama satu bulan, aku pun memutuskan ingin mencari pekerjaan yang lebih baik, dengan menjadi buruh migran. Meski awalnya Ibu dan Bapak menolak, namun melihat rumah yang kami tempati sudah tidak layak huni dan jika hujan tiba, atap rumah kami bocor di sana sini. Aku meyakinkan ibu dan bapak, hingga ahirnya merekapun memberiku izin. Serta melihat kedua adikku yang masih membutuhkan biaya pendidikanpun, yang membuat tekadku semakin kuat. Aku ingin adik-adikku melanjutkan pendidikannya sampai ke jenjang perguruan tinggi. Aku tidak ingin mereka seperti diriku yang kesusahan mencari pekerjaan di negeri sendiri.

“”Jangan pernah tinggalkan shalat, Nak!”” Pesan Ibu dan Bapak padaku. Itulah pedoman yang selalu aku jaga selalu.
“”Iya.”” Jawabku singkat pada mereka. Seperti ada sesuatu yang mengganjal di tenggorokanku. Aku ingin mengucapkan lebih banyak kata perpisahan pada mereka, namun semua kata-kata itu seperti terkunci di tenggorokanku.

“”Kakak, kalau sudah sampai di Taiwan, nanti belikan aku sepatu dan tas baru ya!”” Si bungsu, Vira. Merengek padaku ketika aku pamitan padanya ingin kerja ke Taiwan. Vira memang masih terlalu kecil untuk mengerti kakaknya ini berangkat kerja ke Taiwan dengan segenap tekad dan kepasrahan yang ada. Aku berharap semoga jalan rizkiku bisa aku dapat dengan mudah di Taiwan. Sementara Adi, adik pertamaku, dia sudah mengerti akan resiko yang akan aku jalani di negeri orang. Dia hanya memelukku dengan tangisnya yang sekuat tenaga dia tahan, dan dengan mulut mungilnya mendoakanku semoga aku baik-baik saja di Taiwan.

“”Kalau aku sudah besar nanti. Aku tidak akan membiarkan kakak bekerja jauh dari kami.”” Ucap Adi padaku. Sudut matanya mulai berair.

“”Baiklah, aku pegang janjimu, berjanjilah pada kakak. Kamu akan belajar dengan baik. Lulus dengan nilai tertinggi dan bisa masuk universitas negeri. Agar kelak kamu tidak susah mencari pekerjaan.”” Balasku pada Adi, aku semakin tidak bisa membendung air mataku.

“”Laki-laki jangan mudah menangis! Aku titipkan ibu, bapak dan Vira padamu, Adi. Kamu anak laki-laki satu-satunya di keluarga ini! Kamu harus bisa menjaga mereka!”” Pesanku padanya.

“”Iya, Kak.”” Adi, remaja belasan tahun itu ahirnya menangis sesenggukan di pelukanku.

***

Aku mendapatkan job menjaga seorang Nenek berusia delapan puluh empat tahun di daerah Taichung. Nenek punya penyakit kencing manis dan tulang kakinya sedikit bengkok karena penyakitnya itu. Namun beruntung, Nenek masih bisa berjalan meski dengan menggunakan tongkat berkaki empat. Setiap harinya tugasku adalah membantunya mandi, mengganti popok, kemudian membuatkan sarapan untuknya. Setelah itu pergi jalan-jalan ke taman dengan mengunakan kursi roda. Begitulah kegiatanku sehari-harinya. Sebenarnya Nenek sangat baik, sifatnya juga menyenangkan karena sering membuatku tertawa akan candanya. Namun justru kendala datang pada Kakek, suami Nenek yang aku jaga ini. Kakek meski sudah berumur delapan puluh lima tahun, namun dia masih sangat sehat.

Kami tinggal bertiga saja, aku Nenek dan Kakek. Anak-anak mereka hanya satu bulan sekali datang. Nenek punya enam anak, tiga perempuan, dan tiga lagi laki-laki. Setiap kali datang menjenguk orang tuanya, mereka semua baik padaku, aku bahkan tidak dibeda-bedakan dengan anggota keluarga lain. Makan satu meja bersama dan mereka sering menagajakku ngobrol meski aku yang masih belajar bahasa Mandarin sedikit kewalahan menjawabnya.

***

Awal kejadian yang tidak diharapkan itu adalah Kakek sering membuntutiku ketika aku sedang masak di dapur atau ketika aku pergi membersihkan ruang lantai dua. Awalnya dia hanya bercanda dengan senyum ramahnya. Tapi begitu menginjak tiga bulan aku kerja di tempat itu, Kakek mulai berani berbuat tidak senonoh padaku. Jika aku lengah, tangannya berani menggrayangi pinggang, pantatku, bahkan seluruh badan. Aku menolak, protes, dan mengajak Kakek bicara bahwa apa yang dia lakukan padaku tidak benar. Hanya saja Kakek justru memberiku sebuah tawaran yang tidak pernah aku bayangkan sebelumnya. Ternyata Kakek juga sudah tiga kali ini mengganti perawat untuk Nenek dalam satu tahun terahir. Aku mendapatkan informasi itu dari Atun, anak Indoneisa yang aku temui saat membawa Nenek jalan-jalan di taman.

Tawaran yang Kakek berikan adalah dia ingin membayar setiap sentuhannya seharga lima ratus dolar Taiwan. Aku benar-benar kesal dibuatnya. Dalam benakku pantas saja pembantu yang bekerja di sini semuanya memilih pindah. Meski memang aku sedang membutuhkan pekerjaan, juga aku sangat butuh uang tapi aku tidak mau menjual harga diriku sebagai wanita.

“”Ada orang Indonesia, pembantu rumah tangga milik temanku itu, dia mau dipegang-pegang asal dikasih uang.”” Kakek memberiku penjelasan, aku mulai paham sekarang. Mungkin dia merasa wanita Indonesia semua bisa berbuat seperti pembantu temannya itu.

“”Maaf, Kakek. Aku mau mencari uang yang halal. Aku di sini bekerja menjaga Nenek. Asalkan Kakek menggajiku dengan benar, itu sudah cukup buatku.”” Balasku pada Kakek. Dia hanya terdiam. Lalu memalingkan pandangan kecewanya padaku.

Karena prilaku segelintir orang Indonesia yang mau memanfaatkan kakek-kakek untuk meraup uang lebih. Ahirnya semua orang Indonesia kena imbasnya. Meski sejatinya aku yakin lebih banyak juga dari mereka tidak melakukan hal tidak terpuji seperti itu.

Setelah berdebatan itu, ternyata tidak membuat Kakek jera. Dia tetap saja curi-curi kesempatan untuk meraba seluruh badanku. Aku-pun kini tidak mau tinggal diam, aku melaporkan semua pada agency, bahwa aku ingin dipindahkan saja ke tempat lain karena Kakek sering berbuat tidak sopan padaku.

