{"id":1281,"date":"2016-05-31T02:03:27","date_gmt":"2016-05-30T18:03:27","guid":{"rendered":"http:\/\/tlam.sea.taipei\/?p=1281"},"modified":"2016-05-31T02:03:27","modified_gmt":"2016-05-30T18:03:27","slug":"kata-kata","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/2016\/05\/31\/kata-kata\/","title":{"rendered":"\u8a71\u00a0KATA-KATA"},"content":{"rendered":"<p>\t\t\t\t<span class=\"_5mfr _47e3\"><img loading=\"lazy\" class=\"img\" src=\"https:\/\/www.facebook.com\/images\/emoji.php\/v9\/f1a\/1\/16\/1f1ee_1f1e9.png\" alt=\"\" width=\"16\" height=\"16\" \/><\/span>\u00a02016 Babak penyisihan \u5370\u5c3c\u6587\u521d\u9078\u00a0<span class=\"_5mfr _47e3\"><img loading=\"lazy\" class=\"img\" src=\"https:\/\/www.facebook.com\/images\/emoji.php\/v9\/f1a\/1\/16\/1f1ee_1f1e9.png\" alt=\"\" width=\"16\" height=\"16\" \/><\/span>\u00a0<!--more--><span id=\"more-935\"><\/span><span id=\"more-2082\"><\/span><\/p>\n<p><span data-sheets-value=\"{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:&quot;Ang kalamidad ay hindi natin alam kung kailan darating. Ito ay bigla na lang nangyayari hindi natin inaasahan. Kahit anong pag-iingat natin, sa araw-araw , kapag kalikasan na ang nagalit wala tayong magagawa kundi tanggapin ang kahihinatnan natin.\\n\\nSa Barangay San Andres may isang masaya pamilya . Hindi sila mayaman , hindi rin mahirap. Sa gabing iyon habang sila ay kumakain ng hapunan, sila ay masayang nagsasalo-salo at masayang nagkwentuhan. Pinag-usapan nila ang parating na kaarawan ni Liza.\\n\\nAraw ng linggo , ito ay araw na nagkakasama sina Anna , Liza at kanilang Mama at Papa para mamasyal. Ito ay kaarawan ni Liza kaya espesyal ang araw na ito.\\n\\nSi Anna ay 15 taon gulang. Nasa 3rd year High School na siya. Siya ay masayahin , matalino at masunurin bata. Siya ay panganay na anak nina Rowel at Maria. \\n\\nSi Liza ang pangalawang anak nila. Siya ay bibong bata at mahilig siya gumuhit. Siya ay 10 taon gulang pa lang. Masayahin bata at mahilig magkwento. \\n\\nSi Rowel at Maria ay 16 na taon ng kasal. Sila ay pareho nagtratrabaho. At masaya sila sa kanilang pagsasama. Iminulat din nila sa kanilang mga anak ang pagpapasalamat sa mga biyaya binigay sa kanila ng Maykapal.\\n\\nAng aga nila nagising noong araw ng Linggo para magsimba bago mamasyal at ipagdiwang ang kaarawan ni Liza.\\n\\nBago sila umalis ng bahay dahil espesyal ang araw na iyon, naghanda si Maria ng spaghetti at puto cheese na paborito ni Liza. At bago sila kumain ng almusal sila ay nagpasalamat sa Maykapal. \\n\\nPanginoon,\\n\\nInyo pong basbasan ang pagkain na ito ng Banal na Espiritu, na magbigay lakas sa amin katawan at salamat sa mga biyaya binibigay mo sa amin sa araw araw. At kami ay nagpapasalamat sa araw na ito na kami nagsasalo-salo ng iyong biyaya sa kaarawan ng aming mahal na anak na si Liza. Salamat sa paggabay mo sa amin sa araw araw. \\n\\n\\t\\t\\t\\t\\t\\t\\t\\tAmen.\\n\\nAt masaya sila nagsalo-salo ng kanilang almusal . Nasasabik na si Liza na makapunta sa Ocean Water World . \\n\\n\\u201cPapa pagkatapos natin kumain punta na po ba tayo sa Ocean Water World\\u201d ani ni Liza\\n\\n\\u201cLiza hindi , tayo ay magsisimba muna dahil araw ng linggo ngayon at magpasalamat tayo sa iyong kaarawan\\u201d wika ni Rowel.\\n\\nMula sa kanilang bahay halos tatlongpung minuto bago sila makarating ng bayan . At doon sa Bayan ng Sto.Tomas , sila magsimba at mamasyal.\\n\\nPagkarating sa simbahan sakto kasisimula palang ng misa. At sila taimtim na nagdasal at nagpasalamat sa mga biyayang natatangap nila sa araw-araw. \\n\\nPagkatapos ng misa , sila ay pumunta sa Ocean Water World, ito ay may anim na palapag . Ito ay isang malaking aquarium at makikita ang iba\\u2019t ibang uri ng mga isda at mga pantubig na hayop. \\n\\nMasayang-masaya si Anna at Liza. Habang pinagmamasdan ang mga isdang lumalangoy. \\n\\n\\u201cPapa, Mama tingnan ninyo ang laking isda\\u201d sambit Anna\\n\\u201cKaya nga ate ang laki\\u201d ani ni Liza\\n\\u201cTingnan ninyo iba\\u2019t ibang uri ng pagong\\u201d saad ni Rowel\\n\\u201cMagpakuha tayo ng litrato\\u201d sambit ni Maria.\\n\\nPalinga-linga at litrato dito, litrato doon bilang ala-ala nila sa lugar na iyon. \\n\\nTagal na din sila naglalakad , at tumitingin ng mga isda at iba pantubig na hayop.\\n\\nNagtanong si Rowel nauuhaw ba kayo o nagugutom, gusto ninyo bumili ako ng makakain o mainom man lang.\\n\\nSumagot si Anna \\u201cPapa gusto ko ng tubig. Nauuhaw po ako.\\u201d\\n\\u201cAko din Papa\\u201d ani ni Liza.\\n\\n\\u201cMay upuan doon, umupo muna kayo, mamahinga , bibili lang ako ng maiinom, babalik ako\\u201d ani ni Rowel\\n\\nUmalis na si Rowel para maghanap ng mabibilhan ng maiinom. Ilang minuto nakalipas, nagsabi si Liza sa kanyang ina na si Maria na punta siyang comfort room dahil naiihi na siya.\\n\\n\\u201cLiza ihing- ihi ka na ba\\u201d ani ni Maria\\n\\u201cOpo Mama\\u201d saad ni Liza\\n\\u201cWala pa ang Papa mo, baka hanapin niya tayo kapag hindi tayo makita ditto\\u201d, ani ni Maria\\n\\u201cMama di ko na kayang pigilan\\u201d, saad ni Liza\\n\\n\\u201cAko na lang po Mama ang mag-iintay kay Papa, hindi naman po kalayuan ang comfort room dito\\u201d ani ni Anna\\n\\nKahit may alinlangan si Maria iwanang mag-isa si Anna doon sa kinauupuan nila, hindi na talaga mapigilan ni Liza na hindi makapunta sa comfort room . \\n\\n\\u201cAnna dito ka lang intayin mo kami , o Papa mo, huwag sasama o makipag-usap sa hindi kilala, mabilis lang kami babalik agad kami;\\u201d wika ni Maria\\n\\n\\u201cOpo Mama huwag kayong mag- alala\\u201d saad ni Anna\\n\\nMga ilang minuto nakalipas, parang may ibang nararamdaman si Anna, iniisip ba niya nahihilo ba siya o lumilindol ba.\\n\\nMula sa mahina na pagyanig at unti unti itong lumakas. Nagkagulo na ang mga tao , nagtatakbuhan at nagkakatulakan, ang iba ay sumisigaw.\\n\\n\\&quot;Lindol, lindo\\&quot; ang sigaw ng mga tao.\\n\\nSi Anna ay hindi niya alam gagawin, lumalakas ang pagyanig.\\n\\n\\u201cMama, Papa, Liza, asan kayo\\u201d sigaw ng sigaw si Anna, dahil nagkakagulo na mga tao, nagkakatulakan na sa paglabas ng gusali.\\n\\nSi Anna ay napatilapon sa may pader at nawalan ng malay. Nagising nalang siya , na may mabigat sa kanyang paa. Sa kasamaang palad, ang paa ni Anna ay nadaganan ng bato, kaya hindi siya makakilos.\\n\\nDahil sa lakas ng pagyanig, may nahuhulog ng mga bato galing sa itaas. Ang gusali ay nagsisimula ng gumuho, nagbibitak na ang sahig at mga dingding. Ang mga salamin ay nabasag na. . \\n\\n\\u201cMay tao po ba diyan\\u201d, sigaw ni Anna\\n\\u201cMama , Papa, Liza, asan kayo\\u201d paulit ulit na sigaw ni Anna.\\n\\nMadilim ang paligid , halos marami nasaktan sa nangyari. Ang dami rin nagsisigawan sa nangyaring lindol. \\n\\nTulong, tulungan ninyo ako, mga sigaw ng ibang tao nasaktan sa nangyari lindol.\\n\\nSi Maria at Liza nakatakbo sa labas ng gusali noong lumindol. Kaya una niyang hinanap si Anna sa mga tao sa labas ng gusali. \\n\\n\\u201cAnna asan ka\\u201d sigaw ni Maria\\n\\u201cAte Anna , Ate Anna\\u201d sigaw ni Liza.\\n\\nSi Rowel din ay nakalabas ng gusali, at nakita niya ang kanyang mag-ina na si Maria at Liza\\n\\n\\u201cAsan si Anna\\u201d ani ni Rowel\\n\\u201cHindi ko makita\\u201d ani Maria\\n\\nHabang tumutulo ang luha ay sinabi ni Maria kay Rowel bakit nahiwalay si Anna sa kanila.\\n\\n\\u201cAnak asan ka na , Anna, Anna\\u201d habang iyak ng iyak si Maria.\\n\\nPagkatapos ng nangyaring lindo makikita sa paligid ang mga nasirang gusali, ang mga daan ay nasira din, ang ibang sasakyan ay nagtauban sa lakas ng lindol na umabot sa lakas ng magnitude 7. Maraming nasaktan sa nangyaring lindol. Bumalot sa kapaligiran ang mga taong sugatan. Ang iba ay nag- iiyakan sa nagyaring lindol.\\n\\nDumating na ang mga Rescuer. Ang mga tao sa labas ay nagkakagulo, may mga iba din sila kasamahan na hindi makita.\\n\\n\\u201cHuminahon kayo, lahat ay gagawin naming makita at mailagtas ang mga mahal ninyo sa buhay.\\u201d\\n\\u201cHuwag kayo lumapit sa gusali para makaiwas sa disgrasiya\\u201d saad ng Rescuer\\n\\nHabang ginagawa ng mga Rescuer ang paghahanap sa mga tao, sa gumuhong gusali. Si Maria ay dasal ng dasal na sana ligtas ang kanyang anak.\\n\\nSumigaw ang Rescuer may nakuha na isang tao, ngunit hindi si Anna\\n \\nDumidilim na ngunit sina Maria , Rowel at Liza ay naghihintay pa rin na sana makita na si Anna.\\n\\nBigla na naman yumanig ang lupa, lumilindol, lumilindol , sigaw ng tao. Ang mga iba tao ng tatakbuhan , nagkakagulo sa nangyayaring lindol. Ngunit ang pagyanig na iyon ay saglit lang.\\n\\nBigla umupo mula sa kinatatayuan sina Rowel, Maria at Liza , habang yapos- yapos ang isa\\u2019t isa at nagdarasal na sana ay tumigil na lindol at makaligtas sila.\\n\\nSi Anna naman ay takot na takot , kahit masakit ang paa niya dahil nadaganan ito ng bato , ngunit hindi niya pinapansin ang sakit. Ang nais niya lang ay makaalis sa kinalalagyan niya. Sigaw siya ng sigaw.\\n\\n\\u201cTulong, tulugan ninyo ako\\u201d sigaw Anna\\n\\nDahil sa pagyanig na nangyari, naglaglagan ang maliliit na bato at natamaan si Anna sa may ulo. Nagdugo ang ulo niya. Ngunit hindi niya ito pinapansin.\\n\\nSa sobrang dilim ay wala ng makita si Anna. Puro mga tinig na lang ang naririnig niya na humihingi ng tulong.\\n\\nAng mga Rescuer naman ay walang tigil sa paghahanap sa mga tao sa gumuhong gusali. Ang ibang nakukuha nila ay mga nasugatan lang , ngunit meron din na nabawian na ng buhay.\\n\\nSi Maria at Rowel ay hindi na mapakali, bawat tao na nailalabas sa gumuhong gusali ay kanilang tinitingnan at nagbabaka sakaling si Anna ay nakita na.\\n\\nSi Anna, at napagod na sa kakasigaw , nanghihina na rin siya . Humina na din ang mga boses na sumisigaw at humihingi ng tulong. Napipikit na ang mga mata ni Anna, ngunit nilalabanan niya ito. Kahit pagod na siya kakasigaw pinipilit niya pa rin ang sarili niya, baka sakali may makarinig sa kanya. Halos anim na oras na siya doon. At wala pa rin siya nakikitang pag-asa.\\n\\nAng tagal na nag-iintay nina Rowel, Maria at Liza sa labas ngunit hindi pa rin nakita si Anna.\\n\\n Bigla bumuhos ang malakas na ulan, kahit ayaw nila umalis doon, ngunit baka naman magkasakit si Liza. Kaya sumilong sila sa malapit na simbahan. Nasa loob nito ang mga ibang tao na sugatan sa nagyaring lindol at ang iba ay tulad nila umaasa makita ang mahal nila sa bahay sa gumuhong gusali. \\n\\nKahit ang lakas ng ulan tuloy parin ang mga Rescuer sa paghahanap sa mga tao sa gumuhong gusali. Halos labing dalawang oras na sila walang tigil sa paghahanap sa mga tao sa gumuhong gusali.\\n\\nAng kaarwan ni Liza, na sana ay masaya ay napalitan ng kalungkutan, dahil ang kanyang mahal na ate Anna hindi pa rin nakita.\\n\\nSa simbahan na nagpalipas ng gabi sina Rowel, Maria at Liza. Umaasa na sana bukas ng umaga , pagsikat ng araw makita na si Anna.\\n\\nLumipas na labing anim na oras ngunit hindi parin makikita si Anna. Hindi pa rin nawawalan ng pag-asa sina Rowel at Maria na makita ang kanilang anak na si Anna.\\n\\nSi Anna nanghihina na, natutuyo na ang kanyang lalamunan. Wala na siya naririnig na sumisigaw na humingi ng tulong. Nawawalan na ng pag-asa si Anna.\\n\\nNaalala ni Anna , ang masasaya nilang ala-ala na magkakasama sila ng kanyang Papa , Mama at ni Liza. Naalala niya yung lagi nilang kinakanta. At kinanta niya ito, para palakasin ang kanyang loob.\\n\\nMahal ka ni Papa\\nMahal ka ni Mama\\nLagi tayo magkasama\\nKahit saan man magpunta\\nTayo kapit kamay na lumalakad\\nAt kumakanta ng sabay sabay\\nWalang iwanan , habang buhay.\\n\\nHabang tumutulo ang luha sa kanyang mga mata. \\n\\n\\u201cMay naririnig ako boses dito , may tao ba diyan sumigaw ka para malaman naming asan ka\\u201d ; sigaw ng Rescuer\\n\\nNarinig ni Anna ang boses na sumisigaw, kaya sumigaw siya.\\n\\n\\u201c Nandito ako , tulungan ninyo ako\\u201d, sigaw ni Anna\\n\\nBiglang may nakita siyang maliit na liwanag , \\u201cmay tao ba diyan\\u201d ani ng Rescuer.\\n\\nBigla nabuhayan ng loob si Anna, kahit hinang-hina siya pinilit niya sumigaw. \\&quot;Tulong andito ako. Tulungan ninyo ako ani ni Anna\\&quot;. Habang tuluyan na nawalan ng lakas at malay si Anna.\\n\\nSimigaw ang Rescuer, \\&quot;may bata dito\\&quot;.\\n \\nMahina na ang kanyang tibok ng pulso. Kaya nagmamadali ang mga Rescuer na makuha si Anna.\\n\\nNoong nalaman nina Rowel at Maria na may bata na nakuha sa gumuhong gusali. Dali-dali sila punta sa gumuhong gusali . Para makita kung si Anna ang nakuha ng mga Rescuer.\\n\\nTatakbo sila pumunta sa lugar kung na saan ang nakuhang bata. Malayo palang sila , si Maria naiiyak na. At ng malapit na sila , nakita ni Maria ang bracelet sa kamay ng bata.\\n\\n At napasigaw si Maria . \\u201cAnna anak ko, anak anak.\\u201d\\n\\nMabilis na dinala sa hospital si Anna dahil hindi na maganda ang kalagayan niya. \\n\\nHabang ang mga doctor ay abala na inaasikaso si Anna dahil sa kalagayan niya. Mahina na ang tibok ng puso ni Anna. At dahil dito hindi mapakali sina Rowel at Maria sa kalagayan ng anak. Pagkalipas ng ilang oras. Nagkamalay si Anna kahit hinang-hina siya.\\n\\n\\u201cPapa, Mama, Liza\\u201d ang unang salita lumabas sa bibig ni Anna. \\n\\nDali-dali tinawag ng Doctor ang pamilya niya. At pagpasok nila, nakita nila si Anna na hirap na hirap sa kalagayan niya.\\n\\n\\u201cPapa, Mama , Liza Happy Birthday\\u201d wika ni Anna\\n\\nKinausap na sila ng Doctor na ipalagay na loob, dahil hindi alam kung hanggang kalian tatagal si Anna dahil sa natamong sugat sa ulo ni Anna ay hindi natigil ang pagdugo sa loob ng ulo niya. At ang paa ni Anna ay hindi na maigalaw sa sobrang tagal na pagkakaipit sa bato. Humihina na din ang tibok ng puso ni Anna. Kaya wala na din magagawa ang Doctor. Ginawa na nila lahat mailigtas si Anna.\\n \\n\\u201cAnna, palakas ka\\u201d habang naluha si Maria \\n\\u201cAte Anna pagaling ka\\u201d, wika ni Liza\\n\\u201cMama , Papa , Liza mahal na mahal ko kayo, masaya ako nakita ko kayo muli\\u201d , sa mahinang boses ni Anna.\\n\\nPinilit ni Anna magsalita sa huling pagkakataon habang hawak niya ang kamay ng kanyang mga magulang. Ngunit hindi nagtagal tuluyan na bumitaw si Anna sa pagkakahawak.\\n\\nNiyapos ni Maria at Rowel ang anak, \\n\\n\\u201cAnna gumising ka\\u201d, wika ni Maria\\n\\u201cAnak mahal na mahal ka namin\\u201d ani Rowel\\n\\u201cAte gising , gumising ka\\u201d, wika ni Liza.\\n\\nIsang bangungot ang nangyari sa kanilang pamilya. Hindi nila inaasahan na magyayari ito sa kanila.\\n\\nPagkalipas isang linggo mula ng nilibing si Anna ay puno ng kalungkutan ang puso ng pamilya nila.\\n\\nMaraming ang nagdadalamhati sa nangyari lindol at sariwa pa rin ang mga pangyayari sa puso at sa isip nila.\\n\\nNaayos ng unti-unti ang mga nasira gusali, mga daan at tulay. Ngunit ang nangyari trahedya ay bumakas at hindi na mabura sa kanila isip at puso.\\n\\n Bumalik na uli sila sa pagtrabaho at si Liza sa pag-aaral.\\n\\nNgunit may kalungkutan pa rin sila nadadama, dahil sa pagpanaw ni Anna. \\n\\nPag-uwi ng bahay nina Rowel at Maria si Liza lagi nila nakita sa kuwarto ng kanyang ate Anna. \\n\\n\\&quot;Ate miss na kita, miss ko na ang tawanan natin at kwentuhan natin pagkagaling natin sa paaralan\\&quot;. Yakap-yakap ang litrato ng kanyang ate habang tumutulo ang luha ni Liza.\\n\\nSi Rowel at Maria walang magawa dahil kahit sila namimiss nila ang kanilang anak. Masakit ang pagkawala ni Anna.\\n\\nBiglang tumunog ang telephono.\\n\\nKiring kiring kiring\\u2026\\u2026\\n\\nSinagot ni Maria ang telephono.\\n\\n\\&quot;Hello\\&quot; ani ni Maria\\n\\u201cHello Ito po ba ang Lucas Family\\u201d, sagot ng kabilang linya\\n\\u201cOpo , ano pong kailangan nila\\u201d tugon ni Maria\\n\\u201cAko nga po pala ang guro ni Anna, Miss Evangelista sagot ng kausap ni Maria sa telephono\\u201d\\n\\u201cMa\\u2019am Evangelista kayo po pala\\u201d ani ni Maria\\n\\u201cPwede po ba pumunta ang pamilya ninyo sa Huwebes sa paaralan\\u201d, saad ng guro\\n\\u201cSige po, Ma\\u2019am\\u201d sagot ni Maria\\n\\u201cIntayin naming kayo sige bye\\u201d ani ng guro\\n\\&quot;Bye\\&quot; ani ni Maria\\n\\nPagkababa ng telephono. Napaisip si Maria at sinabi niya kay Rowel ang sinabi guro. Nag-isip sila bakit kaya sila pinapupunta sa paaralan ni Anna.\\n\\nDumating na araw ng Huwebes, sila ay papunta sa paaralan ni Anna hanggang sa pagpunta sa paaralan palaisipan pa rin bakit sila pinatawag at pinapunta sa paaralan.\\n\\nSinalubong sila ng guro ni Anna si Ms. Evangelista.\\n\\n\\&quot;Kamusta po kayo\\&quot; wika guro.\\n\\&quot;Mabuti naman po\\&quot; tugon ni Maria at Rowel\\n\\&quot;Nagtataka po siguro kayo bakit namin kayo pinapunta dito sa paaralan\\&quot; ani guro\\n\\&quot;Opo , may problema po ba naiwanan si Anna\\&quot;\\n\\&quot;Naku wala po, mabait at matalino bata si Anna\\&quot; wika ng guro.\\n\\n\\&quot;May programa po kasi ngayon ang paaralan, Buwan ng Wika. Mamaya po malalaman po ninyo bakit po naming kayo pinapunta\\&quot; ani ng guro ni Anna.\\n\\nPinaupo sila sa may unahan malapit sa entablado . Nagsimula na programa . Iba kumanta ng Pambansang Awit, iba sumayaw ng katutubong sayaw, iba ay tumula at iba ay may pagsasadula.\\nPagkatapos ng programa, ay gagawaran na ang mga nanalo sa paligsahan ng Buwan ng Wika. At hindi alam nina Rowel at Maria na kasali pala si Anna sa pagligsahan na ito.\\n\\nUmakyat sa entablado ang guro ni Anna na si Ms. Evangelista.\\n\\n\\u201cAking po babasahin ang nanalo ng unang gantimpala sa pagsulat ng tula\\u201d saad ng guro\\n\\nHindi niya sinabi sino ang sumulat ng tula at sinimulan na niya itong basahin.\\t\\n\\t\\t\\t\\t\\t\\t\\nANG AKING TANGING YAMAN\\n\\nAKO AY MAPALAD SA AKING MGA MAGULANG\\nMAHAL KO SILA HIGIT SA BUHAY KO\\nSILA ANG AKING GABAY SA AKING PAGLALAKBAY\\nSILA ANG NAGBIBIGAY SIGLA AT KULAY SA AKING BUHAY\\n\\nDI KO MAISIP KUNG ANO ANG GAGAWIN\\nKUNG WALA SI NANAY AT TATAY SA AKIN TABI\\nHANGAD KO ANG KANILANG MABUTING KALUSUGAN\\nHABANG BUHAY NA MAKAMIT NILA ANG KANILANG KALIGAYAHAN \\n\\nSA PAGSUBOK AT TAGUMPAY KO SILA ANG AKING KARAMAY\\nSI TATAY ANG AKING HALIGI AT SANDIGAN\\nSI NANAY ANG AKING ILAW AT LIWANAG SA AKING DADAANAN\\nSILA ANG AKING GABAY SA AKING PAGLALAKBAY AT SA PAGTAHAK SA LANDAS NG BUHAY\\n\\nSILA AY MAHALIN, AT IGALANG \\nSILA AY ATING SUNDIN SA LAHAT NG PANGARAL SA ATIN\\nHIGIT SA LAHAT MAHALIN ANG MAGULANG NA BIGAY SA ATIN\\nDAHIL SILA ANG TANGING YAMAN NA MAITUTURING........