“”Bagaimana dengan Nenek, dia baikkan?”” tanya penerjemah padaku. Sepertinya dia paham masalahku dengan baik. Mungkin karena aku orang ke tiga yang dia tangani.

“”Iya, kalau Nenek dia sangat baik padaku.”” Jawabku jujur.

“”Kalau begitu jangan pedulikan Kakek, kamu kerja jaga Nenek. Yang terpenting adalah urusan Nenek.”” Tambahnya lagi.

“”Nanti aku bicara dengan majikanmu, suapaya dia bilang pada Kakek.”” Bujuk penerjemahku yang ahirnya membuatku merasa sedikit tenang.

Tapi, aku bertekad kalau keadaan tidak berubah, tidak ada pilihan selain mengadukan ke layanan perlindungan, 1955. Tentang pelecehan yang aku terima ini. Bagaimana aku bisa membiarkan saja perlakuan Kakek seperti itu? Setiap kali tangan keriputnya mendarat di bagian tubuhku membuatku jijik dan ketakutan. Yang aku bisa lakukan saat ini hanya berdoa, berserah diri pada Yang Kuasa memohon lindunganNya.

Ketika acara makan-makan bulanan seperti biasa anak-anak Nenek semua berkumpul. Anak perempuan Nenek nomor dua mengajakku biacara di ruangan tertutup. Sepertinya dia mendapatkan laporan dari agency akan pengaduanku tentang Kakek.

“”Emang, Kakek sering berbuat apa padamu?”” tanyanya dengan suara pelan. Lalu aku menceritakan semua yang aku alamai padanya dengan keterbatasan bahasa yang aku miliki. Aku sedikit menggunakan bahasa tubuh, dengan linangan air mata menjelaskan semua pada Nyonya. Wanita paruh baya itu menepuk-nepuk pundakku. Dia memelukku. Seperti dia bisa merasakan apa yang aku rasakan. Nyonya itu juga berkata bahwa aku seumuran dengan putrinya. Karena alasan itulah mungkin dia amat peduli padaku. Dia terus mengucapkan maaf atas nama Kakek.

“”Kakek berani mendekatimu saat kamu tidak bersama Nenekkan?”” tanya Nyonya.

“”Iya,”” jawabku.

“”Kalau begitu, kamu usahakan jangan jauh-jauh dari Nenek. Kakek pasti tidak akan berani berbuat seperti itu lagi! Kamu tidak perlu mengerjakan pekerjaan rumah jika itu sulit. Yang terpenting jaga baik- baik Nenek.”” Sarannya. Aku-pun mengangguk-ngangguk paham.
“”Tolong kamu bisa sabar ya! Kalau harus ganti perawat lagi akan sulit, karena sudah ganti beberapa kali.”” Nyonya menatapku dengan pandangan penuh harap. Sementara aku ujur saja, andai aku pintar bahasa Mandarin saat itu, andai aku bisa mengungkapkan semua pada Nyonya. Aku ingin berkata padanya, aku-pun sangat butuh pekerjaan ini. Gaji dua bulan pertamaku yang setelah dipotong biaya agency sudah aku kirimkan ke keluargaku di Indonesia. Aku begitu bahagia ketika Vira, adik bungsuku berbicara lewat telepon menyampaikan rasa senangnya karena telah dibelikan tas dan sepatu baru. Aku ingin Vira, Adi, Ibu dan Bapak juga merasa bahagia karena aku telah berhasil memperbaiki rumah kami. Namun jika aku memilih menyerah pada titik ini, harus ke mana lagi aku mengadukan nasibku.

Tekadku semakin kuat, mendengar celoteh riang Vira. Tentu dia ingin kakaknya ini tidak pantang menyerah. Mulai saat itu aku tidak pernah barang sejenak meninggalkan Nenek. Aku seperti perangko yang selalu menempel pada amplop. Begitulah aku pada Nenek. Aku-pun kini selalu memakai pakaian serba panjang meski di musim panas. Saat aku ingin memasak di dapur, aku papah Nenek ke dapur juga. Menyuruhnya duduk di kursi meja makan. Aku membujuknya dengan berbicara menemaniku memasak. Nenek begitu semangat ketika aku bertanya ini- itu tentang masakan khas Tawian. Dia tidak mengerti alasan sebenarnya kenapa aku ingin membawanya kemanapun aku pergi. Karena Kakek begitu takut dengan Nenek, meski Nenek kadang-kadang pikun, dan sampai saat ini-pun dia tidak pernah memanggilku dengan sebutan namaku. Nenek selalu memanggilku dengan panggilan nama cucu perempuannya yang sejak kecil dia rawat. Tapi meski begitu indra penglihatan dan pendengarannya masih begitu baik.

Pagi hari, aku dan nenek sering menghabiskan waktu kami di luar rumah. Nenek yang punya beberpa teman seusianya. Sering berkumpul di taman sekadar mengobrol. Salah satunya adalah nenek yang Atun jaga. Kami bisa menghabiskan waktu berjam-jam duduk di bangku taman di bawah rindangnya pohon beringin. Menghirup udara segar oksigen (o2), yang keluar dari pepohonan yang ada di taman. Pada siang hari setelah tidur siangpun aku biasa mengajak nenek jalan-jalan sore. Nenek begitu senang saat berada di luar rumah, karena kemampuan berjalannya yang terbatas memang tidak banyak ruang gerak untuknya. Sementara saat di luar rumah dia bisa berjalan-jalan dan bertemu teman-temannya. Begitu juga denganku yang punya cara jitu menghindar dari Kakek.

Jadwal seminggu sekali membersihkan ruangan lantai dua tidak lagi aku kerjakan. Kakek juga tidak pernah menyuruhku membersihkannya. Sesekali aku melihat Kakek membersihkannya sendiri, tapi aku tetap diam saja tidak membantunya. Aku hanya berada di sisi Nenek. Karena seperti kata nyonya inilah tugas utamaku, di samping Nenek.

Begitu dekatnya aku dan nenek hingga aku sekarang lancar berbahasa tayi. Hubungan saling membutuhkan di antara kita begitu kuat. Aku membutuhkan kehadiran nenek untuk melindungiku dari kejailan Kakek, dan Nenek yang membutuhkanku menjadi teman bicaranya. Saking seringnya kami bersama, hingga setiap kali aku tinggal barang sejenak untuk ke kamar mandi-pun Nenek dengan tingkah manjanya sudah memanggil-manggilku terus menerus. Meski aku sudah berpamitan padanya aku hendak ke kamar mandi.

Tapi sedikitpun aku tidak pernah mengeluh atas sifat manja nenek itu. Justru aku sangat berterima kasih padanya. Karena neneklah hampir tiga tahun sudah aku bisa bertahan dari situasi kerja seperti ini.

Tidak berbeda jauh dengan aku dan nenek, Kakek-pun sekarang lebih sering berada di luar rumah ke tempat teman-temannya. Dia ahirnya tidak lagi berani macam-macam padaku. Biarlah dia mencari wanita Indoneisa yang pernah dia ceritakan padaku yang mau dengan uangnya. Tapi yang jelas orang itu bukan aku. Sampai kapanpu aku tidak akan mempertaruhkan harga diriku demi uang. Aku sadar karena uang yang aku dapatkan ini, nantinya akan aku gunakan untuk pendidikan adik-adikku mana mungkin aku memberi pendidikan untuk mereka dengan hasil uang yang tidak halal.

***

Sekarang tepat empat bulan lagi kepulanganku ke Indonesia, hasil kerjaku selama ini sudah berhasil memperbaiki rumah kami di Indonesia. Dan sebagian tabungan yang masih aku simpan untuk pendidikan kedua adikku. Majikanku memintaku kembali merawat Nenek, namun aku bertekad akan memulai sebuah usaha di negeriku sendiri. Dengan sedikit modal yang aku punya ini, aku berharap dengan bekal ilmu yang pernah aku terima dari bangku sekolah dulu, bisa untukku meraih kesuksesan di kampung halamanku.

Meski berat meninggalkan Nenek yang sudah seperti Nenekku sendiri. Nenek bagiku bukan sekedar seorang pasien yang aku jaga. Tapi dia adalah sahabat sekaligus penolongku. Aku bersyukur telah dipertemukan dengan wanita penyayang seperti Nenek. Setelah kepulanganku nanti, aku harap penggantiku bisa lebih menyayangi nenek lebih dari sayangku padanya. Tidak henti aku mendoakan agar nenek diberikan kesehatan selalu.

Inilah kisah perjalananku di Taiwan, aku ingin berbagi pada semua teman-teman yang mungkin mengalami nasib serupa denganku. Jangan pantang menyerah dan berusahalah menghindarinya. Serta jagalah selalu martabat dan harga diri kita sebagi wanita.
Tamat.

太陽的夢 Mimpi Mentari

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/4/16 / Tari Sasha / Mimpi Mentari / Indonesia 印尼 / tidak ada 《太陽的夢》 已經三天了，我做了同樣的夢。我無法熟睡，而且悶熱不堪，全身都被汗水濕透。我的喉嚨乾渴同時頭痛欲裂，身體失去了它休息的權利。我花了半分鐘來恢復意識，想一下這到底怎麼回事。 我希望我的夢能儘快從腦海裡消失，讓我相信它只是紛亂如麻、讓人想逃開的夢一場。 我起身下床，打開窗簾，溫暖的陽光照了進來。「太陽」迎接黎明的曙光，那就是我的名字。但我不是太陽系的中心，只是陽光悲傷的普照。我的光，隨著日漸萎縮的身體越來越暗淡。不知為何像被拴進封閉的玻璃裡，隨白晝分秒推移。 我想回家。 深深的，我嘆了一口氣，這三天我就像一個輸掉戰場的士兵，我照顧的病人不讓我閉上眼睛。她埋怨地對我撒嬌，要求被同情，而我的義務是把對她的愛，刻劃在她如白色畫布似的心上。用一顆太陽的真心，來自海洋那一端的僕人，全心全意地看顧她。 微微的風吹打在玻璃窗上，冬天差不多過了，沒多久福爾摩沙將迎來主宰全台的濕熱夏天。這都市曾寫下很多故事，在商場、廣告看板、以及層疊的路標背後，台灣這個舞台將見證我的存在。輪到我上演它的戲劇。一名奴僕的故事，樸素的佣人。 如果可以，我願告訴你我的過去，我是一個舞者，父親是舞蹈高手。每當暮色悄悄進入地平線的懷抱，我們腳下的舞步能震撼大地，跟著歌聲與敲響的鼓聲、銅鑼、木琴踏上大地，所有樂器聲迴盪在潛意識中。橙色太陽是我們明亮的聚光燈，在大自然的舞台上，我們表演完美的舞步。在逝去的世界，我們的傳統舞成了靈魂。 「火、風、水、大地……」父親解釋著傳統舞的概念。 「父親，什麼是grama（爪哇語）？」 「你靈魂的火，孩子。舞動我身體與靈魂的火，跟舞蹈結合的火。你甚至沒發現其實你就是那舞蹈。」 到現在我還是不明白父親的話。但那時候，他只是讓我疑惑地笑了笑。直到我現在站在這裡，在公寓的透明窗前，面對這台中市。我還在問，什麼是grama？火靈？什麼靈？我已經不是扭動身軀，或披著長圍巾揮來揮去的舞者。我現在是僕人，天真的小老百姓因為相信了風的傳說，風吹來也會吹走，沒經過邀請，暴風不會到來。這是我所了解的風的哲學，善有善報，不可能會得到惡報。 在這裡燃燒我的精神之火，當聽話的僕人，被困在厚厚的玻璃裡，我的汗水滴下來，沒有任何抱怨。我靠近躺在床上孱弱的阿嬤，與她意義不明的喃喃自語，不知她的感受如何，無奈地躺著二十多年。當我碰她皺皺的皮膚，只有她的眼睛說話。無論是關於她害怕死後的路，或活著像死人一樣。 一封簡訊寄到我老舊的手機，是我的父親。 「女兒，母親狀況好多了，你好好照顧自己。風把帶你走，是我願意放掉的清風。沒有烈性，只有好脾氣以及充滿愛心。這就是人類活著的意義。無論你腳踏在地球哪個角落，你必須以此行事。」父親簡訊內容寫著。 母親狀況變好的消息讓我嘴角泛起微笑，就像水一樣澆灌在我乾涸的身上。謝謝老天爺給了母親繼續活下去的機會。 我如往常日復一日照顧體弱無力的阿嬤一樣過著今日的生活，我想像我正在照顧的是自己的母親，用滿滿的愛奉獻自己。為了母親，我忘掉我的大夢。只有偶而會出現成為舞者的夢境，聽見樂器加麥蘭的聲音。我將會存錢給母親，為了她的康復。 當月亮莊嚴地掛在天上的寶座，我試著閉上眼睛，阿嬤已經進入夢鄉。我也想跟她一樣，懷著夢想入睡，把一切塵世疲累都忘掉。如果傳統舞蹈的音樂響起，我會揮動我的披肩，溫柔擺動手足地起舞。 「太陽……太陽……」沙啞的聲音明顯地在叫我。我微微睜開雙眼，試圖尋找聲音來源。但我突然睜大眼睛。阿嬤正站在我的床前，我看看她的床，她不在那裡，我沒有看錯。她臉色陰沉，剛剛是她叫我的名字嗎？ 「阿嬤……」我喚她。坦白說，這情況讓我害怕。我只聽見拖著的腳步聲靠近我，癱瘓的雙腿一步一步靠近。我轉頭，被子掉在地上。 「太陽。」他又再次招喚。 阿嬤消瘦的臉龐低下來，直到我感覺到她的呼吸。我想再次閉上眼睛，但無法，反而我的身體僵硬不聽使喚。 「不要離開我……不要離開我……」皺紋的手摸著我的肩膀。 「阿嬤，放開我。」 「我求你留在這裡。」 「放開我！」 「留下來。」她的手越抓越緊，我感覺我的肩膀被搖晃。 「阿嬤，放開！」 「她已經走了，她已經走了，回去也沒有用了。」她在左耳大喊。 「阿嬤！」 響亮的敲門聲，後來門被一腳踹開。我認識那個高大的身影，林義廷。他打開了燈，並斥喝我。 「太陽，妳怎麼了？」 他匆匆走近阿嬤的床查看，阿嬤還在床上熟睡。 「對不起。」 「你又做夢？」他厲聲問道。 「怎？」我不明白他想說什麼。 「已經一連幾天我聽到你在說夢話，剛剛是最大聲的。到底發生了什麼事？難道你不知道我還要上班嗎？」 我瞄了下時鐘，顯示著剛好凌晨三點鐘。 「對不起，我去洗手間。」 我從床上爬起來，看見我的雇主還愣在他打呼的媽媽旁邊。雖然穿著衣服，我用水淋了全身。這水讓我感覺舒緩，像我父母親天生的愛。那從來不會辱罵、吆喝或對我粗暴的雙親，就像沉靜的水，他們教導我「踏在土地上茁壯成長，並不斷地挑戰太陽；真正的愛，是良知的愛。」 黎明掛起烏雲，空氣冷如雲裡霧裡。雨滴輕輕打在地上，細微的振動，把我從發呆中叫醒。是父親打電話來。 「女兒。」 … Continue reading “太陽的夢 Mimpi Mentari”