\\n\\nPagkatapos mabasa ang tula, ni Ms. Evangelista.\\n\\n\\u201cAtin po anyayahan ang mga magulang ng sumulat ng tula si Mr. Rowel and Mrs. Maria Lucas\\u201d wika ng guro\\n\\nNagulat sina Maria at Rowel, habang paakyat sila sa entablado para tanggapin ang tropeyo at premyo ng anak sa tula ginawa, naluluha si Maria hindi niya maisip na kahit wala na si Anna sa piling nila, nagbigay parin ng karangalan para sa kanila.\\n\\nKinabukasan pinuntahan nila si Anna sa kanyang puntod dala-dala nila ang isang bungkos na bulaklak at ang tropeyo napanalunan ni Anna.\\n\\u201cAnna , anak maraming salamat sa pagmamahal mo, alam ko kahit nasaan ka man , alam mo na mahal na mahal ka namin ng Papa mo at ni Liza. Dala namin ang tropeyo mo napanalunan mo sa tula na sinulat mo. Salamat sa iyong pagmamahal lagi ka nasa puso naming mahal na mahal ka naming\\u201d .\\n\\n\\t\\t\\t ==Wakas==\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n&quot;}\" data-sheets-userformat=\"{&quot;2&quot;:515,&quot;3&quot;:[null,0],&quot;4&quot;:[null,2,16043212],&quot;12&quot;:0}\">&#x1f4dc; \u8a71\u00a0KATA-KATA<\/span><\/p>\n<p><span data-sheets-value=\"{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:&quot;Janice Lopez&quot;}\" data-sheets-userformat=\"{&quot;2&quot;:515,&quot;3&quot;:[null,0],&quot;4&quot;:[null,2,16043212],&quot;12&quot;:0}\">&#x1f464; Aiyu Nara<\/span><\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>Perempuan itu memandang kosong ke bawah kaki meja, makanan yang kupesan untuknya tak ia sentuh, dibiarkannya dingin diembus angin. Aku menunggunya untuk bicara, membiarkan sejenak ia bermain dengan pikirannya. Agar ketika aku berbicara dengannya nanti, pikirannya tak bermain-main lagi.<br \/>\n\u201cSaya sudah bekerja pada mereka hampir sepuluh tahun, Mbak. Sebentar lagi finish kontrak, kurang lima bulan lagi. Malah dapat masalah seperti ini, saya dituduh mencuri kalung Nenek.\u201d Ia diam sejenak. Matanya nanar berkaca-kaca.<br \/>\n\u201cSaya takut, Mbak. Bagaimana kalau saya dipenjara. Nasib anak-anak saya di rumah nanti bagaimana. Karena saya tulang punggung satu-satunya di keluarga.\u201d Kali ini matanya tak lagi nanar, tapi sudah pecah isak lirih dari bibirnya.<br \/>\nAku menyodorkan tisue padanya, ia menerimanya sambil sesenggukan. Make up di wajahnya mulai memudar, luntur oleh air mata dan sapuan tisue yang serampangan, memperlihatkan kulit aslinya yang telah banyak kerutan. Namanya Rumini, Ia meneleponku beberapa hari lalu. Bercerita kalau sedang dalam masalah dengan majikannya. Apa yang Ia ceritakan di telepon sama persis dengan yang Ia katakan barusan. Hanya saja penuh kegugupan ketika pertama kali bicara. Cerita yang sama aku dengar pada hari-hari selanjutnya, sampai kemudian aku memintanya untuk bertemu pada hari ini, Minggu sore, di tepian Viktory.<br \/>\nAku dan Rumini, sebenarnya kami berdua adalah sama-sama seorang buruh migran. Namun dua tahun terakhir ini, aku lebih banyak berkecimpung dalam organisasi buruh, menjadi salah satu konselor di dalam tim advokasi organisasi. Menjadi pendengar, pendamping, teman bicara, kadang juga penasihat teman berkasus. Buatku menjadi konselor adalah suatu pengalaman yang sangat berharga, membantu teman-teman sesama buruh migran yang berkasus baik dengan agen ataupun majikan, dan memberi mereka dukungan untuk tetap tegar menghadapi masalahnya. Sebab dulu, aku juga pernah mengalami hal serupa. Menjadi korban kebiadaban majikan, penelantaran agen dan keacuhan pemerintah. Berangkat dari hal tersebut, sesuatu dalam hatiku mengatakan \u201cada yang bisa aku lakukan, agar tak banyak teman mengalami hal serupa.\u201d<br \/>\n***<br \/>\nAku meringis menahan perih dari aliran air musim dingin yang membasuh tanganku. Luka-luka di punggung tangan ini semakin bertambah lebar dari sebelumnya. Aku pias melihat tumpukan piring-piring kotor yang belum selesai aku cuci. Sebentar lagi adalah jam menyapu rumah. Jika tak aku lakukan tepat waktu, pasti akan bertambah satu baris lagi bilur-bilur di punggungku.<br \/>\n\u201cAya &#8230;!\u201d<br \/>\n\u201cAya &#8230;!\u201d<br \/>\nBenar saja dugaanku, suara itu sudah melengking kencang menggema di setiap ruang. Mengabarkan undangan penyiksaan.<br \/>\n\u201cIya, Nyonya &#8230; Saya datang.\u201d<br \/>\nAku berjalan tergopoh-gopoh ke ruang keluarga, tempat suara itu bermuara. Melihat perempuan paruh baya itu duduk dengan kemoceng di tangan kanannya. Dan aku sudah sangat hapal apa maksudnya.<br \/>\n\u201cIni sudah jam berapa, ha? Waktunya menyapu ruangan, dan kamu terlambat sepuluh menit. Bisa membaca jam gak sih, kamu?!\u201d<br \/>\nAku tak ingat lagi kata-kata kasar apa yang Nyonya ucapkan setelah aku menjawab bahwa di dapur aku belum menyelesaikan pekerjaan. Perih dari lecutan kemuceng itu telah membiaskan kata-katanya. Belum cukup sampai di situ, aku masih harus memegang kedua telinga dan berdiri dengan satu kaki di sebelah televisi. Ada orang lain di ruangan itu, Tuan dan kedua anaknya. Namun untukku, tak akan ada pembelaan atau sedikit belas kasian dari penyiksaan yang Nyonya lakukan. Karena aku hanya seorang pembantu. Bagi mereka, adegan ini serupa iklan yang muncul di televisi. Hanya dilihat tanpa perlu diambil peduli.<br \/>\nSudah beberapa bulan aku bertahan dalam kondisi seperti ini. Tak ada yang bisa aku lakukan, sebab aku hidup dalam kurungan. Nyonya tidak bekerja, dan hanya keluar ketika ada keperluan saja. Rumah yang selalu dikunci ketika mereka pergi, jendela yang rapat dengan terali, membuatku berpikir tak ada jalan untuk bisa lari. Pernah sekali aku mendapat kesempatan, ketika Nyonya menyuruhku mencuci pintu depan, dan Ia lengah tak memperhatikan, aku bergerak menuju pintu rumah tetangga apartemen. Menekan bel pintunya, menunggu si empunya rumah membuka pintu. Namun naas, demi dilihatnya penampilanku yang serupa pengemis, ditutupnyalah pintu itu, sebelum sempat aku menyampaikan kata-kata, \u201ctolong bantu aku.\u201d<br \/>\nHanya delapan bulan aku mampu bertahan di rumah itu. Delapan bulan dalam masa-masa yang pedih. Penyiksaan demi penyiksaan dari Nyonya terus aku alami jika pekerjaanku dianggap tidak benar. Tak hanya fisik, tapi juga cacian dan potong gaji. Aku benar-benar menjadi budak. Aku selalu ingin berontak setiap menerima perlakuan kejam darinya. Namun setiap apa yang selalu ingin aku sampaikan menguap begitu saja, berhenti di kerongkongan tanpa pernah keluar menjadi kata-kata. Bayangan Ibuku yang sudah tua, anakku yang butuh biaya dan tagihan potong gaji dari agen, membuatku terperangkap dalam lingkaran tanpa jalan keluar. Aku bingung, tak tahu apa yang harus aku lakukan. Tak ada teman yang bisa diajak bicara, tak ada telepon yang bisa aku pakai untuk menghubungi seseorang. Nyonya benar-benar membuatku berada dalam penjara di apartemen istananya.<br \/>\nNamun pada suatu ketika, tak sengaja aku mendengar Tuan bicara kepada Nyonya.<br \/>\n\u201cHentikan kegilaanmu, istriku. Aku tak mau pembantu itu mati di rumah ini karena kau siksa tiap hari. Itu akan sangat merepotkan kita.\u201d<br \/>\nTiba-tiba terlintas dalam pikiranku, sebuah ide agar aku bisa keluar dari rumah ini. Ide yang tak memerlukan kata-kata. Keesokan harinya, ketika Tuan berada di rumah, aku berpura-pura pingsan. Cara ini berhasil, Tuan kebingungan dan menelpon Agen untuk menjemputku. Hari itu, aku resmi di putus kontrak. Aku tidak peduli agen mengambil sebagian hak-hak yang majikan bayar untukku. Dalam pikiranku saat itu hanya ada satu hal, keluar dari rumah yang mirip dengan penjara tersebut. Karena ketika saat dalam keadaan seperti ini, yang penting bagiku adalah bagaimana bisa menyelamatkan diri.<br \/>\nNamun aku tak bisa memaafkan begitu saja perlakukan Nyonya kepadaku. Atas rekomendasi teman di building house agen, dibantu seorang teman yang aku kenal dari sebuah organisasi, aku melaporkan majikanku ke Labour Tribunal. Cukup lama proses persidangan yang harus aku jalani, berbulan-bulan. Pertemuanku dengan polisi, pengacara, juga teman dari organisasi yang selalu mendampingiku, perlahan membongkar ketakutanku dan membuka keberanianku. Setelah perjuangan panjang dan melelahkan, akhirnya kasus ini aku menangkan. Hakim melihat bukti-bukti yang kuat atas apa yang dilakukan oleh Majikanku. Majikan perempuanku mendapat hukuman penjara dan juga wajib memberikan biaya pengobatan atas luka-luka fisik yang aku alami. Aku lalu memutuskan untuk ikut berorganisasi, mendobrak ketakutan dan kebisuan yang selama ini aku pendam.<br \/>\n***<br \/>\nAku menjemput Rumini di shelter pagi itu. Hari ini adalah jadwa sidang pertamanya. Dia tak nampak sedang baik-baik saja. Wajar, aku dulu juga pernah mengalami bagaimana rasanya pertama kali diintrogasi. Takut, tegang dan gelisah. Aku merangkul pundaknya dan berkata,<br \/>\n\u201cKamu harus mengalahkan ketakutanmu. Ungkapkan semua kebenaran yang kamu ketahui. Kebenaran tak akan pernah menjadi kebenaran jika kamu tak mengatakannya.\u201d<br \/>\nAiyu Nara, Hongkong 31 Mei 2016<\/p>\n<hr \/>\n<p><span data-sheets-value=\"{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:&quot;Ang kalamidad ay hindi natin alam kung kailan darating. Ito ay bigla na lang nangyayari hindi natin inaasahan. Kahit anong pag-iingat natin, sa araw-araw , kapag kalikasan na ang nagalit wala tayong magagawa kundi tanggapin ang kahihinatnan natin.\\n\\nSa Barangay San Andres may isang masaya pamilya . Hindi sila mayaman , hindi rin mahirap. Sa gabing iyon habang sila ay kumakain ng hapunan, sila ay masayang nagsasalo-salo at masayang nagkwentuhan. Pinag-usapan nila ang parating na kaarawan ni Liza.\\n\\nAraw ng linggo , ito ay araw na nagkakasama sina Anna , Liza at kanilang Mama at Papa para mamasyal. Ito ay kaarawan ni Liza kaya espesyal ang araw na ito.\\n\\nSi Anna ay 15 taon gulang. Nasa 3rd year High School na siya. Siya ay masayahin , matalino at masunurin bata. Siya ay panganay na anak nina Rowel at Maria. \\n\\nSi Liza ang pangalawang anak nila. Siya ay bibong bata at mahilig siya gumuhit. Siya ay 10 taon gulang pa lang. Masayahin bata at mahilig magkwento. \\n\\nSi Rowel at Maria ay 16 na taon ng kasal. Sila ay pareho nagtratrabaho. At masaya sila sa kanilang pagsasama. Iminulat din nila sa kanilang mga anak ang pagpapasalamat sa mga biyaya binigay sa kanila ng Maykapal.\\n\\nAng aga nila nagising noong araw ng Linggo para magsimba bago mamasyal at ipagdiwang ang kaarawan ni Liza.\\n\\nBago sila umalis ng bahay dahil espesyal ang araw na iyon, naghanda si Maria ng spaghetti at puto cheese na paborito ni Liza. At bago sila kumain ng almusal sila ay nagpasalamat sa Maykapal. \\n\\nPanginoon,\\n\\nInyo pong basbasan ang pagkain na ito ng Banal na Espiritu, na magbigay lakas sa amin katawan at salamat sa mga biyaya binibigay mo sa amin sa araw araw. At kami ay nagpapasalamat sa araw na ito na kami nagsasalo-salo ng iyong biyaya sa kaarawan ng aming mahal na anak na si Liza. Salamat sa paggabay mo sa amin sa araw araw. \\n\\n\\t\\t\\t\\t\\t\\t\\t\\tAmen.\\n\\nAt masaya sila nagsalo-salo ng kanilang almusal . Nasasabik na si Liza na makapunta sa Ocean Water World . \\n\\n\\u201cPapa pagkatapos natin kumain punta na po ba tayo sa Ocean Water World\\u201d ani ni Liza\\n\\n\\u201cLiza hindi , tayo ay magsisimba muna dahil araw ng linggo ngayon at magpasalamat tayo sa iyong kaarawan\\u201d wika ni Rowel.\\n\\nMula sa kanilang bahay halos tatlongpung minuto bago sila makarating ng bayan . At doon sa Bayan ng Sto.Tomas , sila magsimba at mamasyal.\\n\\nPagkarating sa simbahan sakto kasisimula palang ng misa. At sila taimtim na nagdasal at nagpasalamat sa mga biyayang natatangap nila sa araw-araw. \\n\\nPagkatapos ng misa , sila ay pumunta sa Ocean Water World, ito ay may anim na palapag . Ito ay isang malaking aquarium at makikita ang iba\\u2019t ibang uri ng mga isda at mga pantubig na hayop. \\n\\nMasayang-masaya si Anna at Liza. Habang pinagmamasdan ang mga isdang lumalangoy. \\n\\n\\u201cPapa, Mama tingnan ninyo ang laking isda\\u201d sambit Anna\\n\\u201cKaya nga ate ang laki\\u201d ani ni Liza\\n\\u201cTingnan ninyo iba\\u2019t ibang uri ng pagong\\u201d saad ni Rowel\\n\\u201cMagpakuha tayo ng litrato\\u201d sambit ni Maria.\\n\\nPalinga-linga at litrato dito, litrato doon bilang ala-ala nila sa lugar na iyon. \\n\\nTagal na din sila naglalakad , at tumitingin ng mga isda at iba pantubig na hayop.\\n\\nNagtanong si Rowel nauuhaw ba kayo o nagugutom, gusto ninyo bumili ako ng makakain o mainom man lang.\\n\\nSumagot si Anna \\u201cPapa gusto ko ng tubig. Nauuhaw po ako.\\u201d\\n\\u201cAko din Papa\\u201d ani ni Liza.\\n\\n\\u201cMay upuan doon, umupo muna kayo, mamahinga , bibili lang ako ng maiinom, babalik ako\\u201d ani ni Rowel\\n\\nUmalis na si Rowel para maghanap ng mabibilhan ng maiinom. Ilang minuto nakalipas, nagsabi si Liza sa kanyang ina na si Maria na punta siyang comfort room dahil naiihi na siya.\\n\\n\\u201cLiza ihing- ihi ka na ba\\u201d ani ni Maria\\n\\u201cOpo Mama\\u201d saad ni Liza\\n\\u201cWala pa ang Papa mo, baka hanapin niya tayo kapag hindi tayo makita ditto\\u201d, ani ni Maria\\n\\u201cMama di ko na kayang pigilan\\u201d, saad ni Liza\\n\\n\\u201cAko na lang po Mama ang mag-iintay kay Papa, hindi naman po kalayuan ang comfort room dito\\u201d ani ni Anna\\n\\nKahit may alinlangan si Maria iwanang mag-isa si Anna doon sa kinauupuan nila, hindi na talaga mapigilan ni Liza na hindi makapunta sa comfort room . \\n\\n\\u201cAnna dito ka lang intayin mo kami , o Papa mo, huwag sasama o makipag-usap sa hindi kilala, mabilis lang kami babalik agad kami;\\u201d wika ni Maria\\n\\n\\u201cOpo Mama huwag kayong mag- alala\\u201d saad ni Anna\\n\\nMga ilang minuto nakalipas, parang may ibang nararamdaman si Anna, iniisip ba niya nahihilo ba siya o lumilindol ba.\\n\\nMula sa mahina na pagyanig at unti unti itong lumakas. Nagkagulo na ang mga tao , nagtatakbuhan at nagkakatulakan, ang iba ay sumisigaw.\\n\\n\\&quot;Lindol, lindo\\&quot; ang sigaw ng mga tao.\\n\\nSi Anna ay hindi niya alam gagawin, lumalakas ang pagyanig.\\n\\n\\u201cMama, Papa, Liza, asan kayo\\u201d sigaw ng sigaw si Anna, dahil nagkakagulo na mga tao, nagkakatulakan na sa paglabas ng gusali.\\n\\nSi Anna ay napatilapon sa may pader at nawalan ng malay. Nagising nalang siya , na may mabigat sa kanyang paa. Sa kasamaang palad, ang paa ni Anna ay nadaganan ng bato, kaya hindi siya makakilos.\\n\\nDahil sa lakas ng pagyanig, may nahuhulog ng mga bato galing sa itaas. Ang gusali ay nagsisimula ng gumuho, nagbibitak na ang sahig at mga dingding. Ang mga salamin ay nabasag na. . \\n\\n\\u201cMay tao po ba diyan\\u201d, sigaw ni Anna\\n\\u201cMama , Papa, Liza, asan kayo\\u201d paulit ulit na sigaw ni Anna.\\n\\nMadilim ang paligid , halos marami nasaktan sa nangyari. Ang dami rin nagsisigawan sa nangyaring lindol. \\n\\nTulong, tulungan ninyo ako, mga sigaw ng ibang tao nasaktan sa nangyari lindol.\\n\\nSi Maria at Liza nakatakbo sa labas ng gusali noong lumindol. Kaya una niyang hinanap si Anna sa mga tao sa labas ng gusali. \\n\\n\\u201cAnna asan ka\\u201d sigaw ni Maria\\n\\u201cAte Anna , Ate Anna\\u201d sigaw ni Liza.\\n\\nSi Rowel din ay nakalabas ng gusali, at nakita niya ang kanyang mag-ina na si Maria at Liza\\n\\n\\u201cAsan si Anna\\u201d ani ni Rowel\\n\\u201cHindi ko makita\\u201d ani Maria\\n\\nHabang tumutulo ang luha ay sinabi ni Maria kay Rowel bakit nahiwalay si Anna sa kanila.\\n\\n\\u201cAnak asan ka na , Anna, Anna\\u201d habang iyak ng iyak si Maria.\\n\\nPagkatapos ng nangyaring lindo makikita sa paligid ang mga nasirang gusali, ang mga daan ay nasira din, ang ibang sasakyan ay nagtauban sa lakas ng lindol na umabot sa lakas ng magnitude 7. Maraming nasaktan sa nangyaring lindol. Bumalot sa kapaligiran ang mga taong sugatan. Ang iba ay nag- iiyakan sa nagyaring lindol.\\n\\nDumating na ang mga Rescuer. Ang mga tao sa labas ay nagkakagulo, may mga iba din sila kasamahan na hindi makita.\\n\\n\\u201cHuminahon kayo, lahat ay gagawin naming makita at mailagtas ang mga mahal ninyo sa buhay.\\u201d\\n\\u201cHuwag kayo lumapit sa gusali para makaiwas sa disgrasiya\\u201d saad ng Rescuer\\n\\nHabang ginagawa ng mga Rescuer ang paghahanap sa mga tao, sa gumuhong gusali. Si Maria ay dasal ng dasal na sana ligtas ang kanyang anak.\\n\\nSumigaw ang Rescuer may nakuha na isang tao, ngunit hindi si Anna\\n \\nDumidilim na ngunit sina Maria , Rowel at Liza ay naghihintay pa rin na sana makita na si Anna.\\n\\nBigla na naman yumanig ang lupa, lumilindol, lumilindol , sigaw ng tao. Ang mga iba tao ng tatakbuhan , nagkakagulo sa nangyayaring lindol. Ngunit ang pagyanig na iyon ay saglit lang.\\n\\nBigla umupo mula sa kinatatayuan sina Rowel, Maria at Liza , habang yapos- yapos ang isa\\u2019t isa at nagdarasal na sana ay tumigil na lindol at makaligtas sila.\\n\\nSi Anna naman ay takot na takot , kahit masakit ang paa niya dahil nadaganan ito ng bato , ngunit hindi niya pinapansin ang sakit. Ang nais niya lang ay makaalis sa kinalalagyan niya. Sigaw siya ng sigaw.\\n\\n\\u201cTulong, tulugan ninyo ako\\u201d sigaw Anna\\n\\nDahil sa pagyanig na nangyari, naglaglagan ang maliliit na bato at natamaan si Anna sa may ulo. Nagdugo ang ulo niya. Ngunit hindi niya ito pinapansin.\\n\\nSa sobrang dilim ay wala ng makita si Anna. Puro mga tinig na lang ang naririnig niya na humihingi ng tulong.\\n\\nAng mga Rescuer naman ay walang tigil sa paghahanap sa mga tao sa gumuhong gusali. Ang ibang nakukuha nila ay mga nasugatan lang , ngunit meron din na nabawian na ng buhay.\\n\\nSi Maria at Rowel ay hindi na mapakali, bawat tao na nailalabas sa gumuhong gusali ay kanilang tinitingnan at nagbabaka sakaling si Anna ay nakita na.\\n\\nSi Anna, at napagod na sa kakasigaw , nanghihina na rin siya . Humina na din ang mga boses na sumisigaw at humihingi ng tulong. Napipikit na ang mga mata ni Anna, ngunit nilalabanan niya ito. Kahit pagod na siya kakasigaw pinipilit niya pa rin ang sarili niya, baka sakali may makarinig sa kanya. Halos anim na oras na siya doon. At wala pa rin siya nakikitang pag-asa.