【2015年印尼文入圍佳作欣賞】2015/4/16 / Tari Sasha / Mimpi Mentari / Indonesia 印尼 / tidak ada 《太陽的夢》

已經三天了，我做了同樣的夢。我無法熟睡，而且悶熱不堪，全身都被汗水濕透。我的喉嚨乾渴同時頭痛欲裂，身體失去了它休息的權利。我花了半分鐘來恢復意識，想一下這到底怎麼回事。
我希望我的夢能儘快從腦海裡消失，讓我相信它只是紛亂如麻、讓人想逃開的夢一場。
我起身下床，打開窗簾，溫暖的陽光照了進來。「太陽」迎接黎明的曙光，那就是我的名字。但我不是太陽系的中心，只是陽光悲傷的普照。我的光，隨著日漸萎縮的身體越來越暗淡。不知為何像被拴進封閉的玻璃裡，隨白晝分秒推移。
我想回家。
深深的，我嘆了一口氣，這三天我就像一個輸掉戰場的士兵，我照顧的病人不讓我閉上眼睛。她埋怨地對我撒嬌，要求被同情，而我的義務是把對她的愛，刻劃在她如白色畫布似的心上。用一顆太陽的真心，來自海洋那一端的僕人，全心全意地看顧她。
微微的風吹打在玻璃窗上，冬天差不多過了，沒多久福爾摩沙將迎來主宰全台的濕熱夏天。這都市曾寫下很多故事，在商場、廣告看板、以及層疊的路標背後，台灣這個舞台將見證我的存在。輪到我上演它的戲劇。一名奴僕的故事，樸素的佣人。
如果可以，我願告訴你我的過去，我是一個舞者，父親是舞蹈高手。每當暮色悄悄進入地平線的懷抱，我們腳下的舞步能震撼大地，跟著歌聲與敲響的鼓聲、銅鑼、木琴踏上大地，所有樂器聲迴盪在潛意識中。橙色太陽是我們明亮的聚光燈，在大自然的舞台上，我們表演完美的舞步。在逝去的世界，我們的傳統舞成了靈魂。
「火、風、水、大地……」父親解釋著傳統舞的概念。
「父親，什麼是grama（爪哇語）？」
「你靈魂的火，孩子。舞動我身體與靈魂的火，跟舞蹈結合的火。你甚至沒發現其實你就是那舞蹈。」
到現在我還是不明白父親的話。但那時候，他只是讓我疑惑地笑了笑。直到我現在站在這裡，在公寓的透明窗前，面對這台中市。我還在問，什麼是grama？火靈？什麼靈？我已經不是扭動身軀，或披著長圍巾揮來揮去的舞者。我現在是僕人，天真的小老百姓因為相信了風的傳說，風吹來也會吹走，沒經過邀請，暴風不會到來。這是我所了解的風的哲學，善有善報，不可能會得到惡報。
在這裡燃燒我的精神之火，當聽話的僕人，被困在厚厚的玻璃裡，我的汗水滴下來，沒有任何抱怨。我靠近躺在床上孱弱的阿嬤，與她意義不明的喃喃自語，不知她的感受如何，無奈地躺著二十多年。當我碰她皺皺的皮膚，只有她的眼睛說話。無論是關於她害怕死後的路，或活著像死人一樣。
一封簡訊寄到我老舊的手機，是我的父親。
「女兒，母親狀況好多了，你好好照顧自己。風把帶你走，是我願意放掉的清風。沒有烈性，只有好脾氣以及充滿愛心。這就是人類活著的意義。無論你腳踏在地球哪個角落，你必須以此行事。」父親簡訊內容寫著。
母親狀況變好的消息讓我嘴角泛起微笑，就像水一樣澆灌在我乾涸的身上。謝謝老天爺給了母親繼續活下去的機會。
我如往常日復一日照顧體弱無力的阿嬤一樣過著今日的生活，我想像我正在照顧的是自己的母親，用滿滿的愛奉獻自己。為了母親，我忘掉我的大夢。只有偶而會出現成為舞者的夢境，聽見樂器加麥蘭的聲音。我將會存錢給母親，為了她的康復。
當月亮莊嚴地掛在天上的寶座，我試著閉上眼睛，阿嬤已經進入夢鄉。我也想跟她一樣，懷著夢想入睡，把一切塵世疲累都忘掉。如果傳統舞蹈的音樂響起，我會揮動我的披肩，溫柔擺動手足地起舞。
「太陽……太陽……」沙啞的聲音明顯地在叫我。我微微睜開雙眼，試圖尋找聲音來源。但我突然睜大眼睛。阿嬤正站在我的床前，我看看她的床，她不在那裡，我沒有看錯。她臉色陰沉，剛剛是她叫我的名字嗎？
「阿嬤……」我喚她。坦白說，這情況讓我害怕。我只聽見拖著的腳步聲靠近我，癱瘓的雙腿一步一步靠近。我轉頭，被子掉在地上。
「太陽。」他又再次招喚。
阿嬤消瘦的臉龐低下來，直到我感覺到她的呼吸。我想再次閉上眼睛，但無法，反而我的身體僵硬不聽使喚。
「不要離開我……不要離開我……」皺紋的手摸著我的肩膀。
「阿嬤，放開我。」
「我求你留在這裡。」
「放開我！」
「留下來。」她的手越抓越緊，我感覺我的肩膀被搖晃。
「阿嬤，放開！」
「她已經走了，她已經走了，回去也沒有用了。」她在左耳大喊。
「阿嬤！」
響亮的敲門聲，後來門被一腳踹開。我認識那個高大的身影，林義廷。他打開了燈，並斥喝我。
「太陽，妳怎麼了？」
他匆匆走近阿嬤的床查看，阿嬤還在床上熟睡。
「對不起。」
「你又做夢？」他厲聲問道。
「怎？」我不明白他想說什麼。
「已經一連幾天我聽到你在說夢話，剛剛是最大聲的。到底發生了什麼事？難道你不知道我還要上班嗎？」
我瞄了下時鐘，顯示著剛好凌晨三點鐘。
「對不起，我去洗手間。」
我從床上爬起來，看見我的雇主還愣在他打呼的媽媽旁邊。雖然穿著衣服，我用水淋了全身。這水讓我感覺舒緩，像我父母親天生的愛。那從來不會辱罵、吆喝或對我粗暴的雙親，就像沉靜的水，他們教導我「踏在土地上茁壯成長，並不斷地挑戰太陽；真正的愛，是良知的愛。」
黎明掛起烏雲，空氣冷如雲裡霧裡。雨滴輕輕打在地上，細微的振動，把我從發呆中叫醒。是父親打電話來。
「女兒。」
「是，父親。」
「你母親……女兒啊……」
「怎麼了？父親？」
「你母親已經去真主身邊了，女兒。」
我聽到他難過的聲音與強忍住的痛苦，為了通知我那已經熄滅了的生命。我的身體跌坐在地板上，膝蓋癱軟。我的靈魂躍起，和著淚水，繼續在清晨的雨中跳舞。當母親離開的那一刻，我在一個最寂寞的的地方吶喊，那一處叫做心的地方。
台灣，2015/4/15