\\n\\nAng tagal na nag-iintay nina Rowel, Maria at Liza sa labas ngunit hindi pa rin nakita si Anna.\\n\\n Bigla bumuhos ang malakas na ulan, kahit ayaw nila umalis doon, ngunit baka naman magkasakit si Liza. Kaya sumilong sila sa malapit na simbahan. Nasa loob nito ang mga ibang tao na sugatan sa nagyaring lindol at ang iba ay tulad nila umaasa makita ang mahal nila sa bahay sa gumuhong gusali. \\n\\nKahit ang lakas ng ulan tuloy parin ang mga Rescuer sa paghahanap sa mga tao sa gumuhong gusali. Halos labing dalawang oras na sila walang tigil sa paghahanap sa mga tao sa gumuhong gusali.\\n\\nAng kaarwan ni Liza, na sana ay masaya ay napalitan ng kalungkutan, dahil ang kanyang mahal na ate Anna hindi pa rin nakita.\\n\\nSa simbahan na nagpalipas ng gabi sina Rowel, Maria at Liza. Umaasa na sana bukas ng umaga , pagsikat ng araw makita na si Anna.\\n\\nLumipas na labing anim na oras ngunit hindi parin makikita si Anna. Hindi pa rin nawawalan ng pag-asa sina Rowel at Maria na makita ang kanilang anak na si Anna.\\n\\nSi Anna nanghihina na, natutuyo na ang kanyang lalamunan. Wala na siya naririnig na sumisigaw na humingi ng tulong. Nawawalan na ng pag-asa si Anna.\\n\\nNaalala ni Anna , ang masasaya nilang ala-ala na magkakasama sila ng kanyang Papa , Mama at ni Liza. Naalala niya yung lagi nilang kinakanta. At kinanta niya ito, para palakasin ang kanyang loob.\\n\\nMahal ka ni Papa\\nMahal ka ni Mama\\nLagi tayo magkasama\\nKahit saan man magpunta\\nTayo kapit kamay na lumalakad\\nAt kumakanta ng sabay sabay\\nWalang iwanan , habang buhay.\\n\\nHabang tumutulo ang luha sa kanyang mga mata. \\n\\n\\u201cMay naririnig ako boses dito , may tao ba diyan sumigaw ka para malaman naming asan ka\\u201d ; sigaw ng Rescuer\\n\\nNarinig ni Anna ang boses na sumisigaw, kaya sumigaw siya.\\n\\n\\u201c Nandito ako , tulungan ninyo ako\\u201d, sigaw ni Anna\\n\\nBiglang may nakita siyang maliit na liwanag , \\u201cmay tao ba diyan\\u201d ani ng Rescuer.\\n\\nBigla nabuhayan ng loob si Anna, kahit hinang-hina siya pinilit niya sumigaw. \\&quot;Tulong andito ako. Tulungan ninyo ako ani ni Anna\\&quot;. Habang tuluyan na nawalan ng lakas at malay si Anna.\\n\\nSimigaw ang Rescuer, \\&quot;may bata dito\\&quot;.\\n \\nMahina na ang kanyang tibok ng pulso. Kaya nagmamadali ang mga Rescuer na makuha si Anna.\\n\\nNoong nalaman nina Rowel at Maria na may bata na nakuha sa gumuhong gusali. Dali-dali sila punta sa gumuhong gusali . Para makita kung si Anna ang nakuha ng mga Rescuer.\\n\\nTatakbo sila pumunta sa lugar kung na saan ang nakuhang bata. Malayo palang sila , si Maria naiiyak na. At ng malapit na sila , nakita ni Maria ang bracelet sa kamay ng bata.\\n\\n At napasigaw si Maria . \\u201cAnna anak ko, anak anak.\\u201d\\n\\nMabilis na dinala sa hospital si Anna dahil hindi na maganda ang kalagayan niya. \\n\\nHabang ang mga doctor ay abala na inaasikaso si Anna dahil sa kalagayan niya. Mahina na ang tibok ng puso ni Anna. At dahil dito hindi mapakali sina Rowel at Maria sa kalagayan ng anak. Pagkalipas ng ilang oras. Nagkamalay si Anna kahit hinang-hina siya.\\n\\n\\u201cPapa, Mama, Liza\\u201d ang unang salita lumabas sa bibig ni Anna. \\n\\nDali-dali tinawag ng Doctor ang pamilya niya. At pagpasok nila, nakita nila si Anna na hirap na hirap sa kalagayan niya.\\n\\n\\u201cPapa, Mama , Liza Happy Birthday\\u201d wika ni Anna\\n\\nKinausap na sila ng Doctor na ipalagay na loob, dahil hindi alam kung hanggang kalian tatagal si Anna dahil sa natamong sugat sa ulo ni Anna ay hindi natigil ang pagdugo sa loob ng ulo niya. At ang paa ni Anna ay hindi na maigalaw sa sobrang tagal na pagkakaipit sa bato. Humihina na din ang tibok ng puso ni Anna. Kaya wala na din magagawa ang Doctor. Ginawa na nila lahat mailigtas si Anna.\\n \\n\\u201cAnna, palakas ka\\u201d habang naluha si Maria \\n\\u201cAte Anna pagaling ka\\u201d, wika ni Liza\\n\\u201cMama , Papa , Liza mahal na mahal ko kayo, masaya ako nakita ko kayo muli\\u201d , sa mahinang boses ni Anna.\\n\\nPinilit ni Anna magsalita sa huling pagkakataon habang hawak niya ang kamay ng kanyang mga magulang. Ngunit hindi nagtagal tuluyan na bumitaw si Anna sa pagkakahawak.\\n\\nNiyapos ni Maria at Rowel ang anak, \\n\\n\\u201cAnna gumising ka\\u201d, wika ni Maria\\n\\u201cAnak mahal na mahal ka namin\\u201d ani Rowel\\n\\u201cAte gising , gumising ka\\u201d, wika ni Liza.\\n\\nIsang bangungot ang nangyari sa kanilang pamilya. Hindi nila inaasahan na magyayari ito sa kanila.\\n\\nPagkalipas isang linggo mula ng nilibing si Anna ay puno ng kalungkutan ang puso ng pamilya nila.\\n\\nMaraming ang nagdadalamhati sa nangyari lindol at sariwa pa rin ang mga pangyayari sa puso at sa isip nila.\\n\\nNaayos ng unti-unti ang mga nasira gusali, mga daan at tulay. Ngunit ang nangyari trahedya ay bumakas at hindi na mabura sa kanila isip at puso.\\n\\n Bumalik na uli sila sa pagtrabaho at si Liza sa pag-aaral.\\n\\nNgunit may kalungkutan pa rin sila nadadama, dahil sa pagpanaw ni Anna. \\n\\nPag-uwi ng bahay nina Rowel at Maria si Liza lagi nila nakita sa kuwarto ng kanyang ate Anna. \\n\\n\\&quot;Ate miss na kita, miss ko na ang tawanan natin at kwentuhan natin pagkagaling natin sa paaralan\\&quot;. Yakap-yakap ang litrato ng kanyang ate habang tumutulo ang luha ni Liza.\\n\\nSi Rowel at Maria walang magawa dahil kahit sila namimiss nila ang kanilang anak. Masakit ang pagkawala ni Anna.\\n\\nBiglang tumunog ang telephono.\\n\\nKiring kiring kiring\\u2026\\u2026\\n\\nSinagot ni Maria ang telephono.\\n\\n\\&quot;Hello\\&quot; ani ni Maria\\n\\u201cHello Ito po ba ang Lucas Family\\u201d, sagot ng kabilang linya\\n\\u201cOpo , ano pong kailangan nila\\u201d tugon ni Maria\\n\\u201cAko nga po pala ang guro ni Anna, Miss Evangelista sagot ng kausap ni Maria sa telephono\\u201d\\n\\u201cMa\\u2019am Evangelista kayo po pala\\u201d ani ni Maria\\n\\u201cPwede po ba pumunta ang pamilya ninyo sa Huwebes sa paaralan\\u201d, saad ng guro\\n\\u201cSige po, Ma\\u2019am\\u201d sagot ni Maria\\n\\u201cIntayin naming kayo sige bye\\u201d ani ng guro\\n\\&quot;Bye\\&quot; ani ni Maria\\n\\nPagkababa ng telephono. Napaisip si Maria at sinabi niya kay Rowel ang sinabi guro. Nag-isip sila bakit kaya sila pinapupunta sa paaralan ni Anna.\\n\\nDumating na araw ng Huwebes, sila ay papunta sa paaralan ni Anna hanggang sa pagpunta sa paaralan palaisipan pa rin bakit sila pinatawag at pinapunta sa paaralan.\\n\\nSinalubong sila ng guro ni Anna si Ms. Evangelista.\\n\\n\\&quot;Kamusta po kayo\\&quot; wika guro.\\n\\&quot;Mabuti naman po\\&quot; tugon ni Maria at Rowel\\n\\&quot;Nagtataka po siguro kayo bakit namin kayo pinapunta dito sa paaralan\\&quot; ani guro\\n\\&quot;Opo , may problema po ba naiwanan si Anna\\&quot;\\n\\&quot;Naku wala po, mabait at matalino bata si Anna\\&quot; wika ng guro.\\n\\n\\&quot;May programa po kasi ngayon ang paaralan, Buwan ng Wika. Mamaya po malalaman po ninyo bakit po naming kayo pinapunta\\&quot; ani ng guro ni Anna.\\n\\nPinaupo sila sa may unahan malapit sa entablado . Nagsimula na programa . Iba kumanta ng Pambansang Awit, iba sumayaw ng katutubong sayaw, iba ay tumula at iba ay may pagsasadula.\\nPagkatapos ng programa, ay gagawaran na ang mga nanalo sa paligsahan ng Buwan ng Wika. At hindi alam nina Rowel at Maria na kasali pala si Anna sa pagligsahan na ito.\\n\\nUmakyat sa entablado ang guro ni Anna na si Ms. Evangelista.\\n\\n\\u201cAking po babasahin ang nanalo ng unang gantimpala sa pagsulat ng tula\\u201d saad ng guro\\n\\nHindi niya sinabi sino ang sumulat ng tula at sinimulan na niya itong basahin.\\t\\n\\t\\t\\t\\t\\t\\t\\nANG AKING TANGING YAMAN\\n\\nAKO AY MAPALAD SA AKING MGA MAGULANG\\nMAHAL KO SILA HIGIT SA BUHAY KO\\nSILA ANG AKING GABAY SA AKING PAGLALAKBAY\\nSILA ANG NAGBIBIGAY SIGLA AT KULAY SA AKING BUHAY\\n\\nDI KO MAISIP KUNG ANO ANG GAGAWIN\\nKUNG WALA SI NANAY AT TATAY SA AKIN TABI\\nHANGAD KO ANG KANILANG MABUTING KALUSUGAN\\nHABANG BUHAY NA MAKAMIT NILA ANG KANILANG KALIGAYAHAN \\n\\nSA PAGSUBOK AT TAGUMPAY KO SILA ANG AKING KARAMAY\\nSI TATAY ANG AKING HALIGI AT SANDIGAN\\nSI NANAY ANG AKING ILAW AT LIWANAG SA AKING DADAANAN\\nSILA ANG AKING GABAY SA AKING PAGLALAKBAY AT SA PAGTAHAK SA LANDAS NG BUHAY\\n\\nSILA AY MAHALIN, AT IGALANG \\nSILA AY ATING SUNDIN SA LAHAT NG PANGARAL SA ATIN\\nHIGIT SA LAHAT MAHALIN ANG MAGULANG NA BIGAY SA ATIN\\nDAHIL SILA ANG TANGING YAMAN NA MAITUTURING........\\n\\nPagkatapos mabasa ang tula, ni Ms. Evangelista.\\n\\n\\u201cAtin po anyayahan ang mga magulang ng sumulat ng tula si Mr. Rowel and Mrs. Maria Lucas\\u201d wika ng guro\\n\\nNagulat sina Maria at Rowel, habang paakyat sila sa entablado para tanggapin ang tropeyo at premyo ng anak sa tula ginawa, naluluha si Maria hindi niya maisip na kahit wala na si Anna sa piling nila, nagbigay parin ng karangalan para sa kanila.\\n\\nKinabukasan pinuntahan nila si Anna sa kanyang puntod dala-dala nila ang isang bungkos na bulaklak at ang tropeyo napanalunan ni Anna.\\n\\u201cAnna , anak maraming salamat sa pagmamahal mo, alam ko kahit nasaan ka man , alam mo na mahal na mahal ka namin ng Papa mo at ni Liza. Dala namin ang tropeyo mo napanalunan mo sa tula na sinulat mo. Salamat sa iyong pagmamahal lagi ka nasa puso naming mahal na mahal ka naming\\u201d .\\n\\n\\t\\t\\t ==Wakas==\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n\\n&quot;}\" data-sheets-userformat=\"{&quot;2&quot;:515,&quot;3&quot;:[null,0],&quot;4&quot;:[null,2,16043212],&quot;12&quot;:0}\">&#x1f4dc; \u8a71\u00a0KATA-KATA<\/span><\/p>\n<p><span data-sheets-value=\"{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:&quot;Janice Lopez&quot;}\" data-sheets-userformat=\"{&quot;2&quot;:515,&quot;3&quot;:[null,0],&quot;4&quot;:[null,2,16043212],&quot;12&quot;:0}\">&#x1f464; Aiyu Nara<\/span><\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u773c\u524d<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u90a3\u500b\u5973\u4eba\uff0c\u832b\u7136\u7684\u770b\u8457\u684c\u8173\uff0c\u5b8c\u5168\u6c92\u78b0\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u70ba\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u9ede\u7684\u98df\u7269\uff0c\u5c31\u9019\u6a23<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4efb\u98df\u7269<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8b93\u98a8<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7d66<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5439\u6dbc\u4e86\u3002\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8010\u5fc3<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7b49\u5979\u958b\u53e3\uff0c\u5148\u8b93<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u597d\u597d\u6c89\u6eba\u5728\u601d<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7dd2<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u88e1\uff0c\u7b49\u4e00\u4e0b\u8ddf\u6211\u8aaa\u8a71\u6642\u624d\u6703\u5c08\u5fc3\u4e00\u9ede\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u300c\u59d0\uff0c\u6211\u5df2\u7d93\u5728\u4ed6\u5011\u90a3\u908a\u5de5\u4f5c\u5feb\u5341\u5e74\u4e86\u3002\u904e\u4e0d\u4e45\uff0c\u5408\u7d04\u5c31\u8981\u5230\u671f\u4e86\uff0c\u9084\u5dee\u4e94\u500b\u6708\u3002\u600e\u9ebc\u6703\u7e8f\u4e0a\u9019\u6a23\u7684\u554f\u984c\uff1f\u6211\u88ab\u6307\u63a7\u5077\u7aca\u5976\u5976\u7684\u9805\u934a\u3002\u300d\u5979\u505c\u9813\u4e86\u4e00\u4e0b\uff0c\u773c\u6dda\u5728\u773c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7736<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u88e1\u6253\u8f49\u3002<br \/>\n<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u300c\u59d0\uff0c\u6211\u5f88\u6015\u3002\u5982\u679c\u6211\u88ab\u95dc\u8d77\u4f86\uff0c\u5bb6\u88e1\u7684\u5b69\u5b50\u8a72\u600e\u9ebc\u8fa6\uff1f\u6211\u662f\u5bb6\u88e1\u552f\u4e00\u7684\u652f\u6490\u3002\u300d<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5979\u8f15\u8072\u7684\u54ed\u6ce3\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u905e\u9762\u7d19\u7d66\u5979\uff0c\u5979\u908a\u555c\u6ce3\u908a<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u63a5\u904e\u9762\u7d19<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002\u81c9\u4e0a\u7684\u599d\uff0c\u88ab\u6dda\u6c34\u548c\u9762\u7d19\u5f04\u82b1\u4e86\uff0c\u9732\u51fa\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4f48<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6eff\u76ba\u7d0b\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u672a\u4e0a\u599d\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u819a\u8272\u3002\u5979\u7684\u540d\u5b57\u662f\u9b6f\u7c73\u5c3c\uff0c\u5e7e\u5929\u524d\uff0c\u6253\u96fb\u8a71<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5411\u6211\u8a34<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8aaa\u5979\u8207\u96c7\u4e3b\u4e4b\u9593\u6240\u767c\u751f\u7684\u554f\u984c\u3002\u5979\u5728\u96fb\u8a71\u4e2d\u6240\u8aaa\u7684\uff0c\u8ddf\u525b\u525b\u63cf\u8ff0\u7684\u4e8b\u60c5\u5b8c\u5168\u4e00\u6a23\uff0c\u53ea\u662f\u591a\u4e86\u9ede\u7dca\u5f35\uff0c\u7562\u7adf<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u90a3\u662f\u6211\u5011\u521d\u6b21\u63a5\u89f8<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002\u63a5\u4e0b\u4f86\u7684\u5e7e\u5929\uff0c\u6211\u807d\u8457\u540c\u6a23\u7684\u6545\u4e8b\uff0c\u76f4\u5230\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5011\u76f8\u7d04<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u898b\u9762\uff0c\u5c31\u662f\u73fe\u5728\uff0c\u661f\u671f\u65e5\u7684\u4e0b\u5348\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7d04<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5728\u7dad\u591a\u5229\u4e9e\u516c\u5712<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u9031\u908a<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u9b6f\u7c73\u5c3c\u548c\u6211\uff0c\u5176\u5be6\u540c\u6a23\u90fd\u662f\u79fb\u5de5\u3002\u4f46\u904e\u53bb\u5169\u5e74\uff0c\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u52e4\u65bc<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u53c3\u8207\u52de\u52d5\u7d44\u7e54\uff0c\u6210\u70ba\u64c1\u8b77\u5718\u968a\u5176\u4e2d\u4e00\u4f4d\u8f14\u5c0e\u54e1\u3002\u626e\u6f14\u50be\u807d\u8005<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u89d2\u8272<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u966a\u4f34\u8207\u79fb\u5de5\u670b\u53cb\u804a\u5929<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c\u6709\u6642\u4e5f\u6210\u70ba\u89e3\u6c7a\u4e8b\u60c5\u7684\u9867\u554f\u3002\u5c0d\u6211\u4f86\u8aaa\uff0c\u6210\u70ba\u8f14\u5c0e\u54e1\u662f\u4e00\u500b\u5bf6\u8cb4\u7684\u7d93\u9a57\uff0c\u53ef\u4ee5\u5e6b\u52a9<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u66f4\u591a<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u540c\u662f\u79fb\u5de5\u7684\u670b\u53cb\uff0c\u4e0d\u7ba1<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8655\u7406<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u662f\u8ddf\u4ef2\u4ecb<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6216<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u662f\u8ddf\u96c7\u4e3b\u4e4b\u9593\u7684\u554f\u984c\uff0c\u7d66\u4e88<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4ed6\u5011\u7cbe\u795e\u4e0a\u7684\u9f13\u52f5\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u652f\u6301<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4ed6\u5011<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u9762\u5c0d\u554f\u984c\u3002\u56e0\u70ba\uff0c\u4ee5\u524d<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e5f\u7d93\u6b77\u904e\u540c\u6a23\u7684\u4e8b\u60c5\u3002\u6210\u70ba\u91ce\u883b\u96c7\u4e3b\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u523b\u610f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5ffd\u8996\u7684\u4ef2\u4ecb\u548c\u51b7\u6f20\u7684\u653f\u5e9c\u6a5f\u95dc<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5e95\u4e0b<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u72a7\u7272\u54c1\u3002<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u81ea\u5f9e<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u90a3\u4ef6\u4e8b\u60c5<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u904e<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5f8c\uff0c\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5fc3\u7e3d\u662f\u544a\u8a34\u6211\uff1a\u300c\u6211\u61c9\u8a72\u80fd\u505a\u4e9b\u4ec0\u9ebc\uff0c\u5225\u8b93\u66f4\u591a\u7684\u670b\u53cb\u7d93\u6b77\u540c\u6a23\u7684\u4e8b\u60c5\u300d\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u7576\u6642\uff0c\u6211\u7684\u81c9\u62bd\u6410\u8457<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c\u5fcd<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u53d7<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u51ac\u5929\u51b0\u51b7\u7684\u51b0\u6c34\uff0c\u6dcb\u5728\u6211\u7684\u53d7\u50b7\u7684\u624b\u4e0a\u3002\u624b\u80cc\u4e0a\u7684\u50b7\u53e3\uff0c\u8b8a\u5f97\u6bd4\u5148\u524d\u9084\u5927\u3002\u6211\u770b\u8457\u6210<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u773c\u524d<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5806\u9ad2\u516e\u516e\u7684\u7897\u76e4\u9084\u6c92\u6d17\uff0c\u7b49\u7b49\u53c8\u662f\u6383\u5730\u6642\u9593\u3002\u5982\u679c\u6c92\u6709\u6e96\u6642\u505a\u5b8c\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6050\u6015<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u624b\u80cc<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e0a<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e00\u689d\u689d\u7684\u97ad\u75d5\u53c8\u8981\u589e\u52a0\u4e86\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u300c\u963f\u96c5\uff01\u300d<br \/>\n<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u300c\u963f\u96c5\uff01\u300d<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u679c\u7136\uff0c\u5c31\u50cf\u6211\u6240\u60f3\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e00\u6a23<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c\u5c16\u92b3\u7684\u8072\u97f3\u5728<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u623f\u88e1\u6bcf\u4e00\u8655<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8ff4\u76ea\u3002\u9810\u544a\u8457\u9177\u5211\u7684\u524d\u594f\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u300c\u662f\u7684\uff0c\u592b\u4eba\u2026\u6211\u4f86\u4e86\u3002\u300d<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u6416\u6416\u64fa\u64fa\u8d70\u5411\u8072\u97f3\u7684\u4f86\u6e90\u2500\u5ba2\u5ef3\u3002\u770b\u5230\u90a3\u4f4d\u4e2d\u5e74\u5973\u5b50\u6301\u8457\u96de\u6bdb\u64a2\u5b50\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e0d\u7528\u958b\u53e3\uff0c\u6211\u5c31\u77e5\u9053\u5979\u7684\u610f\u601d<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002<br \/>\n<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u300c\u73fe\u5728\u5df2\u7d93\u5e7e\u9ede\u4e86\uff1f\u73fe\u5728\u662f\u6383\u5730\u7684\u6642\u9593\uff0c\u59b3\u5df2\u7d93\u9072\u5230\u5341\u5206\u9418\u4e86\uff0c\u59b3\u5230\u5e95\u6703\u4e0d\u6703\u770b\u6642\u9418\u5440\uff1f\u300d<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u56de\u7b54\uff0c\u56e0\u70ba\u5eda\u623f\u88e1\u7684\u5de5\u4f5c\u9084\u6c92\u505a\u5b8c\uff0c\u6211\u4e0d\u8a18\u5f97<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u63a5\u4e0b\u4f86\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8aaa<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e9b<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4ec0\u9ebc\u96e3\u807d\u7684\u8a71\u3002<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u53ea\u77e5\u9053\uff0c\u96de\u6bdb\u64a2\u5b50<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6253\u5728\u8eab\u4e0a\u5e36\u4f86\u7684\u62bd\u75db<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u611f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u90a3\u75bc\u75db\u65e9<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5df2\u78e8\u6ec5<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u60e1\u8a00\u60e1\u8a9e<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002\u9019\u6a23\u9084\u6c92\u5b8c\uff0c\u6211\u9084\u5fc5\u9808\u624b\u62c9\u8033\u3001\u55ae\u8173\u7ad9\u7acb\u5728\u96fb\u8996\u65c1\u908a\u3002\u90a3\u500b\u7a7a\u9593\u88e1\u5176\u5be6\u9084\u6709\u5176\u4ed6\u4eba\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5979\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5148\u751f\u8207\u5169\u500b\u5c0f\u5b69<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5c31\u5728\u4e00\u65c1\u770b\u8457<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002\u4f46\u662f\uff0c\u5c0d\u65bc\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8655\u5883\uff0c\u592b\u4eba\u5c0d\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u65bd\u52a0<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u6240\u6709\u9177\u5211\uff0c\u5b8c\u5168\u6c92\u6709\u4eba<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8a66\u8457\u8892\u8b77<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6216\u6190\u61ab\u3002\u56e0\u70ba\u6211\u53ea\u662f\u5e6b\u50ad\uff0c\u5c0d\u4ed6\u5011\u4f86\u8aaa\uff0c\u9019\u500b\u5834\u666f\u7336\u5982\u96fb\u8996\u4e0a\u7684\u5ee3\u544a\uff0c\u53ea\u9700\u8981\u89c0\u8cde\u7121\u9700\u7406\u6703\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u9019\u7a2e\u60c5\u5f62\u6211\u5df2\u5fcd\u53d7\u597d\u5e7e\u500b\u6708\u4e86\uff0c\u6211\u7121\u80fd\u70ba\u529b<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6539\u8b8a<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c\u56e0\u70ba\u6211\u6d3b\u5728\u7c60\u5b50\u88e1\u3002\u592b\u4eba\u6c92\u6709\u4e0a\u73ed\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5e73\u6642<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u53ea\u51fa\u53bb\u8cb7\u65e5\u5e38\u7528\u54c1\u3002\u4ed6\u5011\u51fa\u53bb\u6642\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5c31\u6703\u9396\u4f4f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u9580\uff0c\u7a97\u6236<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e5f\u7dca\u9589\u5728\u9435\u7a97\u5167<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c\u4f7f\u6211\u60f3\u4e0d\u5230<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4efb\u4f55<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u9003\u8dd1\u65b9\u5f0f\u3002\u6709\u4e00\u6b21\uff0c\u6211\u902e\u5230\u6a5f\u6703\uff0c\u7576\u592b\u4eba\u53eb\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6e05<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6d17\u524d\u9580\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8d81\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e0d\u6ce8\u610f\uff0c\u6211\u8d70\u5411\u9694\u58c1\u9130\u5c45\u7684\u516c\u5bd3\u6309\u9580\u9234\uff0c\u7b49\u5f85\u4e3b\u4eba\u958b\u9580\u3002\u7136\u800c\u4e0d\u5e78\u7684\uff0c\u4ed6\u770b\u5230\u4e86<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u9577\u5f97\u5982<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e5e\u4e10\u822c\u7684\u6211\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5f88\u5feb<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5c31\u95dc\u4e0a\u4e86\u9580\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5feb\u5f97\u8b93<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u4f86\u4e0d\u53ca\u8aaa\u300c\u8acb\u5e6b\u52a9\u6211\u300d\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u5728\u90a3\u9593\u5c4b\u88e1\uff0c\u6211\u53ea\u80fd<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u82e6<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6490\u516b\u500b\u6708\u3002<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u90a3\u662f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5145\u6eff\u75db\u82e6\u7684\u516b\u500b\u6708\u3002\u8001\u95c6\u5a18\u4e00\u6b21\u53c8\u4e00\u6b21\u7684\u6298\u78e8\u6211\uff0c\u5982\u679c\u5979\u8a8d\u70ba\u6211\u6240\u505a\u7684\u4e8b\u4e0d\u53ca\u683c\u3002\u4e0d\u53ea<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6703<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5728\u80a2\u9ad4\u4e0a<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u65bd\u52a0\u9177\u5211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4f34\u96a8\u800c\u4f86\u7684\u9084\u6709<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5404\u7a2e\u8fb1\u7f75\u548c\u6263\u85aa\u8cc7\u3002<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5728\u9019\u88e1\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u771f\u7684\u6210\u4e86\u4e00\u500b\u5974\u96b8\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u7e3d\u662f\u60f3\u8981\u53cd\u6297<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5c0d\u6211\u7684\u6240\u505a\u6240\u70ba\uff0c\u4f46\u6211\u60f3\u8b1b\u7684\u8a71\uff0c\u6bcf\u4e00\u6b21\u90fd\u50cf\u84b8\u767c\u4e86\u4e00\u6a23\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5f92<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7559\u5728\u5589\u56a8\u88e1\uff0c\u672a\u6210\u8a00\u8a9e<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u767c\u8072<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002\u60f3\u5230<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5e74\u9081\u7684\u6bcd\u89aa\u3001\u5c0f\u5b69\u90fd\u9700\u8981\u9322\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u9084\u6709\u9ad8\u6602\u7684\u4ef2\u4ecb\u8cbb\u9019\u4e9b\u90fd<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u56f0\u4f4f\u6211\uff0c\u5728\u6c92\u6709\u51fa\u53e3\u7684\u5708\u5b50\u88e1\u3002\u6211\u5f88\u832b\u7136\uff0c\u4e0d\u77e5\u9053\u80fd\u505a\u4e9b\u4ec0\u9ebc\u3002<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8eab\u908a<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6c92\u6709\u53ef\u4ee5\u50be\u8a34\u7684\u670b\u53cb\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e5f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6c92\u6709\u4efb\u4f55\u53ef\u4ee5\u806f\u7d61\u7684\u96fb\u8a71\u3002\u592b\u4eba\u771f\u7684\u8b93\u6211\u611f\u89ba<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u81ea\u5df1<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u50cf\u88ab\u76e3\u7981\u5728<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u516c\u5bd3\u57ce\u5821\u5167\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u6709\u4e00\u5929\u6211\u5076\u7136\u807d\u5230\u5148\u751f\u8207\u592b\u4eba<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e4b\u9593<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u8ac7\u8a71\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u300c\u8001\u5a46\uff0c\u505c\u6b62<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u59b3<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u760b\u72c2\u884c\u70ba\u5427\u3002\u6211\u4e0d\u5e0c\u671b\u90a3\u4f4d\u5e6b\u50ad\u56e0\u70ba<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u59b3<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6bcf\u4e00\u5929\u7684\u6298\u78e8\u800c\u6b7b\u5728\u9019\u9593\u5c4b\u5b50\u88e1\uff0c\u90a3\u6a23\u6211\u5011\u6703\u5f88\u9ebb\u7169\u7684\u3002\u300d<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u7a81\u7136\u9593\uff0c\u6211\u60f3\u5230\u4e00\u500b\u53ef\u4ee5\u8b93\u6211\u96e2\