 ***

【2015 Pengumuman Nama Finalis】2015/4/16 / Tari Sasha / Mimpi Mentari / Indonesia 印尼 / tidak ada

Sudah tiga hari aku dikejutkan oleh mimpi yang sama. Tidurku gagal lelap, malahan pengap. Keringat membasahi badan. Tenggorokanku kering kerontang dan kepalaku perih bukan kepalang. Tubuhku kehilangan haknya untuk istirahat. Butuh setengah menit untuk memulihkan kesadaran dan untuk memikirkan makna apa gerangan? Aku berharap mimpiku segera kabur dari ingatan, hanya bunga tidur yang mengganggu ketenanganku dengan jutaan bimbang.
Aku bangun dari ranjang dan segera membuka gorden. Serentak cahaya hangat menyinariku. Matahari fajar menyapa Mentari. Itu namaku. Namun, aku bukanlah pusat tata surya. Hanya Mentari yang bersinar lara. Kian hari sinarku yang kian redup seiring raga yang kian susut. Dalam palang tertutup kaca aku meradang, entah apa gerangan tapi kian detik merayap siang gulanaku maju menyerang. Aku rindu pulang.
Aku embuskan nafasku dalam-dalam. Tiga hari ini aku seperti serdadu kalah perang, pasien yang kujaga tak membiarkan mataku memejam. Dia merengek manja meminta iba, dan kewajibanku melukiskan kasih pada kanvas hatinya yang berwarna putih. Kasih tulus seorang Mentari, seorang abdi yang datang dari seberang lautan, untuk merawatnya, menjaganya dengan segenap raga dan jiwa.
Semilir angin menabrak kaca jendela. Musim dingin nyaris tersingkir, berganti udara lembab menyongsong musim panas yang sebentar lagi menguasai jagat Formosa yang berbau dupa. Kota ini menorehkan sejuta cerita, di balik tumpang tindih pelbagai papan pengenal pusat perbelanjaan, iklan, dan penunjuk jalan yang menjadi saksi keberadaanku di atas panggung drama Formosa. Yang kini tengah kumainkan babak demi babaknya. Drama kehidupan dari lakon menjadi batur, menjadi sahaya tetapi bersahaja.
Jika aku boleh bercerita tentang secuil masa laluku, aku adalah seorang penari. Bapak adalah seorang begawan tari. Biasanya kala senja merangkak ke pelukan cakrawala, lumaksana kaki kami mengguncang bawana, memijakinya menuruti alur gending yang berdentang, semua gema gong, gambang, saron, dan bonang berkumandang dalam alam bawah sadar. Rona jingga surya seperti sorotan lampu panggung yang terang. Di panggung alam itu kami pertontonkan mahadaya tari tak bercela. Tarian serimpi kami menjadi atma di atas bumi parastra.
“Grama, angin, toya, bumi,” sibak Bapak menjelaskan falsafah serimpi.
“Apa itu grama, Pak?”
“Api jiwamu, Nak. Yang menggerakkan jiwa ragaku sehingga menyatu dengan tarian itu. Bahkan, kamu tidak menyadari dirimulah tarian itu.”
Sampai sekarang aku tidak mengerti perkataan bapak. Namun waktu itu, beliau hanya tersenyum membiarkan aku didera bingung. Sampai aku berdiri di sini, di depan jendela bening apartemenku yang menghadap balai kota Taichung. Aku masih bertanya apa itu grama? Api semangat? Semangat apa? Aku sudah bukan penari yang meliuk, atau sampurku melambai. Aku abdi kini, kawulo alit yang naif lantaran percaya pada balasan sang bayu, semilir akan berbalik semilir, badai tak akan pernah datang tanpa diundang. Itulah filosofi angin yang kumengerti, kebaikan akan berbalas kebaikan, dan tak mungkin berbalas kejahatan.
Gramaku kukobarkan di sini, sebagai abdi yang bersimpuh pada dawuh, terpasung sendiri dibentengi kaca-kaca tebal, peluhku mengalir tanpa keluh. Aku dekati nenek yang terbaring lemah, dengan gumaman lebahnya yang mendengung tak bermakna. Entah apa yang dirasakannya, setelah dua puluh tahun terbaring tak berdaya. Hanya matanya yang bicara saat aku menyentuh kulit keriputnya. Bicara tentang hidup setelah mati yang kutakuti, atau hidup seperti mati yang dia jalani. Entah!.
Sebuah pesan masuk ke ponsel jadulku. Pesan dari bapakku.
“Nduk, ibu sudah membaik. Jaga dirimu baik-baik. Angin yang membawamu pergi adalah angin kesejukan yang tulus kurelakan. Tiada durja, hanya elok sifat dan penuh welas. Itu sejatinya hidup kita sebagai manusia. Di manapun bumi kau pijak di situlah kau harus menapak.” Demikian tulis bapak.
Kabar ibu sudah membaik menyunggingkan sebuah senyum di bibirku. Seperti toya yang tersiram di dalam ragaku yang kerontang. Terima kasih Tuhan atas penghidupan yang Kau tambahkan pada ibu yang tengah melawan lara.
Aku lewati hari ini seperti biasa, dengan segala rutinitas merawat sang renta yang tak berdaya. Aku bayangkan kini kurawat ibu. Dengan segala welas asihku. Kuabdikan diriku. Untukmu ibu, kulupakan semua mimpi besarku. Menjadi penari hanya terlintas sesekali kala kumimpikan suara gamelan. Aku akan mengumpulkan keping-keping uang, untuk ibu, untuk kesembuhanmu.
Aku coba memejamkan mata, saat bulan bertengger anggun di singgasana langit, nenek telah terlelap dalam buaian mimpi. Aku pun ingin sama, berpelukan dengan mimpi, melupakan sejenak lelah duniawi. Andai gending-gending sinden berkumandang, aku akan mengibaskan sampurku dan ukel serta kenser gemulai kuliukkan.
Mentari … Mentari …
Suara serak itu jelas-jelas memanggilku. Awalnya sedikit kubuka mata mengintip dari mana panggilan itu berasal, tetapi sontak mataku terbelalak. Nenek tengah berdiri di depan ranjangku. Aku tengok ranjangnya, dia tidak ada di sana. Pandanganku tidak keliru. Wajahnya muram. Diakah yang menyebut namaku barusan?
“Nek …. “ Sapaku menggantung. Jujur keadaan ini membuatku takut.
Yang kedengaran cuma langkah disaruk mendekatiku. Kaki-kaki lumpuh itu maju senti demi senti mendekatiku. Aku alihkan wajah dan selimutku menghampar di bawah.
“Mentari.” Panggilnya lagi.
Wajah tirus nenek merendah hingga kurasakan dengus napasnya. Aku pejamkan mata kembali, tetapi tak bisa. Bahkan tubuhku kini lumpuh dan kaku.
“Jangan tinggalkan aku. Jangan tinggalkan aku.”
Tangan keriputnya meraba bahuku.
“Lepaskan aku, Nek.”
“Kumohon tetaplah di sini.”
“Lepaskan aku!”
“Tetaplah di sini.” Cengkeraman tangannya mengerat, kurasakan bahuku diguncang.
“Lepas, Nek!”
“Dia telah pergi, dia telah pergi. Percuma kembali,” teriaknya di telinga kiri.
“NEK!”
Suara ketukan pintu terdengar keras. Kemudian menggebrak terbuka. Aku tahu itu, sosok tinggi itu Lin Yi Ting. Dia menyalakan lampu dan membentakku.
“Mentari kamu kenapa?”
Buru-buru dia menyambangi kasur nenek, dan wanita tua itu masih lelap melena.
“Maafkan aku.”
“Kamu mimpi lagi?” sanggahnya.
“Lagi?” balasku tak mengerti.
“Sudah beberapa hari ini kudengar igauanmu. Tapi tadi yang paling kencang. Ada apa sebenarnya? Tidak tahukah kamu kalau aku masih bekerja?”
Aku lirik jam dinding menunjukkan pukul tiga pagi.
“Maafkan aku. Aku ingin ke kamar mandi.”
Aku beranjak dari kasur. Kulihat majikanku masih termangu memandang ibunya yang mendengkur. Kuguyur badanku dengan air walau pakaian masih lengkap kukenakan. Air ini menenangkan, laksana kasih paramita kedua orang tuaku. Mereka yang tak pernah memaki, membentak, atau mengasariku. Seperti air yang tenang dan dalam mereka mengajariku menapaki bumi, tumbuh dan terus kuat menantang matahari. Ra-rasa ingsun handusilih..
Fajar itu mendung menggelayut. Dingin seperti berkabut. Titik-titik hujan menabrak tanah dengan lembut. Sebuah getaran halus membangunkanku dari lamunan. Bapak menelepon.
“Nduk.”
“Iya, Pak.”
“Ibumu, Nduk?”
“Kenapa Ibu, Pak?”
“Ibumu telah menghadap Gusti Allah, Nduk.”
Aku dengar suaranya melirih. Betapa kuatnya dia menahan detas kepedihan agar tak membuas. Hanya untuk mengabarkan pijar kehidupan yang telah padam.
Tubuhku merosot ke lantai dan bersimpuh luluh. Atmaku terlonjak menari dengan air mata berderai. Terus menari di bawah guyuran hujan pagi. Waktu ketika ibu benar-benar pergi. Batinku menjerit di tempat paling sunyi bernama hati.

Taiwan, 15 April 2015
Catatan:
1. Batur: pembantu
2. Lumaksana: gerakan langkah kaki maju mundur dalam menari
3. Bawana : bumi, dunia
4. Gending: lagu yang nyanyikan diiringi gamelan
5. Atma : jiwa, ruh
6. Parastra : mati
7. Grama : api
8. Toya : air
9. Sampur: selendang panjang yang digunakan penari dalam menari
10. Kawulo alit: rakyat kecil
11. Dawuh: perintah
12. Nduk: panggilan pada anak gadis Jawa
13. Durja: jahat
14. Welas asih: belas kasih, iba
15. Sinden: penyanyi yang menyanyi lagu berbahasa Jawa diiringi suara gamelan
16. Ukel: gerakan tangan dalam menari Diana pergelangan tangan memutar ke arah dalam berlawanan dengan jarum jam, jari tengah bertemu dengan jempol
17. Kenser : gerakan kaki dalam menari, berpindah posisi menggeserkan telapak kaki secara bersamaan
18. Paramita : sempurna
19. Ra-rasa ingsun handusilih : rasa cinta sejati muncul dari cinta kasih nurani

外籍勞工的故事 Kwentong OFW

 2014 Preliminary 菲律賓文初選  📜 外籍勞工的故事 Kwentong OFW 👤 Eddie G. Vanguardia “Tatay, kamusta na po kayo dyan? Sana lagi po kayong mag-iingat at wag nyo po pababayaan ang sarili nyo. Ayos naman po kami nina nanay at Alvin. Grade 6 na po ako sa pasukan at si Alvin naman po ay grade I na. Miss na … Continue reading “外籍勞工的故事 Kwentong OFW”

 2014 Preliminary 菲律賓文初選 

📜 外籍勞工的故事 Kwentong OFW

👤 Eddie G. Vanguardia

“Tatay, kamusta na po kayo dyan? Sana lagi po kayong mag-iingat at wag nyo po pababayaan ang sarili nyo. Ayos naman po kami nina nanay at Alvin. Grade 6 na po ako sa pasukan at si Alvin naman po ay grade I na. Miss na miss ka na namin tay.” Sulat ng aking anak na panganay na halos paulit-ulit kong binabasa. Na halos hindi ko mapigil ang pagpatak ng aking luha sa tuwing ito ay aking bubuklatin. Ito ang huling sulat nya na aking natanggap.