u958b\u9019\u500b\u5bb6\u7684\u65b9\u6cd5\u4e86\u3002\u9019\u500b\u65b9\u6cd5\u4e0d\u9700\u8981\u4efb\u4f55\u8a00\u8a9e<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5373\u53ef\u884c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u3002\u9694\u5929\uff0c\u7576\u5148\u751f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5f85<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5728\u5bb6\u88e1\u6642\uff0c\u6211\u5047\u88dd\u660f\u5012\u3002\u9019\u500b\u65b9\u6cd5<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u679c\u7136<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8d77<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e86<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4f5c\u7528\uff0c\u5148\u751f\u6025\u5fd9\u6253\u96fb\u8a71\u7d66\u4ef2\u4ecb\u4f86\u63a5\u6211\u3002\u7576\u5929\uff0c\u6211\u6b63\u5f0f\u88ab\u89e3\u7d04\u3002\u6211\u4e0d\u5728\u4e4e\u4ef2\u4ecb\u62ff\u8d70\u4e86\u591a\u5c11<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u539f\u672c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5c6c\u65bc\u6211\u7684\u6b0a\u76ca\u3002\u5728\u6211\u7684\u8166\u888b\u88e1\u53ea\u6709\u4e00\u4ef6\u4e8b<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u2500<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u96e2\u958b\u90a3\u500b\u50cf\u76e3\u7344\u822c\u7684\u623f\u5b50\u3002\u56e0\u70ba\u5728\u90a3\u6a23<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7dca\u6025<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u60c5\u6cc1\u4e0b\uff0c\u6700\u91cd\u8981\u7684\u662f\u5982\u4f55\u89e3\u6551\u81ea\u5df1\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u7121\u6cd5\u539f\u8ad2\u592b\u4eba\u5c0d\u5f85\u6211\u7684\u65b9\u5f0f\uff0c\u7d93\u7531\u4ef2\u4ecb\u6536\u5bb9\u6240\u88e1\u7684\u670b\u53cb<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u4ecb\u7d39<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c\u5728\u6211\u670b\u53cb<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u96b8\u5c6c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u7d44\u7e54\u5354\u52a9\u4e0b\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5411\u52de\u8cc7\u5be9\u88c1\u8655\u8209\u5831\u6211\u7684\u96c7\u4e3b\u3002\u6cd5\u5ead\u7684\u8abf\u67e5\u5be9\u5224\u7d93\u904e\u5f88\u9577\u7684\u4e00\u6bb5\u6642\u9593\uff0c\u597d\u5e7e\u500b\u6708\u3002<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7121\u8ad6\u662f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8ddf\u8b66\u5bdf\u3001\u5f8b\u5e2b<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u9762\u8ac7<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\uff0c\u90fd\u6709\u7d44\u7e54\u7684\u670b\u53cb\u966a\u4f34\uff0c\u6162\u6162\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6d88\u53bb<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6211\u7684\u6050\u61fc\uff0c\u591a\u4e86<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4e00\u5206<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u52c7\u6c23\u3002\u7d93\u904e\u6f2b\u9577\u53c8\u8f9b\u82e6\u7684\u596e\u9b25\uff0c\u9019\u5834\u5b98\u53f8\u6211\u7d42\u65bc\u52dd\u8a34\u3002\u6cd5\u5b98\u770b\u5230\u96c7\u4e3b\u8650\u5f85\u6211\u7684\u6709\u529b\u8b49\u64da\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u4f7f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5973\u96c7\u4e3b\u88ab\u5224\u670d\u76e3\u53ca\u8ce0\u511f\u6211\u6240\u906d\u53d7\u7684\u80a2\u9ad4\u50b7\u5bb3\u7684\u91ab\u7642\u8cbb\u7528\u3002\u4e4b\u5f8c\u6211\u6c7a\u5b9a\u52a0\u5165\u8a72\u7d44\u7e54\uff0c\u6253\u7834\u6211\u4e00\u76f4\u4ee5\u4f86\u7684\u6050\u61fc\u548c\u6c89\u9ed8\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u90a3\u5929\u65e9\u6668\uff0c\u6211\u53bb\u6536\u5bb9\u6240\u63a5\u9b6f\u7c73\u5c3c\u3002\u4eca\u5929\u662f\u5979\u7b2c\u4e00\u6b21\u958b\u5ead\u3002<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5979\u7684\u81c9\u8272<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u770b\u8d77\u4f86\u4e0d\u662f\u5f88\u597d\u3002\u9019\u662f\u7576\u7136\u7684\uff0c\u6211\u4ee5\u524d\u4e5f<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u66fe\u7d93\u6b77<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7b2c\u4e00\u6b21\u5be9\u5224<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6642\u7684<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u6050\u61fc\u3001\u7dca\u5f35\u548c\u7126\u616e\u3002\u6211\u62b1\u8457\u5979\u7684\u80a9\u8180\uff0c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5c0d\u5979<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u8aaa\u300c<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u59b3<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u5fc5\u9808\u64ca\u6557<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u59b3<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">\u7684\u6050\u61fc\u3002\u628a\u6240\u77e5\u9053\u7684\u771f\u76f8\u8aaa\u51fa\u4f86\u3002\u5982\u679c\u4e0d\u8aaa\u51fa\u4f86\uff0c\u771f\u76f8\u6c38\u9060\u4e0d\u6703\u6210\u70ba\u771f\u76f8\u300d\u3002<\/span><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">\u611b\u7389\u5948\u826f\uff0c\u9999\u6e2f2016\u5e745\u670831\u65e5<\/span><\/p>\n<hr \/>\n<p><strong>Comment \u00a0<\/strong><strong>\ufe33<span data-sheets-value=\"{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:&quot;Bahasa Indonesia bagus. Tema baik sekali. Cara penceritaan terlalu mengedepankan unsur advokasi&quot;}\" data-sheets-userformat=\"{&quot;2&quot;:575,&quot;3&quot;:{&quot;1&quot;:0},&quot;4&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:16043212},&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;6&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;7&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;8&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;12&quot;:0}\">Bahasa Indonesia bagus. Tema baik sekali. Cara penceritaan terlalu mengedepankan unsur advokasi. \u00a0<\/span><\/strong><span data-sheets-value=\"{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:&quot;Bahasa Indonesia bagus. Tema baik sekali. Cara penceritaan terlalu mengedepankan unsur advokasi&quot;}\" data-sheets-userformat=\"{&quot;2&quot;:575,&quot;3&quot;:{&quot;1&quot;:0},&quot;4&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:16043212},&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;6&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;7&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;8&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;12&quot;:0}\">\u53c8\u662f\u4e00\u500b\u5bb6\u5ead\u5de5\u4f5c\u8005\u7684\u6fc0\u52f5\u6545\u4e8b\uff0c\u8d77\u521d\u662f\u66b4\u529b\u7684\u53d7\u5bb3\u8005\uff0c\u5f8c\u4f86\u6210\u70ba\u7dad\u8b77\u8207\u5b88\u8b77\u8005\u3002\u9019\u662f\u975e\u5e38\u6709\u555f\u767c\u6027\u7684\u6545\u4e8b\uff0c\u4f7f\u5de5\u4f5c\u8005\u52c7\u65bc\u634d\u885b\u81ea\u5df1\u7684\u6b0a\u5229\u3002<\/span><\/p>\n<div class=\"entry-content\">\n<div class=\"entry-content\">\n<p><strong>Comment \u00a0<\/strong><strong>\ufe33<span data-sheets-value=\"{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:&quot;Satu lagi contoh kisah kebangkitan pekerja domestk yang pada awalnya adalah korban kekerasan, menjadi pembela dan penolong. Ini adalah cerita yang mengandung kekuatan dan inspirasi untuk para pekerja berani membela hak-haknya.&quot;}\" data-sheets-userformat=\"{&quot;2&quot;:575,&quot;3&quot;:{&quot;1&quot;:0},&quot;4&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:16043212},&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;6&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;7&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;8&quot;:{&quot;1&quot;:[{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0,&quot;5&quot;:{&quot;1&quot;:2,&quot;2&quot;:0}},{&quot;1&quot;:0,&quot;2&quot;:0,&quot;3&quot;:3},{&quot;1&quot;:1,&quot;2&quot;:0,&quot;4&quot;:1}]},&quot;12&quot;:0}\">Satu lagi contoh kisah kebangkitan pekerja domestk yang pada awalnya adalah korban kekerasan, menjadi pembela dan penolong. Ini adalah cerita yang mengandung kekuatan dan inspirasi untuk para pekerja berani membela hak-haknya. \u00a0<\/span><\/strong>\u5f88\u597d\u7684\u5370\u5c3c\u8a9e\uff0c\u5f88\u597d\u7684\u4e3b\u984c\u3002\u6545\u4e8b\u63cf\u8ff0\u592a\u5f37\u8abf\u5ba3\u50b3\u5143\u7d20\u3002<\/p>\n<\/div>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<footer class=\"entry-footer\"><\/footer>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>\u00a02016 Babak penyisihan \u5370\u5c3c\u6587\u521d\u9078\u00a0\u00a0<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[53,55],"tags":[441],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1281"}],"collection":[{"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1281"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1281\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1281"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1281"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tlam.btbs.tw\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1281"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}