Kamusta na kaya ang mga anak ko ngayun? Asan n kaya sila? Ano na kaya ang kanilang ginagawa? Kung hindi ako nagkakamali 38 anyos na ang aking si Mila ngayun, ang panganay kong anak at 33 naman si bunso.

Maibahagi ko lng sa inyo kung bakit kami nagkalayo….. tawagin nyo na lang akong Tata Kanor tubong Quezon isang dating nakipagsapalaran sa ibang bansa. Taong 1984 nang nagbakasakali akong mangibang bayan at sinuwerteng mapadpad sa Saudi. Nang mga panahong iyon sulat lamang ng aking anak ang tangi kong komunikasyon sa kanila. Na paminsan-minsan ay sinisingitan din nman ng aking asawa ng kanyang maikling liham na pangangamusta sa akin. Halos naka limang taon din ako sa abroad, tiniis ko ang hirap, pagod, init, puyat, at pangungulila sa aking pamilya. Sinikap kong padalhan sila ng panggastos buwan-buwan, bukod pa ang aking padala tuwing may okasyon. Lalo na kung sasapit ang araw ng pasko at ang kaarawan ng aking mahal na asawa na si Benilda. Pinilit kong huwag makalimot sa mga binitawan kong pangako sa aking pamilya.

Sa pang-apat na taon ko sa saudi, ay wala na akong natanggap na sulat mula sa aking anak at asawa. Kaya’t sa tuwing ako’y liliham sa kanila ay wala akong natatanggap na tugon. Diretso pa din ang aking pagpapadala ng pera buwan-buwan. Dahil noong mga panahong iyon ay wala pang telepono o cell phone upang sila’y aking matawagan. Kaya’t sa aking pag-aalala, sa 8 buwang lumipas na wala akong natanggap na liham mula sa aking anak, nagdesisyon na akong magbakasyon muna. Sobra na din ang pananabik ko sa aking pamilya, lalo na sa aking asawa. Araw-araw akong nag-iisip na baka ano na ang nagyari sa kanila. May mga gabi na hindi na talaga ako makatulog ng dahil sa pag-iisip sa kanila.

Hindi ko talaga malimutan ung sinabi ng aking asawa bago ako umalis at iyon ay aking pinanghawakan, “Daddy, (tawag nya sa akin) iyo lang ako, at akin ka lang habambuhay. Ingat ka doon ha, hihintayin ka nmin ng mga bata.” Hindi ko mapigilan ang mapangiti sa tuwing iyon ay aking naiisip. Mas lalo akong naiinip sa bawat oras na lumilipas, kaya’t dali-dali akong nagpaalam upang magbakasyon ng kahit isang buwan. Naisip ko sapat na siguro ang konting pera kong dala at tiyak namang may ipon ang aking mahal na asawa.

Gabi na ng ako’y dumating sa aming baryo, medyo madilim na.. palibhasa’y liblib ang aming lugar at malayo ng bahagya sa mga kapitbahay. Habang ako’y naglalakad pauwi sa amin, nasalubong ko ang isang halos bulok nang trisikel na may sakay sa loob na isang babae at isang lalaki na animo’y hindi na makapaghintay ng hotel.
Hindi ko iyon pinansin, nagmamadali na ako at medyo may kabigatan din nman ang dala ko. Pagpasok ko sa bahay laking gulat ko sa biglang pagyakap ng aking panganay na anak saba’y iyak ng malakas at ang bunso ko naman ay tahimik at ako ay kinikilala na tila natatakot. “Diyos ko!” aking nawika, “Ang papayat nyo, ano ang nangyari sa inyo? nasan ang nanay nyo?” Biglang sumagot ang bunso kong anak, umalis po, kaalis lng kasama ni Gaston, sakay ng trisikel. Nagdilim ang aking paningin, at bigla akong nakaramdam ng galit. “Sinong Gaston?” tanong ko kay Mila. Hindi agad siya nakasagot at bagkus ay umiyak pa ng malakas. At napansin ko ang kanyang mga braso na puro pasa at ang kanyang mga binti ay may mga galos. “Si Gaston po ang nakatira dito sa atin na katabi ni nanay sa pagtulog, lagi nya po akong tinatakot at sinasaktan kapag nagsasabi ako na magsusumbong sa inyo. Lahat ng pinapadala mo tay, siya ang kumukuha. Kung saan-saan sila pumupunta ni Nanay lalo n kapag gabi na. Takot na takot po kami ni Alvin, hindi n kmi nakapag-aral, pinatigil na kmi ni nanay. Dito lng daw kmi sa bahay at wag n wag daw lalabas.” Sa kwentong iyon ng aking anak, hindi ko mapigilan ang mahabag para sa knilang dalawa ni bunso at ang magalit ng todo sa aking asawa at sa lalaking iyon. “Anong oras sila kung umuwi?”, tanong ko kay Mila. “11 na po ng gabi.”, wika niya. Sa mga oras na iyon, walang ibang bagay sa aking isip kundi ang maghiganti sa panlolokong ginawa ng aking asawa. Nagtiis ako ng hirap sa ibang bansa, pagkatapos ito lang ang igaganti nya.” Ipinasya kong pakalmahin muna ang aking mga anak sa pamamagitan ng aking mga pasalubong sa kanila, hanggang sa sila’y makapagpahinga na.
Pasado alas diyes nang mghintay ako sa may labas ng bahay, nakatago ako sa likod ng puno ng mangga. Halos isang kahang sigarilyo ang aking naubos. Wala akong ibang nararamdaman ng mga oras na iyon kundi galit at ang plano kong paghihiganti.
Nang bigla ko namataan ang parating na trisikel, na sinisiguro kong sila ang sakay. Hinintay kong makaalis muna ang sasakyang naghatid sa kanila at bigla akong bumungad sa kanilang harapan hawak ang isang matalas na palakol. Para akong sinaniban ng masamang espiritu nang bgla ko silang palakulin na magkahawak pa ang mga kamay na mas lalong nag-udyok sa akin upang sila ay patayin. Oo, pinatay ko sila sa aking mga kamay, isang asawang manloloko at isang lalaking mapanira ng pamilya.
Pagkatapos ng sandaling iyon, tuliro ang isip ko at ewan ko ba kung bakit naglakad-lakad pa ako sa baryo na hawak ang palakol na may tutulo-tulo pang dugo. Ang hindi ko alam may nakakita pala sa akin ng gawin ko iyon dahil alam nilang magiging kaabang-abang daw ang tagpong iyon sapagkat batid nila ang aking pagdating.
Agad akong nahuli ng mga pulis at hinatulan akong mabilanggo ng pang habambuhay. Mula noon wala na akong naging balita sa aking mga anak magpahanggang ngayun. Tanging liham na lang ng aking panganay na anak na lagi kong binabasa at tangi kong ala-ala sa kanila.

Eto ako ngayun nagdurusa. Nagdurusa sa kasalanang hinding-hindi ko pinagsisihan, sapagkat para sa akin kung sakaling maulit muli ang pangyayaring iyon sa aking buhay, muli akong sisikil ng buhay.

Sana maging aral sa inyo ang kwento ng aking buhay. Sana kahit papaano ay tumimo sa inyong isipan ang isang pangyayari na pwede palang mangyari sa totoong buhay at hindi sa isang pelikula lamang o tele-serye. Sa mga may asawa na nakikipagsapalaran ang kanilang mga kabiyak sa ibang bansa, huwag nyo sanang tularan ang aking asawa. Huwag nyo sana siyang pamarisan. Igalang at irespeto sana ninyo ang paghihirap at sakripisyo na ginagawa ng inyong asawa. Mabuting halimbawa sana kayo ng isang mabuting asawa. – TATA KANOR

 2014 Preliminary 菲律賓文初選 

📜 外籍勞工的故事 Kwentong OFW

👤 Eddie G. Vanguardia

「爸爸，您那邊好嗎？請您多多保重。媽媽、阿爾文（Alvin）和我們這兒一切都好（一切平安）。開學後，我就要上六年級了，而阿爾文將讀小學一年級。爸，我們好想念您。」這是我大女兒寫的信，我一遍又一遍的看，每次翻閱時我都忍不住的流下眼淚。這也是我收到她寄來的最後一封信。

我的孩子們現在過得好嗎？他們目前在哪裡？他們在做什麼？如果我沒記錯，大女兒米拉（Mila）現在38歲，而老么阿爾文33歲。

我只是與你分享為什麼我們會分離。你們可以稱呼我為達達（伯父）卡諾。我來自菲律賓奎松市（Quezon），也曾經到國外打工。1984年我試著出國，到沙烏地阿拉伯碰碰運氣。那時，孩子寫的信是我們唯一的聯絡方法。偶爾我太太也會寫一小段信慰問我。在國外快五年的時間，我忍受艱辛疲勞、悶熱高溫、睡眠不足、以及思親之苦。我努力盡責，每個月寄生活費回家，尤其是當聖誕節來臨時，以及我親愛的妻子Benilda的生日。我盡量不忘記我給家人的承諾。

在沙烏地阿拉伯的第四個年頭，我就再也沒收到老婆和孩子們的來信了。雖然我寫了好幾封信寄回菲律賓，還是沒收到任何的回音。我每個月依然繼續準時寄錢給她們花用。那時還沒有電話或手機可用，我沒辦法聯繫他們。過了八個月，還是沒有收到孩子寫的信，我開始擔心，便決定請假回去。我超渴望我的家人，特別是我的老婆。我日夜想念他們，憂慮是否發生了什麼事，有天根本睡都睡不著，心裡十分掛念。

我一直忘不了老婆在我臨走時告訴我的話：「爹地（她總是這樣叫我），我永遠是你的；而你也是永遠我的。你好好保重，我和孩子們會等你回來。」每當我想起這些，都會忍不住地微笑。我覺得時間過得好慢，所以我趕緊請一個月的假。我心想，我帶的一點點錢應該還足夠，我親愛的老婆一定會有儲蓄的。

那天晚上，我抵達我們的村莊時，天色已黑。因為我們那個地方偏僻，又離鄰居有一段路。走在路上，我看見一輛破爛的三輪車，載一對熱情擁抱的男女。他們倆幾乎等不到旅館去。我因為趕路又帶著稍重的行李，就沒有加以理會。

我一進家門就嚇一大跳。我的大女兒抱著我大哭，而老么靜靜地望著我，害怕似還在慢慢地辨認我。「天呀！你們怎麼變得這麼瘦？發生什麼事？你媽媽在哪裡？」一個意想不到的回答，我的老么突然說：「她剛離開，和喀斯頓一起坐三輪車。」我的眼前突然一黑，我怒氣沖天。「誰是喀斯頓？」我問米拉。 她沒回答我，就放聲大哭。我那時注意到她手臂上的瘀青，還有腳上的傷痕。

「喀斯頓是住我們家、睡在媽媽旁邊的男人。他常常恐嚇我，還打我，如果我說要告訴你。你寄回來所有的錢和東西，都是被他拿走的。他和媽媽到處去玩，每晚都要出門。我和阿文都很害怕。我們沒有去上學了。媽媽叫我們輟學，待在家裡不要出門。」我聽了女兒講的話，真可憐我的孩子們，同時很氣恨我的妻子和那個野男人。「他們幾點回來？」 我問米拉 。「晚上11點。」她說。當時我頭腦裡只有報仇的意念，我的妻子給我戴綠帽。在國外我受盡了所有苦楚，然而她卻這樣回報我。我決定先安慰孩子們，拿出我帶回來的東西給他們，直到他們去休息。

十點鐘一過，我就在家門外等著，躲在一棵芒果樹背後。我抽了快一整盒的香菸，我沒時間去思考其他的事，我怒氣衝天，只不斷想著如何報復。突然，看見一輛三輪車漸漸靠近，必定是他們回來了。我等三輪車離開以後，便手持利斧，出現在他們面前。

我像是被惡鬼操縱，看見他們手牽手，更激怒了我，發狠地殺害了他們。是的，我確實用我的雙手，殺死了那個辜負我的妻子，以及那個毀了我的家庭的男人。

事件過後，我失了魂似的在那裡走來走去，我手裡握著血淋淋的斧頭，鮮血一滴一滴的流。當時我不知道有人目睹我所做的事，因為他們知道我已經回來了，一定會有好戲可看。

我立刻被警察逮捕，並且被判處無期徒刑（長期監禁）。從那時候起，我沒有孩子們的任何消息。我經常讀昔日大女兒寫給我的信，那是我唯一的紀念品，也是我對他們唯一的記憶。

現在我關在牢裡受苦，但我絕對不懊悔我所做的事。因為對我來說，如果事情再重來一遍，我還是一樣會殺人。

希望你們聽了我的故事之後，有所心得。希望你們記得這是個真實故事，一個不只是電影或電視連續劇上演的故事。那些有伴侶在國外打拚的人，希望你不要學我的妻子。請你們敬重你的另一半所承受的苦難與犧牲。希望你們做一個好配偶該有的榜樣。- 卡諾伯父